خبرگزاری مهر، گروه استان‌ها-کوثر یاوری: بعضی آدم‌ها را باید از میان خاطرات کسانی شناخت که سال‌ها در کنارشان زندگی کرده‌اند؛ از روایت همسری که دوری‌های مکرر را به امید بازگشت مرد زندگی‌اش تحمل کرده و از زبان همکارانی که فرمانده‌ای صمیمی و متفاوت را به یاد می‌آورند. روایت شهید سیدعلی حاجی‌پور نیز از همین جنس است؛ مردی که آسمان برایش تنها محل انجام مأموریت نبود، بلکه عرصه‌ای برای خدمت، ایثار و حرکت در مسیر اعتقاداتش به شمار می‌رفت.

شهید سیدعلی حاجی‌پور از نیروهای نظامی و خلبان پهپاد بود که سال‌های زیادی از عمر خود را در مأموریت‌های مختلف عملیاتی در سوریه، عراق و مناطق مرزی کشور سپری کرد. حضور در عملیات آزادسازی تکریت و انجام مأموریت‌های متعدد، بخش مهمی از سال‌های خدمت او را تشکیل می‌داد؛ مأموریت‌هایی که گاهی ماه‌ها او را از خانواده دور می‌کرد و فرصت زندگی معمول در کنار همسرش را از او می‌گرفت.

زندگی او در کنار مسئولیت‌های نظامی، با پایبندی جدی به اعتقادات دینی و اخلاق فردی همراه بود. نماز اول وقت، روزه‌داری، پرهیز از غیبت و احترام به دیگران از ویژگی‌هایی بود که نزدیکانش در توصیف شخصیت او بر آن تأکید دارند.

در محیط کار نیز نگاهش به مسئولیت فرماندهی تنها به انجام وظایف سازمانی محدود نمی‌شد. او تلاش می‌کرد نیروهایش را بشناسد، مشکلاتشان را بشنود و در کنار ارتقای توان کاری، به اصلاح رفتار و رشد اخلاقی آنان نیز توجه کند.

روایت همسر و یکی از همکاران شهید حاجی‌پور، تصویری از شخصیتی چندوجهی ارائه می‌دهد؛ مردی که در زندگی خانوادگی آرام، خوش‌اخلاق و شوخ‌طبع بود و در مسئولیت نظامی، فرمانده‌ای همراه و دغدغه‌مند به شمار می‌رفت.

سرانجام نهم اسفندماه، هم‌زمان با نخستین روز جنگ، در حالی که روزه‌دار بود به شهادت رسید و از خود خاطراتی برجای گذاشت که بازخوانی آن‌ها، فرصتی برای شناخت انسانی است که ایمان را نه فقط در گفتار، بلکه در رفتار و سبک زندگی خود معنا کرده بود.

سال‌هایی در انتظار بازگشت؛ زندگی مشترک زیر سایه مأموریت‌های بی‌پایان

فاطمه منصوری، همسر شهید سیدعلی حاجی‌پور، در گفت‌وگو با خبرنگار مهر با اشاره به آشنایی و آغاز زندگی مشترکشان اظهار کرد: علی متولد هجدهم مهرماه سال ۱۳۶۵ بود. زمانی که برای خواستگاری به خانه ما آمد، می‌دانستم نظامی است، اما از جزئیات کارش اطلاعی نداشتم. بعدها برایم توضیح داد که به مأموریت‌های سوریه و عراق می‌رود و به‌عنوان خلبان پهپاد فعالیت می‌کند.

وی افزود: روزی که برای خواستگاری به خانه ما آمد، بعد از آن راهی مأموریت شد و من از این موضوع خبر نداشتم. حدود دو ماه بعد برگشت و گفت که در عراق بوده و در عملیات آزادسازی تکریت حضور داشته است. مراسم نامزدی ما در عید فطر برگزار شد و درست فردای آن روز دوباره به سوریه رفت.

همسر شهید با اشاره به دوری‌های طولانی‌مدت در سال‌های نخست زندگی مشترک گفت: در سه سال اول زندگی، مجموعاً حدود یک سال و نیم از همسرم دور بودم؛ چراکه مرتب در مأموریت به سر می‌برد. حتی زمانی هم که در کشور حضور داشت، مأموریت‌های داخلی طولانی‌مدتی به مناطق مختلف داشت و گاهی دو تا سه ماه به مناطقی مانند چابهار، تبریز، قشم و اهواز اعزام می‌شد.

منصوری با اشاره به یکی از مأموریت‌های شهید در سوریه و عوارض ناشی از آن بیان کرد: در یکی از آخرین مأموریت‌هایش در سوریه، دچار آسیب ناشی از عوامل شیمیایی شده بود؛ به‌طوری‌که حتی با کوچک‌ترین بوی تندی، مانند بوی پوست پرتقال، اذیت می‌شد، اما آدم بسیار تودار و کم‌حرفی بود و هیچ‌وقت ناراحتی‌اش را به روی خودش نمی‌آورد.

وی ادامه داد: در دو سه سال پایانی زندگی، مسئولیت جانشینی فرمانده پهپادی را بر عهده داشت و حجم کارهایش بسیار بیشتر شده بود. بعد از نماز صبح از خانه بیرون می‌رفت و گاهی ساعت دو یا سه نیمه‌شب برمی‌گشت. اگر مهمان داشتیم، تلاش می‌کرد زودتر و حدود ساعت ۹ یا ۱۰ شب خودش را به خانه برساند.

همسر شهید با یادآوری شوخی‌های او درباره ساعات طولانی کارش گفت: گاهی با خنده می‌گفت من مثل اصحاب کهف هستم؛ همیشه داخل تونل هستم و اصلاً روز را نمی‌بینم.

منصوری با بیان اینکه شهید وصیت‌نامه رسمی نداشت، به گفت‌وگوهای روزهای پایانی زندگی مشترکشان اشاره کرد و افزود: حدود یک ماه پیش از شهادتش، صحبت‌هایی درباره شهادت و رفتنش به میان آمد. وقتی به آن روزها فکر می‌کنم، احساس می‌کنم شاید خودش نشانه‌هایی دریافت کرده بود.

مردی که حتی یک روز روزه قضایی نداشت؛ آرامش در خانه، ایمان در تمام لحظات

همسر شهید حاجی‌پور با تأکید بر پایبندی همسرش به مسائل دینی اظهار کرد: علی همیشه با وضو بود و نسبت به نماز اول وقت حساسیت زیادی داشت. حتی اگر در بازار یا جاده بودیم، به‌محض اینکه وقت نماز می‌رسید، کنار می‌زد و نمازش را می‌خواند.

وی افزود: با وجود اینکه دائم‌السفر بود و بخش زیادی از سال را در مأموریت می‌گذراند، حتی یک روز روزه قضایی نداشت. هر سال سه روز از ماه رجب و سه روز از ماه شعبان را نیز حتماً روزه می‌گرفت.

منصوری با اشاره به حساسیت شهید نسبت به رعایت اخلاق در روابط اجتماعی گفت: اصلاً اهل غیبت نبود. اگر کسی حتی کوچک‌ترین اشاره‌ای به غیبت می‌کرد، علی سریع اخم می‌کرد و همان واکنش کافی بود تا طرف مقابل متوجه شود که نباید صحبتش را ادامه دهد.

وی شخصیت اخلاقی و رفتاری همسرش را این‌گونه توصیف کرد: علی بسیار شوخ‌طبع و خوش‌رو بود. در تمام سال‌هایی که با هم زندگی کردیم، هیچ‌وقت عصبانیتش را ندیدم و حتی یک بار هم صدایش را بلند نشنیدم.

همسر شهید ادامه داد: احترام به مادر، همسر و بزرگ‌ترها برایش اهمیت زیادی داشت. هر جا که می‌رفتیم، با هر کسی متناسب با شرایط خودش رفتار می‌کرد؛ فرقی نمی‌کرد طرف مقابل کودک باشد یا فردی مسن، با همه با احترام و مهربانی برخورد می‌کرد.

منصوری در پایان با اشاره به نحوه شهادت همسرش گفت: علی روز نهم اسفندماه، در نخستین روز جنگ، در حالی که روزه‌دار بود، با بدن سوخته و سر جداشده به شهادت رسید.

فرمانده‌ای متفاوت؛ دفتری برای شناخت و اصلاح اخلاق نیروها

یکی از همکاران شهید سیدعلی حاجی‌پور نیز در گفت‌وگو با خبرنگار مهر با اشاره به روحیه صمیمی و رفتار متفاوت او در جایگاه فرماندهی اظهار کرد: سیدعلی در برخورد با نیروهایش بسیار صمیمی بود. به یاد دارم پیش از اینکه سید فرمانده ما شود، حتی نمی‌دانستیم اتاق فرماندهی کجاست؛ اما او آن‌قدر با نیروها ارتباط نزدیک و دوستانه‌ای داشت که نه‌تنها مسائل کاری، بلکه مشکلات شخصی و خانوادگی‌مان را هم با او در میان می‌گذاشتیم و از او مشورت می‌گرفتیم.

وی افزود: در محیط کار آن‌قدر با هم شوخی و خنده داشتیم که اصلاً احساس نمی‌کردیم با فرمانده خود صحبت می‌کنیم. حتی بعد از گذشت حدود یک هفته متوجه شدم که سیدعلی فرمانده ماست؛ این میزان از صمیمیت و بی‌تکلفی در رفتار او برایم جالب بود.

این همکار شهید با اشاره به توجه حاجی‌پور به ویژگی‌های اخلاقی نیروهای تحت امرش بیان کرد: یک روز که با هم صحبت می‌کردیم، متوجه شدم دفترچه‌ای همراه دارد. وقتی آن را دیدم، فهمیدم نام نیروهایش را نوشته و مقابل اسم هر کدام، یکی از ویژگی‌های اخلاقی نامناسبشان را یادداشت کرده است؛ برای مثال، درباره یکی نوشته بود زود عصبانی می‌شود و درباره دیگری نوشته بود که دیر سر کار حاضر می‌شود.

وی ادامه داد: وقتی درباره دفترچه از او سؤال کردم، گفت من اگر فرمانده این نیروها هستم، باید بتوانم این ویژگی‌های اخلاقی و رفتاری نامناسب را در مدت شش ماه از آن‌ها بگیرم و اصلاحشان کنم.

این همکار شهید خاطرنشان کرد: این رفتار سیدعلی برای من بسیار جالب بود. او فقط به انجام وظایف کاری نیروهایش فکر نمی‌کرد، بلکه شناخت شخصیت، توجه به مسائل فردی و رشد اخلاقی آن‌ها نیز برایش اهمیت داشت. نگاهش به فرماندهی، فراتر از مدیریت کارها و صدور دستور بود و خودش را در قبال شخصیت و رفتار نیروهایش مسئول می‌دانست.

روایت زندگی شهید سیدعلی حاجی‌پور، در کنار خاطرات پروازها و مأموریت‌های دشوار، یادآور اهمیت پیوند ایمان، مسئولیت‌پذیری و اخلاق در زندگی فردی و اجتماعی است. او در خانه با مهربانی و احترام شناخته می‌شد و در محیط کار، فرمانده‌ای بود که رشد انسان‌ها را بخشی از مسئولیت خود می‌دانست. امروز بازخوانی چنین زندگی‌هایی نباید تنها به بیان خاطرات و برگزاری مراسم یادبود محدود بماند؛ بلکه ضروری است خانواده‌های شهدا، همکاران و همرزمان آنان در ثبت و انتقال این تجربه‌ها مورد توجه قرار گیرند و الگوهای رفتاری و مدیریتی شهیدان، به‌ویژه در حوزه اخلاق سازمانی، تربیت نیرو و مسئولیت‌پذیری، در برنامه‌های فرهنگی و آموزشی دستگاه‌ها جایگاهی عملی پیدا کند؛ چراکه پاسداشت واقعی راه شهیدان، زنده نگه داشتن منش و ارزش‌هایی است که برای آن زیستند و جان خود را تقدیم کردند.