طبق گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، فناوری سوختگیری هوایی یکی از روشهای پیشرفتهای است که به طور قابل توجهی ظرفیت پرواز هواپیماهای نظامی را افزایش داده است. این تکنیک به جنگندهها این امکان را میدهد که با مصرف سوخت کمتر و حمل تسلیحات بیشتر، از زمین به پرواز دربیایند و در خلال مأموریت، مخازن سوخت خود را در آسمان پر کنند.
با این حال، انتقال سوخت در ارتفاعات بالا نیازمند هماهنگی بسیار دقیقی است. در برخی موارد، فاصله بین دو هواپیما به کمتر از ۱۵ متر کاهش مییابد و هر دو دستگاه باید وضعیت و سرعت خود را با دقت بسیار حفظ نمایند. اختلالات هوایی، جریانهای گردابی ناشی از هواپیمای سوخترسان و همچنین تغییرات آیرودینامیکی که به علت نزدیک شدن هواپیمای گیرنده به وجود میآید، میتواند چالشهای کنترلی در این عملیات ایجاد کند.
برای انجام این عملیات دو تکنیک اصلی وجود دارد. در سیستم «بوم پرنده»، یک لوله تلسکوپی سخت از قسمت انتهای هواپیمای سوخترسان بیرون آمده و اپراتور آن را به ورودی سوخت هواپیمای گیرنده متصل میکند. این روش دارای سرعت بالای انتقال سوخت است، اما معمولاً تنها به یک هواپیما در هر بار سوخترسانی اختصاص مییابد.
روش دیگر، سیستم «پروب و دروگ» نام دارد که در آن یک شلنگ انعطافپذیر به همراه سبدی در انتهای خود از تانکر آویزان میشود و خلبان هواپیمای گیرنده میبایست میله مخصوصی را به آن وصل کند. این روش امکان سوخترسانی همزمان به تعدادی از هواپیماها را میسر میسازد.
فناوریهای نوین نیز در حال تغییر این فرآیند هستند. سامانه سوخترسانی خودکار A۳R ایرباس با بهرهگیری از پردازش تصویر، فرآیند اتصال بوم را هدایت میکند و پهپاد تانکر MQ-۲۵ ایالات متحده نیز برای تأمین سوخت به جنگندههای مستقر بر روی ناوهای هواپیمابر طراحی شده است.
جهت آشنایی با جزئیات فنی این عملیات و فناوریهای به کار رفته در آن، متن کامل مقاله را در خبرآنلاین مطالعه فرمایید.
۵۸۳۲۱
نظرات کاربران