امیر قلعهنویی بعد از بازی ایران و عراق جملهای گفت که نمیتوان بهسادگی از کنار آن عبور کرد: «جوانهای ما خیلی خوب کار کردند، اما از باتجربهترها انتظار بیشتری داریم. از بازیکنان جوان راضی بودیم و توقع داریم باتجربهترها در این بازیها تیم را بهتر رهبری کنند.»
این حرفها فقط یک تعریف معمولی از جوانهای تیم ملی نبود؛ سرمربی تیم ملی عملاً از بازیکنان باتجربهاش طلبکار شد! اما منظور او چه کسانی بودند؟
وقتی ترکیب ایران مقابل عراق را مرور میکنیم، نامهایی مثل سعید عزتاللهی، محمد محبی، پیام نیازمند، صالح حردانی و علی نعمتی در میان باتجربهترها دیده میشود. با این حال، نمیتوان از کنار نام عزتاللهی بهسادگی عبور کرد؛ بازیکنی که سالهاست در میانه میدان تیم ملی حضور دارد و حالا باید درباره کارآمدیاش سؤالهای جدیتری مطرح کرد.
عزتاللهی یک هافبک دفاعی با خصوصیات تخریبی است؛ بازیکنی که وظیفه اصلیاش جنگیدن، قطع توپ و برهم زدن برنامه حریف است. اما وقتی تیم ملی با نسل جوانتری وارد زمین میشود، آیا قرار نیست هافبک باتجربهاش علاوه بر تخریب بازی حریف، در ساختن بازی هم سهم داشته باشد؟ مشکل دقیقاً همینجاست؛ از بازیکنی که اساس فوتبالش بر تخریب بنا شده، نمیتوان انتظار داشت ناگهان به مغز متفکر خط میانی تبدیل شود.
سعید در فوتبال امارات هم روزهای درخشانی را پشت سر نمیگذارد و دیگر نمیتوان صرفاً با تکیه بر سابقه حضورش در تیم ملی، جایگاه ثابتی برای او در نظر گرفت. واقعیت این است که تیم ملی برای رسیدن به فوتبال هجومیتر، به هافبکی نیاز دارد که فقط توپ از حریف نگیرد، بلکه بتواند بازی را هم بسازد و به مهاجمان برساند.
قلعهنویی از باتجربهها انتظار بیشتری دارد؛ اما شاید قبل از هر چیز باید از خودش پرسید چرا همچنان در میانه میدان به بازیکنی تکیه میکند که ویژگیهای فنیاش با نیازهای امروز تیم ملی فاصله دارد؟ شاید وقت آن رسیده که یک هافبک جوان از دل لیگ برتر بیرون بیاید و جای سعید عزتاللهی را بگیرد.
بیشتر بخوانید: ۶۰۰ پاس دادیم اما در ثانیه ۲۲ گل خوردیم؛ چرا تیم ملی خطرناک نیست؟
نظرات کاربران