بوی ناخوشایند بدن همواره نشانه‌ای از تعریق زیاد نیست و در بسیاری از موارد، فعالیت باکتری‌های موجود بر روی سطح پوست و تجزیه ترکیبات عرق منجر به بروز این بو می‌گردد. برخی از مواد طبیعی و خانگی می‌توانند به جذب رطوبت یا کاهش فعالیت باکتری‌ها کمک نمایند، با این حال، مصرف آن‌ها ممکن است عوارضی برای پوست به همراه داشته باشد.

محصولات دئودورانت و ضدتعریق دارای عملکردهای متفاوتی هستند. دئودورانت‌ها به کاهش بوی ناخوشایند بدن کمک می‌کنند، در حالی که محصولات ضدتعریق با محدود کردن میزان عرق خروجی، رطوبت پوست را نیز کاهش می‌دهند.

در سال‌های اخیر، توجه به استفاده از ترکیبات طبیعی برای ساخت دئودورانت‌های خانگی افزایش یافته است. اما لازم به ذکر است که طبیعی بودن یک ماده، به‌معنای بی‌خطر بودن آن نیست و بعضی ترکیبات می‌توانند منجر به خشکی، التهاب یا حساسیت‌های پوستی شوند.

۱. جوش شیرین و نشاسته ذرت

جوش شیرین به عنوان یکی از موادی که به طور گسترده در تولید دئودورانت‌های خانگی مورد استفاده قرار می‌گیرد، می‌تواند با تغییر pH پوست به کاهش بوی ناخوشایند کمک کند. نشاسته ذرت نیز به خاطر قابلیت جذب رطوبت به کار گرفته می‌شود و در ترکیب با جوش شیرین به کاهش احساس خیس بودن پوست کمک می‌نماید.

با این حال، جوش شیرین ممکن است موجب خشکی، قرمزی و التهاب پوست در برخی افراد گردد، بنابراین احتیاط در استفاده از آن ضروری است.

۲. آب لیموترش

آب لیموترش به خاطر خاصیت اسیدی‌اش می‌تواند بر روی باکتری‌های سطح پوست اثر بگذارد. اما به کارگیری مستقیم آن در ناحیه زیر بغل توصیه نمی‌شود.

اسیدیته موجود در لیمو ممکن است منجر به سوزش و التهاب گردد. همچنین، تماس ترکیبات آن با نور خورشید ممکن است احتمال بروز واکنش‌های پوستی را افزایش دهد.

۳. الکل مالشی

الکل به طور موقت می‌تواند تعداد باکتری‌های موجود بر روی پوست را کاهش دهد و بدین ترتیب بر بوی بدن تأثیر بگذارد. اما استفاده مکرر از آن ممکن است پوست را از چربی طبیعی‌اش محروم کرده و به خشکی و تحریک منجر شود.

بنابراین، الکل مالشی گزینه مناسبی برای مصرف روزانه در ناحیه حساس زیر بغل نخواهد بود.

۴. روغن نارگیل

روغن نارگیل به خاطر خاصیت نرم‌کنندگی‌اش در بسیاری از محصولات مراقبت از پوست استفاده می‌شود و برخی تحقیقات آزمایشگاهی اثرات ضدمیکروبی این روغن را تأیید کرده‌اند.

ترکیب روغن نارگیل با نشاسته ذرت می‌تواند نوعی بافت کرمی ایجاد کند که در ساخت دئودورانت‌های خانگی کاربرد داشته باشد. البته هنوز به‌طور قطعی اثربخشی آن در کنترل بوی بدن ثابت نشده است.

۵. شی باتر و کره کاکائو

شی باتر و کره کاکائو عمدتاً به خاطر خاصیت نرم‌کنندگی و کمک به حفظ رطوبت پوست در فرمولاسیون‌های خانگی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

این دو ماده می‌توانند به عنوان پایه‌ای مناسب برای ساخت دئودورانت‌های دست‌ساز استفاده شوند. گاهی اوقات، روغن ویتامین E نیز به این ترکیبات افزوده می‌شود، اما نمی‌توان انتظار داشت که این مواد به‌تنهایی مانع عرق یا بوی نامطبوع بدن شوند.

۶. موم گیاهی

موم کندلیلا یکی از مواد به کار رفته در تولید دئودورانت‌های جامد خانگی است. ترکیب این موم با روغن جوجوبا و شی باتر، بافتی جامد و قابل استفاده را به وجود می‌آورد.

علاوه بر این، پودرهای گیاهی مانند نشاسته ریشه گیاه پیکان برای جذب بخشی از رطوبت به این ترکیبات افزوده می‌شوند.

۷. سرکه سیب

سرکه سیب به خاطر خاصیت اسیدی‌اش در برخی دستورالعمل‌های تهیه دئودورانت خانگی کاربرد دارد. با این حال، شواهد علمی و بالینی کافی پیرامون تأثیر آن بر کاهش بوی بدن در دسترس نیست.

استفاده مستقیم از سرکه سیب، به خصوص بر روی پوست حساس، ملتهب یا تازه اصلاح شده، ممکن است منجر به سوزش و تحریک پوستی شود.

۸. خاک رس بنتونیت

خاک رس بنتونیت به دلیل خاصیت جذب رطوبت در برخی محصولات مراقبت از پوست مورد توجه قرار می‌گیرد. این ماده را می‌توان با روغن نارگیل و موم گیاهی ترکیب نمود تا بافت خمیری برای استفاده به‌عنوان دئودورانت خانگی حاصل آید.

با این حال، خاصیت جذب رطوبت این خاک به معنی اثربخشی قطعی آن در کنترل بوی بدن نیست و میزان تأثیر آن به ترکیب نهایی و وضعیت پوست بستگی دارد.

در کل، بهره‌گیری از مواد طبیعی به منظور کاهش بوی بدن ممکن است در برخی از افراد موثر واقع شود، اما ترکیباتی همچون آب لیمو، سرکه سیب و جوش شیرین ممکن است باعث تحریک پوست حساس زیر بغل شوند. به همین دلیل، پیش از استفاده از هر نوع ترکیب خانگی، بررسی احتمال ایجاد حساسیت و التهاب پوستی ضروری است.

منبع : عصر ایران