به نقل از خبرآنلاین، روزنامه اطلاعات به این موضوع اشاره کرده است که اگر نفتکشها موفق به بارگیری شوند و بتوانند از مسیرهای آبی بدون وقوع درگیری نظامی عبور نمایند، این رویداد میتواند بهعنوان نشانهای از کاهش محدودیتها و احتمال دستیابی به تفاهمی عملی بین طرفین تلقی گردد. با این حال، وجود نفتکشها در خارگ بههیچوجه به معنای پایان محاصره یا آغاز قطعی صادرات نیست. مسألهای که در این میان حائز اهمیت است، خروج واقعی این شناورها و رسیدن محمولهها به مقاصد تعیینشده میباشد.
دیپلماسی یا تقابل نظامی؟
در سوی دیگر، افزایش فعالیتهای نظامی ایالات متحده و تهدیدهای متقابل ایران نشاندهنده این است که خطر تشدید درگیری همچنان پابرجاست.
واشنگتن از روشهای فشار اقتصادی و نظامی بهعنوان ابزاری برای تقویت موقعیت چانهزنی خود استفاده میکند و ایران بهدنبال دفاع از منافع اقتصادی و امنیتی خود است. در چنین فضایی، هرگونه برخورد مستقیم بر سر نفتکشها یا تأسیسات انرژی میتواند وضعیت را به مرحلهای بحرانیتر برساند. با این حال، نمیتوان افزایش حضور نظامی ایالات متحده را بهتنهایی بهعنوان نشانهای از تصمیم قاطع برای آغاز یک جنگ فراگیر تلقی کرد؛ زیرا نمایش قدرت نظامی میتواند بخشی از استراتژی فشاری در راستای مذاکرات باشد.
آینده چه خواهد شد؟
بهنظر میرسد سه موضوع، در روزهای آتی تعیینکننده خواهند بود: سرنوشت نفتکشهای مستقر در خارگ، نتیجه گفتوگوهای دیپلماتیک با میانجیگری کشورهای همسایه و رفتار نظامی ایران و ایالات متحده در خلیجفارس.
اگر عبور نفتکشها با کاهش حملات و تداوم مذاکرات همراه گردد، میتوان امیدوار بود که زمینههای یک توافق موقت شکل بگیرد. اما اگر مسیر صادرات نفت با درگیری نظامی روبرو شود، احتمال گسترش بحران بهطور چشمگیری افزایش خواهد یافت.
در شرایط کنونی، هیچ سند رسمی و معتبری درباره توافق نهایی میان آمریکا، روسیه و چین برای پایان جنگ ایران و آمریکا در دست نیست. با این حال، تحولات رخداده در خارگ و نشستهای قدرتهای بزرگ نشان میدهد که معادله جنگ تنها در میدانهای نظامی تعیین نمیشود؛ بلکه نفت، امنیت انرژی و دیپلماسی نیز نقش تعیینکنندهای در آینده آن ایفا میکنند.
۱۷۳۰۲
نظرات کاربران