آرزو نوروزی، روانشناس در گفتگو با ایسنا، با اشاره به این نکته که افراد می‌توانند قبل از ازدواج، انگیزه‌های واقعی‌ خود را شناسایی کنند، خاطرنشان کرد: نخستین قدم این است که فرد از خودش بپرسد، چرا می‌خواهم ازدواج کنم و چه انتظاراتی از آن در زندگی‌ام دارم؟

او افزود: در برخی مواقع ما به خود فرد علاقه‌مند هستیم و دوست داریم با او زندگی کنیم، اما در موارد دیگر ممکن است بیشتر به آنچه فکر می‌کنیم ازدواج برای ما به ارمغان می‌آورد، علاقه‌مند باشیم؛ از جمله امنیت، تأیید خانواده، استقلال یا فرار از تنهایی.

این روانشناس با اشاره به تئوری انتخاب و پنج نیاز بنیادین شامل بقا، عشق و تعلق، قدرت، آزادی و تفریح، گفت: ازدواج می‌تواند در تأمین برخی از این نیازها موثر باشد، اما هیچ رابطه‌ای نمی‌تواند به‌طور کامل مسئول تأمین تمامی نیازهای ما باشد.

وی همچنین یادآور شد: یک سوال کلیدی این است که اگر قرار نبود با ازدواج از وضعیت فعلی فرار کنم، آیا باز هم این فرد را برای شروع یک زندگی مشترک انتخاب می‌کردم؟ پاسخ به این پرسش می‌تواند به درک انگیزه‌ها کمک شایانی کند.

نوروزی درباره انگیزه‌های سالم و واقع‌بینانه برای ازدواج گفت: انگیزه‌های سالم برای ازدواج تنها به عشق محدود نمی‌شود؛ بلکه شامل تمایل به ایجاد یک زندگی مشترک با فرد خاصی است که از نظر ارزش‌ها، سبک زندگی و اهداف اصلی با او هم‌خوانی داریم.

او اضافه کرد: تمایل برای تجربه عشق و تعلق، رشد کردن، تقسیم مسئولیت‌ها و شکل‌دهی به آینده به همراه یکدیگر می‌تواند انگیزه‌های معناداری باشد؛ اما لازم است که تفاوت قائل شویم بین «می‌خواهم با این فرد زندگی بسازم» و «می‌خواهم این شخص زندگی‌ام را نجات دهد». در حالت اول، ما با یک انتخاب مشترک مواجه هستیم؛ در حالت دوم، ممکن است انتظار داشته باشیم که فرد مقابل مسئول حل مسائل شخصی ما باشد.

بر اساس گفته‌های این روانشناس، ازدواج سالم قرار نیست تمامی مشکلات را حل کند بلکه باید فرصتی برای ایجاد یک زندگی مشترک فراهم کند که در آن هر دو طرف مسئولیت کیفیت رابطه را برعهده بگیرند.

تشخیص تصمیم آگاهانه از فشارهای اجتماعی در ازدواج

نوروزی با تأکید بر این که می‌توان دریافت تصمیم به ازدواج از روی علاقه و آمادگی صورت می‌گیرد، نه فشار خانواده یا جامعه، بیان کرد: یکی از نشانه‌های این موضوع این است که فرد قادر باشد انتخاب خود را به وضوح توضیح دهد؛ نه صرفاً با جملاتی همچون "سنم بالا رفته"، "خانواده‌ام اصرار دارند" یا "همه دوستانم ازدواج کرده‌اند."

وی ادامه داد: فشارهای اجتماعی می‌تواند فرآیند تصمیم‌گیری را تحت تأثیر قرار دهد، به‌ویژه زمانی که فرد احساس کند در صورت عدم ازدواج از دیگران عقب می‌ماند یا ارزش کمتری دارد؛ اما علاقه و آمادگی به این معنا نیست که فرد هیچ گونه تردید یا ابراز نگرانی نداشته باشد. تصمیم‌های مهم به‌طور معمول با مقداری اضطراب همراه هستند.

این روانشناس تصریح کرد: نکته کلیدی این است که آیا فرد می‌تواند به‌طور آزادانه انتخاب کند، درباره نگرانی‌هایش صحبت کند و حتی برای خود امکان "نه گفتن" را در نظر بگیرد؟ از منظر تئوری انتخاب، مسئولیت‌پذیری یعنی اینکه فرد سهم خودش را در تصمیمات بپذیرد؛ نه اینکه صرفاً برای راضی نگه‌داشتن دیگران تصمیم بگیرد و سپس مسئولیت پیامدها را به دوش آن‌ها بیندازد.

او در پایان اظهار داشت: انگیزه معقول برای ازدواج از خودشناسی نشأت می‌گیرد، نه از فشاری که اطرافیان بر ما وارد می‌کنند و نه از ترس از تنهایی. فردی که قادر است انتخاب خود را با واژگان خودش توصیف کند، نسبت به تردیدهایش به‌صورت صادقانه صحبت کند و به خود امکان "نه گفتن" را بدهد، نخستین قدم را برای یک زندگی مشترک پایدار برداشته است؛ زیرا هیچ رابطه‌ای به‌تنهایی نمی‌تواند مسئول تأمین تمامی نیازهای انسان باشد.

انتهای پیام