پیروزی پرگل پرسپولیس در برابر پیکان به نظر برخی رسانه‌ها تنها یک معنا به همراه داشت: واکنش مهدی تارتار به انتقادات! اما آیا واقعاً قرار است هر بار که تیم پرسپولیس به میدان می‌رود، تفسیرهای جدیدی در خصوص پاسخگویی سرمربی به منتقدان شکل بگیرد؟ آیا هر پیروزی باید به نوعی تسویه حساب با کسانی باشد که انتقاد می‌کنند و هر اشتباه هم زمینه‌ای برای زیر سؤال بردن کلیت کادر فنی؟

حقیقت این است که اگر هر مربی دیگری به جای تارتار بر روی نیمکت پرسپولیس می‌نشست، نمی‌توانست به‌صورت مداوم و به‌لحظه در حضور تماشاگران پاسخگوی سوالات باشد. فرض کنید در هفته چهاردهم، پرسپولیس بخواهد برابر آلومینیوم امتیاز خود را از دست بدهد؛ در آن صورت چه خواهد شد؟ آیا بار دیگر شاهد موج انتقادات خواهیم بود، دوباره تقاضا برای تغییرات فوری و درخواست برای برکناری کادر فنی به‌طور جمعی؟ آیا قرار است هر نتیجه‌ای که مطابق میل هواداران نیست، با تغییراتی در نیمکت جبران شود؟

نه تنها مهدی تارتار، بلکه هر مربی دیگری که هدایت پرسپولیس را بر عهده دارد، باید بر اساس عملکرد خود در پایان فصل مورد ارزیابی قرار گیرد. این مطلب نه دفاع بی‌قید و شرط از سرمربی فعلی است و نه تلاشی برای توجیه وضعیت فنی پرسپولیس. به واقع، می‌توان از این تیم توقع بیشتری داشت. پرسپولیس در مقایسه با دیگر رقبای قهرمانی، از شرایط لازم برخوردار است و توانایی رقابت برای کسب جام را دارد.

اما انتظار قهرمانی در شرایطی که تصور می‌شود پرسپولیس باید در هر هفته بازی‌های بی‌نقصی ارائه دهد، دو مقوله کاملاً متفاوت است. هیچ تیمی در دنیا نمی‌تواند به‌طور مداوم در ارتفاعات موفقیت قرار داشته باشد؛ حتی تیم‌های بزرگ نیز ممکن است امتیاز از دست دهند، روزهای سختی را تجربه کنند و گاهی از سطوح انتظار هواداران دور شوند.

پرسپولیس نیز از این قاعده مستثنی نیست. هواداران حق دارند که انتظاراتی داشته باشند و کادرفنی نیز باید پاسخگوی عملکرد خود باشد؛ اما این پاسخگویی نباید به محاکمه‌ای هفتگی تبدیل گردد. یک پیروزی، تارتار را از همه انتقادات بر کنار نمی‌سازد و یک شکست نیز به تنهایی دلیلی برای برکناری او نیست.

پرسپولیس باید بر اساس نتایج خاتمه فصل سنجیده شود، نه به‌وسیله شعارهای هیجانی در حین هر بازی!

بیشتر بخوانید: سلام بر کریم باقری، درود بر سیروس قایقران...