خبرآنلاین: در حالی که مقامات ارشد کشور چون محمدباقر قالیباف رئیس مجلس و عباس عراقچی وزیر امور خارجه تأکید دارند که وضعیت نه جنگ نه صلح، وضعیت مطلوبی نیست؛ از روز گذشته انتشار خبرهایی درباره حرکت نفتکش‌های ایرانی از جزیره خارک به سمت چین برای شکستن محاصره دریایی آمریکا به یکی از مهم‌ترین محورهای تقابل تهران و واشنگتن تبدیل شده است. ماجرا هم از آنجایی شروع شد که برای ازسرگیری صادرات نفت، یک سناریو برای اعزام کاروانی نفتکش‌های ایرانی به سمت مقصد صادراتی در رسانه‌ها مطرح شد. سناریویی که خبرگزاری فارس با اشاره به داستان عبور فریدون از اروندرود در شاهنامه فردوسی، آن را «ایده فریدون» نامید و خیلی زود وارد مرحله عملیاتی شد.

این خبرگزاری اصولگرا درباره تصمیم ایران برای اعزام کشتی‌های حامل نفت به سمت چین برای شکستن محاصره نوشت: «در شاهنامه، وقتی فریدون برای سرنگونی ضحاک به سوی اروندرود می‌رسد، با یک مانع مشخص روبه‌رو می‌شود: نگهبان رود که به فرمان ضحاک عمل می‌کند و اجازه نمی‌دهد کشتی‌ها در اختیار فریدون و سپاهش قرار بگیرند.»

اولین مأموریت برای شکستن محاصره دریایی آمریکا

در میانه خبرهایی که حکایت از احتمال وقوع حمله نظامی علیه ایران از سوی آمریکا و اسرائیل دارد و به نظر می‌رسد مذاکرات به بن‌بست رسیده است، ۱۴ نفتکش ایرانی در جزیره خارک مستقر شدند تا با خاموش کردن ردیاب‌های خود بتوانند از محاصره دریایی واشنگتن عبور کنند. با این حال، صبح امروز رسانه هم‌میهن مدعی حرکت سه ابرنفتکش ایرانی به سوی چین شد و تا لحظه نگارش این گزارش، هیچ منبع رسمی دیگری حرکت نفتکش‌ها را تایید نکرده است. یورونیوز درباره استقرار این نفتکش‌ها در جزیره خارک مدعی شد که: «بیش از ۱۴ نفتکش در جزیره خارک آماده حرکت شده‌اند؛ خدمه آنها تعیین شده و پرچم ایران بر فراز آنها برافراشته شده است. مقصد احتمالی، مسیر دریای عمان و بازارهای آسیایی است.»

اما فارغ از آنچه درباره حرکت این ابرنفتکش‌ها رسانه‌ای شده، مسئله اصلی نحوه مواجهه ایران و آمریکا در پی عبور کشتی‌ها از تنگه هرمز است. آیا این نفتکش‌ها از سوی آمریکایی‌ها مورد اصابت قرار می‌گیرند یا می‌توانند به سمت چین حرکت کنند و محموله خود را سالم به مقصد برسانند؟ ایران تهدید کرده است که اگر آسیبی به این نفتکش‌ها وارد شود یا حرکتشان با مانعی روبه‌رو شود، تأسیسات نفتی کشورهای هم‌پیمان آمریکا را هدف قرار خواهد داد. خبرگزاری فارس در این باره نوشت: «ایده کاروان دقیقاً می‌گوید، اگر یک گلوله به بدنه یک نفتکش ایرانی اصابت کند، نفت و پایانه‌های نفتی امارات، عربستان و قطر در همان لحظه در معادله پاسخ قرار می‌گیرند.»

محاصره می‌شکند؟

از سوی دیگر، هم‌زمان با انتشار خبرهای مختلف درباره تصمیم ایران برای اعزام کشتی‌های حامل نفت به سمت چین، موضع‌گیری‌های مقامات نظامی و سیاسی کشور درباره ادامه محاصره و حرکت نفتکش‌ها مورد توجه قرار گرفته است.

سردار حسین محبی، سخنگوی سپاه پاسداران، روز پنج‌شنبه، با تأکید بر اینکه ایران شرایط موجود را تحمل نخواهد کرد، گفت: «ما شرایط نه جنگ و نه صلح را نمی‌پذیریم؛ البته معتقدیم اکنون وضعیت نه جنگ و نه صلح نیست، بلکه جنگ است. با این حال، جنگ به این شکل را هم تحمل نمی‌کنیم و جنگ فرسایشی را ادامه نخواهیم داد.»

وی ادامه داد: «ما تکلیف جنگ را یکسره می‌کنیم؛ این تعیین تکلیف یا در میدان نبرد اتفاق می‌افتد یا آمریکا باید به شرایط ما تن بدهد. راه دیگری پیش روی ما نیست. محاصره، چه دریایی، چه هوایی و چه زمینی، نباید ادامه پیدا کند و اجازه نخواهیم داد چنین وضعیتی استمرار داشته باشد.»

عباس عراقچی، وزیر امور خارجه، هم روز گذشته در حاشیه نمایشگاه بورس، بانک و بیمه، در پاسخ به پرسشی درباره اخبار منتشرشده مبنی بر بارگیری نفت ایران برای صادرات، گفت: «هر تلاشی برای صادرات نفت و مذاکرات را انجام می‌دهیم و باید محاصره بشکند.»

عبدالله رمضان‌زاده، سخنگوی دولت اصلاحات، هم در واکنش به حرکت نفتکش‌های ایرانی در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «دریادلان! خدا نگهدارتان!» و حسام‌الدین آشنا، هم با اشاره تلویحی به تصمیم ایران برای شکستن محاصره اقتصادی و برنامه حرکت نفتکش‌های ایرانی به چین در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «بار می‌زنند اگر زدند باز می‌زنند»

روزنامه اطلاعات هم گریزی به نشست سه‌جانبه رؤسای جمهور چین، روسیه و آمریکا درباره ایران زد و تأکید کرد: «در شرایط فعلی، هیچ سند رسمی و قابل اتکایی از توافق نهایی آمریکا، روسیه و چین برای پایان جنگ ایران و آمریکا منتشر نشده است. با این حال، تحولات خارگ و نشست قدرت‌های بزرگ نشان می‌دهد که معادله جنگ تنها در میدان نظامی تعیین نمی‌شود؛ بلکه نفت، امنیت انرژی و دیپلماسی نیز نقش مهمی در آینده آن دارند.»

در نهایت، آنچه به ماجرای نفتکش‌ها اهمیتی فراتر از یک مسیر صادراتی می‌دهد، پیام سیاسی و امنیتی این حرکت است؛ پیامی که مخاطب آن نه‌فقط واشنگتن، بلکه بازیگران منطقه‌ای و بازار جهانی انرژی نیز هستند. حالا باید دید این سناریو تا کجا پیش خواهد رفت و آیا می‌تواند معادلات فعلی را تغییر دهد یا خود به نقطه تازه‌ای برای تشدید تنش‌ها تبدیل خواهد شد.

29215