سهراب بختیاری‌زاده تا مرز استعفا از مربیگری در استقلال پیش رفت و این مساله موجب ایجاد بحران جدی برای باشگاه گردید. دلایل این استعفا از چشم همه اهالی فوتبال کاملاً موجه و قابل قبول به نظر می‌رسید؛ مواردی همچون عدم وجود زمین تمرین مناسب و کاستی‌های موجود در امکانات، به ویژه برای سهرابی که از آغاز فصل با تمام چالش‌ها کنار آمده و با توجه به عملکردش، بسیار بیشتر از اینها شایسته بوده است.

اما عده‌ای بر این باورند که بازگشت سهراب به تیم، به نفع خودش است و به همین دلیل ارزش کار او را نادیده می‌گیرند! آنها اعتقاد دارند که بختیاری‌زاده با وجود پنجره بسته، نتایج بسیار خوبی کسب کرده و به عنوان تنها مدعی بدون باخت در لیگ برتر شناخته می‌شود و همزمان در لیگ ستارگان آسیا، به صعود به مرحله حذفی نزدیک است. از نظر دستاوردهای شخصی، سهراب این ظرفیت را دارد که رکورد فرهاد مجیدی را در قهرمانی بی‌باخت تکرار کرده و برای دومین بار تیمش را به مرحله حذفی لیگ ستارگان آسیا برساند. بنابراین بازگشت او واقعاً به نفعش بوده است!

اما این ادعا و استدلال‌ها چندان معتبر نیستند. چرا؟ چون هیچ تضمینی وجود ندارد که تمام وقایع مثبت برای او در آینده رخ دهد. سوابق مربیان استقلال در سال‌های گذشته ثابت می‌کند که نباید به نتایج مقطعی خوشحال شد. به عنوان مثال، صمد مرفاوی در فصل ۸۶-۱۳۸۵ برای تکرار قهرمانی نیاز به ۳ امتیاز از سه بازی پایانی داشت و پرویز مظلومی که با داشتن ۷ امتیاز فاصله با سپاهان، استقلال را قهرمان نیم فصل کرده بود، بعد از دربی با ایمون زاید، صدرنشینی و سپس جایگاه خود را از دست داد!

در سمت دیگر، سهراب به سرنوشت مربیانی که بعد از کسب موفقیت‌های مقطعی، استقلال را رها کردند و رفتند آگاه است! استراماچونی با تمام حواشی‌اش تا ابد یکی از گزینه‌های مربی‌گری آبی‌ها خواهد بود و فرهاد مجیدی که پس از قهرمانی و فراهم بودن شرایط، تیم را ترک کرد و به امارات رفت، هر زمان که بخواهد می‌تواند برگردد!

بنابراین، در ایران هر کس به تیم توجه نکند و برای مدیران اهمیتی قائل نباشد، عزیزتر خواهد بود! مثالی از جواد نکونام می‌توان آورد؛ او حتی با تمام مشکلات تا پایان تلاش کرد و در دقیقه آخر با یک امتیاز کمتر به دلیل گلی که رئیس فدراسیون اعتراف کرد آفساید بود، دوم شد، اما چه رفتار ناعادلانه‌ای با او صورت گرفت؟ آیا داستان هواداران بوسنی را به یاد دارید؟

در ذهن سهراب این حقیقت وجود دارد که اگر جواد در زمان درگیری با علی خطیر، استقلال را با صدرنشینی رها می‌کرد، مانند فرهاد می‌توانست برای همیشه راه بازگشتش را هموار کند! سهراب می‌توانست استقلال را بدون شکست و به عنوان یک مدعی با ۷ ملی‌پوش ترک کند و برود و هر وقت خواست، با افتخار و حقوق چند برابری و بودجه کافی برای خرید بازیکنان مانند آسانی، به تیم برگردد!

در چنین اوضاعی، حتی اگر گواردیولا هم بیاید، چیزی نمی‌تواند تغییر دهد و با هر ناکامی هر مربی جدید آبی‌ها، نام او توسط طرفداران فریاد زده می‌شود! اما سرمربی با انصاف، به خاطر استقلال در این وضعیت دشوار و در آستانه بازی مهمی با العین در آسیا، از خود گذشت و تلاش کرد تا به استقلال کمک کند. استقلالی که با اولین شکست، مدیرانش فوراً او را برکنار می‌کنند و هوادارانش فریاد می‌زنند: «حیا کن، رها کن!»

عبدالقادر پوزیده| باشگاه خبرنگاران آزاد

شما عزیزان نیز می‌توانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت، روی این لینک کلیک فرمایید.