این نوشته را درادامه می خوانید: امروز که ظرفیت خط تولید موشکی کشور چندین برابر زمان جنگ ۴۰ روزه است و دشمن در اوج آسیب‌پذیری سیاسی، اقتصادی و عملیاتی قرار دارد، منتظر ماندن برای حمله آمریکا خطایی راهبردی است. تهران باید با ابتکار عمل میدانی، معادله را تغییر دهد و «ضربه اول» را با چند محور اساسی به دشمن وارد کند:
- نخستین گام، شکستن عملی خط محاصره است. حمله به زیرساخت‌های انرژی کشورهای عربی که خاک و حریم هوایی خود را در اختیار ماشین جنگی آمریکا گذاشته‌اند، محاصره را از یک فشار یک‌طرفه به بحرانی ویرانگر برای اقتصاد غرب تبدیل می‌کند. افزون بر این، مسدودسازی باب‌المندب با هم‌افزایی جبهه مقاومت، شریان حیاتی اقتصاد جهانی را در اختیار تهران قرار می‌دهد.
- در دکترین ضربه اول، هیچ پایگاه، ناو جنگی یا مرکز پشتیبانی متعلق به آمریکا و متحدانش نباید در حاشیه امن باشد. در جنگ قبلی، ۲۶ پایگاه و مرکز نظامی آمریکا در منطقه هدف قرار گرفت؛ در گام جدید، این حملات باید بدون محدودیت جغرافیایی گسترش یابد و تمام عقبه لجستیکی، سامانه‌های راداری، پایگاه‌های هوایی و ناوهای آمریکایی در دریاها و اقیانوس‌ها را در بر بگیرد.
- بر اساس منطق ساخته‌شده از سوی خود آمریکایی‌ها در گزارش نیویورک‌تایمز که نزدیکی مراکز نظامی به سدها را مجوز حمله می‌داند، تمام سدها، مخازن آب و تأسیسات آب‌شیرین‌کن کشورهای میزبان پایگاه‌های آمریکایی نیز به دلیل تأمین آب نیروهای متجاوز، اهدافی با کاربری دوگانه محسوب می‌شوند. از تأسیسات آب‌شیرین‌کن الدور، الحد و ستره در بحرین و سدهای الطویین و وادی حام در امارات گرفته تا سدهای ملک فهد و رابغ در عربستان و دریاچه طبریه و سد دگانیا در سرزمین‌های اشغالی و حتی زیرساخت‌های آبی کشورهای اروپایی شریک در تجاوز، همگی در تیررس پاسخ متقابل قرار دارند.
- تنگه هرمز و آب‌های خلیج‌فارس نه‌تنها گلوگاه انتقال ۲۰ درصد انرژی جهان، بلکه «ستون فقرات اینترنت بین‌الملل» است؛ جایی که بیش از ۹۵ درصد ترافیک داده‌ها، تراکنش‌های بانکی، سرویس‌های ابری و ارتباطات دیتاسنترها از طریق کابل‌های فیبر نوری زیردریایی آن عبور می‌کند.
  کشورهای حاشیه جنوبی خلیج‌فارس که اقتصادهای پسانفتی خود را بر بستر این کابل‌ها بنا کرده‌اند و میزبان پایگاه‌های سنتکام هستند، در برابر هرگونه اختلال در این شاهراه دیجیتال به‌شدت شکننده‌اند.

 هدف قرار دادن این گلوگاه ارتباطی، هزینه‌ای فلج‌کننده و غیرقابل‌تحمل بر ماشین جنگی و اقتصادی دشمن و متحدان منطقه‌ای آن تحمیل خواهد کرد.
  امروز تمام نشانه‌ها از قطعی بودن تقابل حکایت دارد. در چنین میدانی، پیروزی از آن کسی است که ابتکار عمل را در دست بگیرد، محاسبات دشمن را در نطفه خفه کند و اجازه ندهد واشنگتن و تل‌آویو زمان و مکان نبرد را تعیین کنند.

وقتی کاخ سفید هم‌زمان در حال چینش قطعات جنگ شناختی با پرچم‌های دروغین، پرونده‌سازی علیه زیرساخت‌های حیاتی و تحمیل زنجیره محاصره است، انتظار و طرح‌ریزی دوروزه، به معنای واگذاری زمین بازی به دشمنی است که در میدان‌های قبلی بارها عهدشکنی و خیانت خود را ثابت کرده است.

هزینه‌های سرسام‌آور جنگ برای پنتاگون، ترک‌های جدی در بازدارندگی آمریکا، نگرانی از واکنش تلافی‌جویانه علیه شریان‌های انرژی و ارتباطات، و بن‌بست سیاسی در واشنگتن نشان می‌دهد ابرقدرت فرسوده آمریکا بیش از آنکه در موضع قدرت مطلق باشد، در باتلاق محاسبات غلط خود گرفتار شده است.
در چنین بزنگاهی، دکترین «ضربه اول» نه یک شعار هیجانی، بلکه ضرورتی راهبردی برای برهم زدن قواعد زمانی و مکانی دشمن و تحمیل هزینه‌ای بازدارنده و غیرقابل‌تحمل به متجاوز و شرکای منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای اوست.

از شکستن عملی محاصره و هدف قرار دادن پاشنه آشیل‌های انرژی و زیرساختی گرفته تا ضربه بدون محدودیت جغرافیایی به منافع متجاوزان و مختل کردن شریان‌های حیاتی اقتصاد و ارتباطات، همگی ابزارهایی هستند که معادله را به نفع ایران تغییر می‌دهند.

در منطق نبرد اراده‌ها، پیروزی از آنِ جبهه‌ای است که پیش از تکمیل ضربه حریف، ابتکار عمل را در دست بگیرد و هزینه‌های جنگ را به نقطه‌ای برساند که ادامه آن برای دشمن ناممکن شود. در این مقطع حساس باید همچون یک شطرنج‌باز ماهر، پیش از آنکه حریف دست به مهره ببرد، با «ضربه اول» بازی جنگ را به سود خود