مجموعه خودروهای تاریخی فورد که پیشتر در پارکینگی تاریک نگهداری میشد، اکنون به یک انبار بزرگ در میشیگان منتقل شده تا مهندسان و طراحان به نمونههای کلاسیک دسترسی بهتری داشته باشند. شرکت سازنده هنوز در حال دریافت مجوزهای لازم برای بازدید عموم است اما برخی از جذابترین وسایل نقلیه این مجموعه تاکنون شناسایی شدهاند.
کانسپت پیکاپ موستانگ (Mustang Ute Concept)
این خودروی مفهومی یک تمرین کارآموزی بود که توسط کارگاه فلزکاری وسایل نقلیه تجربی فورد برای آموزش تکنیکهای ساخت کانسپت به کارآموزان اجرا شد. کف بخش بار از قطعهای متعلق به فورد رنجر ساخته شده و ورقکاری درب صندوق عقب موستانگ اصلی در آن ادغام شده است. خودروی اهداکننده دقیق مشخص نشده اما از درها به جلو شبیه نسل ششم موستانگ شلبی GT350 است و تا اکتبر ۲۰۲۶ هرگز به نمایش درآمده بود.
کانسپت فورد کوگار ۲ مدل ۱۹۶۳ (1963 Ford Cougar II Concept)
فورد در آغاز همکاری با کارول شلبی و شرکت AC Cars تلاش کرد یک خودروی رقیب شورولت کوروت بر پایه پلتفرم AC Cobra بسازد. شاسی شماره CSX2008 با موتور ۲۶۰ خورجینی هشت سیلندر و گیربکس چهار سرعته دستی با بدنهای از فایبرگلاس پوشانده شد و کوگار ۲ نام گرفت. بخش مرکزی سقف از جنس استیل قابل برداشتن بود و بدنه دریچههای تخلیه فشار داشت که اگر فشار کابین از ۱۵ پاسی بیشتر میشد باز میشدند.
این خودرو توسط یوجین بوردینات و مککینلی تامپسون طراحی شد و در نمایشگاههای نیویورک و شیکاگو به نمایش درآمد اما تولید آن بسیار گران تشخیص داده شد. جای پای این خودرو به موتور بسیار نزدیک بود و عملا راندن آن را غیرممکن میکرد ولی نسخه مقیاس ۱:۲۵ آن محبوب شد و این نمونه از انجمن تاریخی دیترویت قرض گرفته شده است.
کانسپت فورد XD کبرا مدل ۱۹۶۳ (1963 Ford XD Cobra Concept)
نسخه کانورتیبل این خودرو روی شاسی شماره CSX3001 ساخته شد که بدون موتور تحویل داده شده بود. این مدل که به نام بوردینات کبرا شناخته میشود بهعنوان نمونه نمایشی برای بدنههای سبکوزن رویالکس توسعه یافت. موتور سنگین برنامهریزیشده جای خود را به یک پیشرانه قوی ۲۸۹ و گیربکس اتوماتیک داد.
این خودرو هرگز برای استفاده جادهای مجوز نگرفت اما توسط بوردینات در محوطه آزمایش دیربورن رانده شد. سقف سهتکه زیپدار این مدل قابلیت جدا شدن و جایگیری در بخش عقبی را داشت و چراغهای عقب از بیوک ریویرا برعکس روی آن نصب شده بودند.
ماکتهای طراحی نسل ششم برانکو (Sixth-Gen Bronco Design Bucks)
این دو مدل برانکو هرگز برای استفاده عمومی ساخته نشده بودند اما نقش مهمی در شکلگیری نسخه نهایی ایفا کردند. مدل قرمز رنگ به تایید مدیران ارشد برای تولید نسل ششم برونکو کمک کرد و مدل ساخته شده از فوم بهعنوان روشی کمهزینه برای بررسی ابعاد به کار رفت. میلههای حفاظ این مدل لولههای ساده پیویسی پلاستیکی هستند.
کانسپت لینکلن L 100 مدل ۲۰۲۲ (Lincoln L 100 Concept)
این خودرو به مناسبت صدمین سالگرد برند لینکلن در سال ۲۰۲۲ و بدون سر و صدا در پبل بیچ رونمایی شد. این خودروی خودران دارای کفی سینمایی بود که میتوانست نورپردازی محیطی و تصاویری از امواج اقیانوس را نمایش دهد. رینگهای مجهز به پوشش آیرودینامیک روشنشونده دچار مشکل شدند و خودرو اکنون با چرخهای آموزشی ۲۴ اینچی جابهجا میشود. ابعاد این مدل هرگز منتشر نشد اما عرض آن حدود هفت پا ارزیابی شد.
کانسپت فورد پرودیجی مدل ۲۰۰۰ (2000 Ford Prodigy Concept)
طراحی چهره این خودرو بهگونهای است که گویی لبخندی غمگین بر لب دارد و شاید بازتابی از تلاش تیم توسعه برای دستیابی به مصرف سوخت ۸۰ مایل بر گالن برای پروژه دولتی است. بدنه و موتور تمامآلومینیومی وزن این خودرو را به زیر ۲۴۰۰ پوند رساند و نیروی محرکه آن توسط یک پیشرانه دیزلی-الکتریکی تامین میشد. این مدل در نمایشگاه خودروی دیترویت در سال ۲۰۰۰ در کنار رقبا به نمایش درآمد.
ماکتهای مقیاسپذیر و مرموز لینکلن و فورد گلوبار (Scale Model Head-Scratcher Concepts)
هیچکس در انبار فورد توضیحی درباره طراحیهای عجیب پنجرههای دو ماکت مقیاس کوچک از کانسپتهای لینکلن ارائه نکرد جز اینکه دیوید وودهاوس در آن زمان مدیر طراحی لینکلن بوده است. پرسش از هوش مصنوعی نیز پیشنهاد داد که شاید این مدلها به پروژه پرواز آرام ۲۰۴۰ مربوط باشند. کانسپت فورد گلوبار در سال ۲۰۰۳ با پنلهای بدنه نورانی برای موزهای در نیویورک ساخته شده بود.
موستانگ ماری تایلر مور (Mary Tyler Moore Mustang)
این خودروی آبیرنگ در سال ۱۹۷۳ بخشی از ناوگان مطبوعاتی فورد در مینهسوتا بود و در فینال فصل سوم سریال معروف ماری تایلر مور استفاده شد. خودرو در سال ۱۹۷۴ به بخش خصوصی فروخته شد و تا سال ۲۰۲۵ در دست مالکان شخصی باقی ماند. این مدل نخستین خرید رسمی برای ناوگان تاریخی فورد بهشمار میرود.
کانسپت لینکلن L2K مدل ۱۹۹۵ (1995 Lincoln L2K Concept)
این خودروی دو صندلی ابتدا بهعنوان یک مدل مرکوری در سال ۱۹۹۲ طراحی شد اما یک سال بعد به برند لینکلن تغییر یافت. مدل نهایی روی قطعات مزدا میاتا سوار شد اما پیشرانه آن یک موتور ۳.۴ لیتری خورجینی هشت سیلندر با قدرت ۲۵۰ اسب بخار بود که به یک گیربکس اتوماتیک متصل شد. این خودرو در نمایشگاه خودروی لسآنجلس در سال ۱۹۹۵ توجه زیادی جلب کرد.
کانسپت فورد SYNus مدل ۲۰۰۵ (2005 Ford SYNus Concept)
این خودرو که نام آن سینوس تلفظ میشود با الهام از گاوصندوق بانک و با نامهای اولیه آرمادیلو و فورد ناکس بررسی شد. هدف از ساخت این مدل ترکیب بدنهای سرسخت در بیرون و فضایی آرام و پناهگاهی شهری در داخل بود. این کانسپت نخستین بار در نمایشگاه بینالمللی خودروی آمریکای شمالی در دیترویت در سال ۲۰۰۵ رونمایی شد.
نظرات کاربران