پژوهشگران دانشگاه آلبرتا در حال بررسی این موضوع هستند که چرا این ترکیبات برای تمام افراد عملکرد یکسانی ندارند و چگونه می‌توان پایداری کاهش وزن را افزایش داد. داروهای کاهنده اشتها با تقلید از عملکرد هورمون GLP-1 به تنظیم قند خون کمک می‌کنند، اما پاسخ بدن انسان به این درمان‌ها تحت تأثیر متغیرهای پیچیده‌ای قرار دارد.

نقش متابولیسم انرژی در چالش کاهش وزن

کاهش وزن تنها شاخص سنجش اثربخشی این درمان‌ها نیست و پژوهشگران تأثیر آن‌ها را بر بهبود کیفیت زندگی، نشانگرهای خونی، توان عضلانی و سلامت عمومی بررسی می‌کنند. عوامل فردی گوناگونی مانند ژنتیک، متابولیسم، ترکیب بدنی، سبک زندگی، میکروبیوم، سن و جنسیت در میزان پاسخ‌دهی به دارو نقش دارند.

متابولیسم انرژی که به معنای مجموع کالری دریافتی و مصرفی بدن است، یکی از ارکان کلیدی این پژوهش محسوب می‌شود. زمانی که وزن کم می‌کنیم، بدن به‌طور طبیعی به انرژی کمتری نیاز دارد، اما گاهی وارد حالت صرفه‌جویی شدید انرژی می‌شود. این پدیده که سازگاری متابولیک یا ترموژنز تطبیقی نام دارد، مشابه یک لامپ کم‌نور خودکار عمل می‌کند و دلیل اصلی دشوار شدن روند لاغری در طول زمان و توقف کاهش وزن است.

ابعاد جدید پژوهش درباره مصرف انرژی

تغییرات وزن و ترکیب بدنی تأثیر مستقیمی بر میزان مصرف انرژی در حالت استراحت دارند و با کاهش بافت‌های چربی و بدون چربی، بدن کالری کمتری می‌سوزاند. دانشمندان هنوز به دنبال درک این موضوع هستند که آیا داروهای لاغری این فرآیندها را به شکل متفاوتی تحت تأثیر قرار می‌دهند یا خیر. مطالعه اخیر پژوهشگران روی تأثیر درمان‌های بر پایه GLP-1 بر مصرف انرژی، نتایج خنثی یا نامشخصی به همراه داشته است.

تیم تحقیقاتی دانشگاه آلبرتا با استفاده از یک اتاقک کالری‌سنج غیرمستقیم پیشرفته که مشابه یک سوییت هتلی است، تمام اجزای مصرف انرژی را در حالت استراحت، پس از غذا خوردن و حین ورزش اندازه‌گیری می‌کند. این مرکز در حال حاضر از داوطلبان مبتلا به مقاومت به انسولین یا دیابت که درمان با سماگلوتاید را آغاز می‌کنند، دعوت به همکاری کرده است تا تغییرات متابولیک آن‌ها را طی شش ماه زیر نظر بگیرد. دستیابی به این داده‌ها به پزشکان کمک می‌کند تا بیماران مقاوم به درمان را زودتر شناسایی کرده و روش‌های جایگزین را پیشنهاد دهند.

کاهش وزن