اگر ایران بتواند از انزوا(!) خارج شود، وضعیت سیاسی داخلی آن نیز تغییر خواهد کرد.
والر اشتاین پیش از این هم گفته بود هدف ما از مذاکرات، احیای روند مذاکرات در دهه پیش تحت عنوان گفت‌وگوهای انتقادی است. روندی که توأم با سرزنش و بازجویی از دولت وقت- سازندگی- در زمینه ادعاهایی نظیر تروریسم و حقوق بشر بود و سرانجام نیز به صدور حکم جلب برای رئیس همان دولت (هاشمی رفسنجانی) و خروج تهدیدآمیز سفرای اروپایی از کشور منجر شد.
دو هفته پیش نیز گری سیمور از مذاکره کنندگان سابق آمریکایی (از مدیران فعلی دانشگاه‌ هاروارد) در مجله تایم نوشته بود: توافق هسته‌ای فرصتی دست‌کم ۱۰ ساله برای تغییر سیاسی در ایران فراهم می‌کند.
وی یادآور شده بود: «در حالی که طرفداران امضای توافقنامه جامع می‌گویند این توافق موجب تعطیلی و توقف برنامه هسته‌ای ایران می‌شود، مخالفان مدعی‌اند این توافق راه دستیابی ایران به بمب را هموار می‌کند. طرفداران این توافقنامه امید دارند این توافق باعث تقویت جناح‌های واقعگرای ایران برای پیگیری اصلاحات شود، اما مخالفان، متحدان و شرکای آمریکا در خاورمیانه از این نگرانند که این توافق حمایت ایران را از تروریسم و جاه‌طلبی برای سلطه بر منطقه تشدید کند.&raquo