وقتي كه گيخاتوي مغول به فرمانروايى ايران رسيد به سبب آن كه از مرض شفا يافته بود، فرمان آزاد كردن زندانيان را صادر كرد و از خزانه‏ ی مملكت، آنچه كه در دستش رسيد، در بين تهي ‏دستان و درباريان تقسيم نمود.

اين بخشش‏ها، كشور را به كمبود درآمد و فقر اقتصادي دچار ساخت و خزانه را تهي نمود. در اين هنگام وزير گيخاتو كه مي ‏دانست در چين پول كاغذي رواج دارد،براي جبران كمبود مالي و برگشت طلا و نقره به خزانه، دستور تاسيس چاپخانه‏اي را در تبريز صادر كرد و به رواج نوعي اسكناس كه "چاو" نام داشت اقدام كرد.




هرچند اين پول مورد قبول مردم واقع نشد و آن را معتبر نشمردند،ولي اين گام، زمينه‏ای براي به كارگيری پول كاغذی در معاملات روزمره ی مردم را فراهم آورد. چاو در زبان تركى به معناى شهرت، آوازه، شايعه و نام نيک است و بعدها به معناى خبر، نشر، سر و صدا، شلوغى هم آمده است‏. گفته شده، پول كاغذى را مغولها پس از آنكه چين را مسخر ساختند مرسوم كردند. شایان ذکر است بالشت (بالش) جمع:بوالش، لغتی تركى است و در متن ابن بطوطه به پول كاغذى (چاو) چينى اطلاق شده كه هر قطعه از آن به اندازه كف دست و ممهور به مهر "قاآن" بوده است.

ناگفته نماند، پيشنهاد از طرف شخصى بنام عز الدين محمد بن مظفر بن عميد كه مدتها در چين بود صورت گرفت و در جمادى الاخرى سال ۶۹۳ فرمان صادر شد كه معاملات با طلا و نقره نشود بلكه با چاو انجام گيرد و در هر ايالت چاوخانه ترتيب دادند و بزور مردم را به قبول چاو وا داشتند. این کار در سنه ثلاث و تسعين بود که چون تدبير خطا بود ميسر نشد و فتنه عظيم پديد آمد.