دکتر نسرین طهرانی در گفت‌وگویی، افزود: یکی از مواردی که رفته رفته دستخوش تغییر می‌شود نحوه پذیرش و بدرقه زوجین است. زمانی که تحت هر شرایطی خود را آماده می کنیم که به پیشواز یکدیگر برای گفتن سلام و خوش آمدگویی برویم، دوست داریم از همسرمان گرم و پرشور استقبال کنیم. این خواست نشانگر انتظاری عاشقانه است ودو نفر را در لحظه «سلام» به اوجی از با هم بودن می رساند.

وی با ابراز تأسف از اینکه رفته رفته این بی‌قراری‌ها کمرنگ شده است، اظهارکرد: ما هستیم که می خواهیم این بی‌قراری کاهش یابد و فکر می کنیم زندگی جدی است و این رفتارهای بچه‌گانه برای جوان‌های تازه بهم رسیده است و تصمیم می گیریم بزرگ و منطقی شویم و سردتر به استقبال برویم.

طهرانی درپایان گفت: بر اساس همین طرز فکر در ادامه به مرحله ای خواهد رسید که فرد به بازکردن درب منزل اکتفا کند و باز هم در ادامه به بودن در خانه، رفته رفته ممکن است تنها نامه ای روی میز، جای حضور گرم و اشتیاق استقبال را از ما بگیرد. چنین برخوردهایی موجب می‌شود زوجین آرام آرام از هم دور شوند و رشته‌های با هم بودن را با تفکری اشتباه بتدریج باز ‌کنند.