به گزارش اشپیگل، هر شش هفته یک بار، قوی ترین مهره‌های اقتصاد جهان در طبقه هجدهم یک دفتر ساختمانی زشت نزدیک ایستگاه قطار شهر سویسی بازل گرد هم می‌آیند. اعضای این گروه شامل جانت یلن رییس بانک ذخیره فدرال ایالات متحده و ماریو دراگی، همکار قرین او در بانک مرکزی اروپا (ای سی بی) و همچنین 16 تن از مسئولان رسمی مالی دیگر دنیا از پکن، فرانکفورت، پاریس و شهرهای دیگر می شود.
شرکت کنندگان این گردهمایی که میزبان آن آگوستین کارستنز فرماندار بانک مکزیک است، نزدیک به دو ساعت را صرف رد و بدل کردن دیدگاه های اقتصادی خود و ایده‌هایشان در زمینه رشد بازار و قیمت‌ها می کنند. این ملاقات های دربسته که عصر روزهای یکشنبه برگزار می‌شوند، سنتی دیرینه دارند؛ با این حال از وقتی که بسیاری از بانک‌های مرکزی نرخ های سودشان را تقریبا به صفر درصد رسانده‌اند، اوراق های گران قیمت خریداری کرده اند و بانک های دیگر را از ورشکستگی نجات داده‌اند، یک صدای هر چند ضعیف در پس زمینه به وجود آمده است: متخصصان پولی اقتصادهای در حال رشد می گویند که روش‌های اخذ شده توسط اروپایی ها و آمریکایی‌ها موجب یورش پول‌های محتکر شده به سمت آن ها شده است و مالکان بانک‌های مرکزی غربی هم می گویند تحت فشارهای سیاسی در حال افزایش قرار گرفته اند.
در ایالات متحده، اعضای بانک ذخیره فدرال با این سوال دست و پنجه نرم می‌کنند که در چه زمانی باید از خرج کردن تریلیون‌ها دلار برای خرید اوراق قرضه خزانه دست بردارند. در بریتانیا، دولت با اعلامیه های متناقض خود درباره میزان سود سپرده‌ها مردم را گیج کرده است. در اروپا نیز مسئولان پولی بانک مرکزی اروپا به دنبال راهی برای مبارزه با نرخ های تورم هستند.
سران بانک های مرکزی دیگر خیلی تحت تاثیر قرار نمی گیرند؛ آن‌ها باور دارند هرکاری را که می توانسته‌اند انجام داده اند و می خواهند بدانند که آیا اعمالشان بیشتر باعث ضرر رساندن می‌شوند و یا می توانند مفید باشند. مصاحبه های مختلف با مسئولان بانک های مرکزی و تئوریسین های پولی نشان دهنده جدایی تفکری عظیمی هستند: عموم مردم می خواهند که بانک‌های مرکزی هنوز هم مسئول اداره اقتصاد باشند، با این حال خود مسئولان فکر می کنند که دیگر آن‌ها تنها کسانی نیستند که فرمان را در دست دارند.