عظیم عظیمی، قهر را یک رفتار اجتنابی دانست که کودک تلاش می کند به واسطه آن به خواسته خودش برسد.

این روانشناس کودک و نوجوان با بیان اینکه برخی از رفتارهای والدین قهر کردن کودک را تشدید می‌کند، گفت: اگر والدین در پی قهر کردن فرزندشان خواسته او را برآورد کنند، کودک در می یابد که نتیجه قهر کردن های او برآورده شدن خواسته هایش است و لذا در موارد مشابه اقدام به قهر کردن می کند.

عظیمی بی توجهی به رفتارهای قهرگونه کودک را بهترین راهکار مقابله با قهر کردن دانست و گفت: اگر والدین در پی قهر کردن کودک هیچ عکس العملی از خود نشان ندهند و زمان دست برداشتن او از قهر کردن به او توجه کنند، کودک در خواهد یافت که قهر کردن شیوه خوبی برای برآوردن خواسته هایش نیست و این عادت خود را ترک می کند.

وی افزود: یکی از واکنش های مقابله ای با قهر کردن کودک و غذا نخوردن او چه بسا خوردن غذای او باشد، چرا که در اینصورت کودک در خواهد یافت که قهر کردن او نه تنها نتیجه مناسبی ندارد بلکه حتی ممکن است به ضرر او تمام شود.

عظیمی گفت: بیان داستان هایی از زبان حیوانات در مورد نتایج منفی قهر کردن و اینکه دیگران فردی که مدام قهر می کند را دوست ندارند نیز می تواند در ترک قهر کردن های کودک موثر باشد.

وی در ادامه با بیان اینکه کودکان در سنین کودکی و بخصوص در دوران پیش دبستانی به شدت خود محور هستند، گفت: کودک در این سنین امر و نهی کردن را دوست ندارد و لذا توصیه می شود اگر قرار است رفتاری به او آموخته شود، به روش غیرمستقیم باشد.