نرخ تورم مهارناشدني و شتابان، يك پايه نكبت و فلاكت به حساب مي‌آيد و اقتصاددانان آزادانديش آن را «شر» مي‌نامند. مهار نشدن نرخ تورم آسيب‌هاي جدي به روح و جسم جامعه و اقشار گوناگون مي‌زند و شهروندان را خشمگين و اندوهگين مي‌كند.
كارگري كه در پايان يك دوره معين با حيرت شاهد از دست رفتن قدرت خريدش است، كشاورزي كه دست‌رنجش در برابر توفان تورم تاب نمي‌آورد و از دست مي‌رود، صنعتگري كه با چشم‌هايي باز مي‌بيند در هر دوره معين قيمت تمام شده توليداتش روندي فزاينده مي‌يابد و نمي‌تواند در برابر رقباي خارجي تاب بياورد، چگونه عصباني و ناراحت نباشد؟
نرخ تورم بي‌مهار ايران ۲۵ سال است كه دورقمي است و ۳ دولت پس از جنگ به دلايل گوناگون نتوانسته‌اند آن را مهار و به زير ۱۰درصد بكشانند. اين امر عجيب درحالي است كه تركيه در همسايگي ايران و برزيل در امريكاي جنوبي توانستند با اتخاذ سياست‌هاي پولي كارآمد و تن دادن به برخي سختي‌ها نرخ تورم خود را تك‌رقمي كنند. آمارهاي ارائه شده از سوي اقتصاددانان جوان ايراني كه در گزارش مبسوط آنها از تورم انتظاري آمده است، اين نويد را مي‌دهد كه سرانجام يك پايه نكبت در ايران شكسته مي‌شود.
آنچه مي‌ماند اين است كه مديران خرج در دولت و مديران بنگاه‌هاي اقتصادي و صنعتي بردباري نشان دهند و اجازه دهند نرخ تورم به پايين‌ترين اندازه خود نزول كند تا شاهد ثبات در اقتصاد ايران باشيم. صنعتگران اصيل ايراني و مديراني كه قصد دارند در فضايي متعادل، قابل پيش‌بيني و قابل اندازه‌گيري فعاليت كنند، بايد به دولت و تيم اقتصادي آن فرصت دهند تا يكبار و براي هميشه از شر تورم آسوده شويم و آن را به اندازه‌يي ضعيف‌ سازيم كه توان برگشت را از دست بدهد.
در همين نوشته كوتاه جاي دارد كه از تهيه‌كنندگان و نويسندگان پژوهش انجام شده در موسسه عالي آموزش و مديريت و برنامه‌ريزي و به ويژه دو اقتصاددان جوان ايراني آقايان بركچيان و مدني‌زاده كه بدون سروصدا راه عبور از ركود بدون تورم را نشان داده و بر آن اصرار دارند، قدرداني شود. اقتصاددانان جوان ايراني كه دور از شعارها و هياهوها و با اتكا به دانش روز اقتصادي خود، راه مهار تورم را نشان مي‌دهند از آينده‌سازان ايران پررونق خواهند بود.