چرا کسانی که هیچ مسئولیتی ندارند در باره جنگ و تفاهمنامه حرفهایی می زنند که برای کشور هزینه می سازد؟
به گزارش خبرآنلاین این روزنامه نوشته است:
«من به همه نصیحت میکنم راجع به جنگ که الآن ما مبتلا هستیم نباید اظهارنظر بکنند که به نظر من اینطور است. نظر شما هرچه هست، اما اعلام نباید بکنید. نباید یک مطلبی را که موجب تشویش خاطر رؤسای ارتش است، موجب تشویش خاطر رئیسجمهور هست، موجب تشویش خاطر دولت هست، یک حرفهائی زده بشود بدون اینکه مطلع باشید دارید چه میکنید. شما خیال میکنید که میخواهید خدمت بکنید و به حسب واقع خدمت نیست. توجه به این مسائل باید کرد و هرکس رفت جبهه و برگشت نباید فریاد بکند که جبهه چه بود. شما و من تشخیص نمیدهیم که در جبهه باید چه بشود. جبهه را آنهائی که متخصصند تشخیص میدهند که باید چهجور باشد و جبهه را چهجور نگهداری کنند و چطور موازین جنگ را اجرا بکنند...» صحیفه امام، جلد 13، صفحه 528
این هشدار را امام خمینی در 25 دیماه 1359 یعنی در اولین ماههای جنگ تحمیلی 8 ساله به کسانی داده بود که بدون آنکه مسئولیتی در زمینه جنگ داشته باشند اظهارنظر میکردند و جامعه را دچار مشکل مینمودند. علاوه بر آنچه در قانون اساسی آمده، مقررات جنگ و صلح هم ایجاب میکند تصمیمگیری در این زمینه برعهده رأس حکمرانی باشد و فرماندهان ارشد نظامی و بالاترین ردههای سیاسی کشور با تبادل نظر و مشاورههای تخصصی مبتنی بر اطلاعات، مقدورات و مصالح جامعه در فراهم ساختن مقدمات چنین تصمیمی فعال باشند. آنچه از این چرخه جامع به دست میآید میتواند تعیینکننده مقدرات کشور باشد و همه باید به آن پایبندی نشان دهند. طبعاً هر تصمیمی در زمینه جنگ و صلح و سایر اقدامات مرتبط گرفته شود مسئولیتش با تصمیمسازان و تصمیمگیران است و آنها هستند که باید پیامدهای تصمیمات خود را بپذیرند.
این فرایند چیزی نیست که به موضوع جنگ و صلح اختصاص داشته باشد. تمام موضوعات مرتبط با حیات انسان در جوامع مختلف مشمول همین مقررات هستند و اصولاً قوام و دوام جوامع انسانی به انضباط برخاسته از مسئولیتپذیری و عدم دخالت افراد و جمعها و جریانات غیرمرتبط با موضوعات بستگی تام دارد.
رعایت این هشدار از نزدیکان امام بیش از دیگران مورد انتظار است. وقتی در بالاترین سطح تصمیمسازی و تصمیمگیری مقرر میشود تفاهمنامه امضا شود و مذاکرات مربوط به رسیدن به توافق برای پایان جنگ جریان داشته باشد، نباید عدهای که مسئولیتی در زمینه جنگ و صلح ندارند علیه این تصمیم فضاسازی کنند. چه بسا یک اظهارنظر نادرست موجب زیانهائی شود که زمینه را برای تهدیدهای بزرگ علیه کشور، مردم و نظام فراهم سازد.
افرادی که خود را دلسوز ایران و نظام میدانند باید بیش از دیگران اهل خویشتنداری و رعایت مقررات و ضوابط باشند.به این واقعیت روشن هم توجه شود که تفاهم، توافق و صلح با دشمن به معنای تسلیم شدن نیست بلکه تدبیر است. تدبیر برای یک کشور که میخواهد بماند و فرصتی برای قدرتمند شدن به دست بیاورد تا بتواند با زورگویان بینالمللی مقابله کند، یک ضرورت است. دوستداران ایران باید با تدبیر همراهی کنند و از مقابله با تدبیر بپرهیزند.
17302
