چرا منهای ۳۶۰ درجه؟!
در جنگها و بحرانها، نظامهای سیاسی از طریق سیاستهای گشایش اجتماعی، کمک به افزایش تابآوری جامعه را در دستور کار قرار میدهند. این سیستمها بهموازات تقویت تابآوری معیشتی، به بازسازی روانی، تقویت امید و افزایش نشاط اجتماعی نیز توجه ویژهای معطوف میدارند.
اما در این شرایط دشوار و در زمانی که جامعه تحت تاثیر بحرانهای ذهنی قرار دارد و تأثیرات منفی خارج، روح و روان مخاطب را هدف قرار داده است، چگونه میتوان درک کرد که برنامههایی نظیر «فوتبال ۳۶۰» از دور خارج شوند؟
چرا باید صداهایی که تنها به مذاق یک گروه خاص خوش نمیآید، به منظور خاموش کردن صدای بلندگوهای شرور دشمنان خارجی، نادیده گرفته شوند؟ چه منطق و استدلالی میتواند این رویکرد را با منافع ملی سازگار کند؟
من به تمامی افرادی که با عواطفی وابسته به وطن، برای مردم «امید»، «آگاهی» و «سرگرمی» به ارمغان میآورند، احترام میگذارم. بنابراین، فردوسیپور نیز در نظر من عزیز است. زمان آن فرارسیده تا رویکرد خود به فرهنگ، رسانه و شادی جمعی را به منظور تقویت همبستگی ملی، بازنگری و اصلاح کنیم.
