بررسی اثرات روانشناختی یک عمل از سوی ستارههای بزرگی چون رونالدو و مسی؛ چرا این دو ورزشکار بزرگ به هم تیمیهای خود مداوم هدیه میدهند و چرا دیگر بزرگان فوتبال هرگز چنین رفتاری را نشان نمیدهند؟!
چند روز پس از برگزاری بازیهای پایانی جام جهانی ۲۰۲۶، مشخصات یک هدیه ویژه از جانب لیونل مسی به بازیکنان تیم ملی آرژانتین قبل از بازی فینال فاش شد. این خبر را کلسی رز باورز، فوتبالیست انگلیسی و نامزد مارکوس سنسی -مدافع تیم ملی آرژانتین- در فضای مجازی به اشتراک گذاشت.
در ویدیویی که منتشر شد، باورز کیف چرمی منحصر به فرد سنسی را به نمایش گذاشت که بر روی آن آرم فدراسیون فوتبال آرژانتین، تصویر جام جهانی و نام «مارکوس سنسی» به زیبایی حک شده بود. او توضیح داد که مسی هدیهای مشابه با جزئیات خاص هر یک از اعضای تیم ملی آرژانتین به تمامی آنها اهدا کرده است.
محتویات این کیف با ارزش شامل یک فلاسک طلایی از برند استنلی با نماد منحصربهفرد مسی، یک ظرف سنتی برای نوشیدن «ماته» که برای آرژانتینیها دارای ارزش معنوی است و یک بسته چای ماته به همراه نی فلزی مخصوص آن بود. باورز اعلام کرد که سنسی این اشیای با ارزش را برای نگهداری به او سپرده تا با خیالی آسوده به خانهاش در میامی منتقل کند. چنین اطلاعاتی همواره موضوعات جذاب و خاصی برای طرفداران فوتبال به حساب میآید و ویدیوهای مرتبط با این موضوع با استقبال چشمگیری از سوی کاربران شبکههای اجتماعی مواجه میگردد.
اما این نوع مسائل برای دنیای فوتبال از اهمیت بالایی برخوردار است. رسانهها با چنین رویدادهایی جزئیات جدیدی از فضای رختکن تیمها را دریافت کرده و به کارشناسان ارائه میدهند، و از آن مهمتر، این اقدامات باعث تقویت اتحاد و همبستگی در بین بازیکنان و کادرفنی میشود. دقیقاً همین جنبه است که توجه ما را به خود جلب میکند، چرا که بزرگانی چون مسی و رونالدو در طول دو دهه گذشته به این مسأله تبدیل به یک سنت پایدار، هم در تیمهای باشگاهی خود -از بارسلونا و رئال مادرید تا اینتر Miami و النصر عربستان- و هم در تیم ملی کشورهای خود، یعنی پرتغال و آرژانتین، کردهاند.
سؤالی که مطرح است این است که مسی و رونالدو چه انگیزهای برای اهدا هدایا به مربیان، مدیریت، پزشکی و همتیمیهای خود دارند؟ تمام آنها به صورت حرفهای کار میکنند و قراردادهای مناسبی به امضا رساندهاند و همچنین پاداشهایی نیز دریافت میکنند. از منظر فنی، مسی و رونالدو نیازی به این نوع اهدا و هدیه به سایر بازیکنان و مربیان ندارند!
از طرف دیگر، بازیکنانی که با قراردادهای میلیون دلاری در تیمهای بزرگی چون رئال و بارسلونا بازی میکنند، یا آماده پوشیدن پیراهن آلبی سلسته و سلسائو اروپا هستند و صرفاً درآمدهای تبلیغاتی آنها چندین برابر دستمزدهای کلان دریافتی از باشگاههای خود است، چه نیازی به چنین هدایایی دارند؟!
اینکه رونالدو برای تمام اعضای تیمش ساعتهای ارزشمند سفارش میدهد، یا ستارهای دیگر موبایلهای طلایی با شماره پیراهن خود را برای هر یک از بازیکنان تهیه میکند و حالا مسی نیز اقدام مشابهی انجام میدهد و سایر ستارههای بزرگ فوتبال نیز در سطوح ملی و باشگاهی این کار را دارند، بیان کننده چه موضوعی است؟ این نوع اتفاقات همواره در حال رخ دادن هستند، اما تنها در یک مورد از هر ده مورد به رسانهها راه پیدا میکنند!
این موضوع به مفهومی بزرگتر از تیم مربوط میشود. نیروی ستارگانی مانند مسی و رونالدو میدانند که مرکز اتحاد تیمهایشان هستند و مسئولیت آنها تنها در زمین بازی و در زمان تمرین و مسابقات خلاصه نمیشود. آنها به خوبی میدانند که همبستگی تیمی و انسجام روحی و روانی چقدر در موفقیت تیم مؤثر است و با این نوع رفتارها به اصول فوتبال -که یک ورزش گروهی است- ارادت میورزند.
این افراد به خوبی آگاهند که پول همه چیز نیست و ارزشهای انسانی به اندازه تاکتیکها و تمرینات و علم بدنسازی و تغذیه و سایر جنبههای علمی فوتبال، حائز اهمیت هستند. تمامی ستارهها و مربیان پیشین نیز به طور مکرر این کار را انجام دادهاند. کاری که همواره از سوی گواردیولا مشاهده شده و توماس توخل نیز در همین جام جهانی انجام داد و لوئیز انریکه در همین فصل لیگ قهرمانان به نمایش گذاشت و همه این موارد در یک راستا قرار دارند. اگر فرض کنیم که مربی با تحریک بازیکنان و ارائه پاداش، در واقع به موفقیت خود کمک میکند، در مورد افرادی چون رونالدو و مسی این فرضیه باطل است!
حال سؤالی که مطرح میشود این است که چرا افراد بزرگتر در تیم ملی ما هرگز چنین اقداماتی انجام نمیدهند؟ آیا تا به حال نام ساعت رولکس، گوشی آیفون یا اتومبیلهای آخرین مدل از بزرگانی چون طارمی، جهانبخش یا حاجصفی و یا در نسلهای گذشته کاپیتانهای نظیر نکونام شنیده شدهاست که حتی یک بار بازیکنان را به یک شام خصوصی دعوت کنند؟ مسئله جالب اینجاست که در ایران هر کاپیتانی اگر چنین کند، هزینه آن به عهده باشگاه یا فدراسیون خواهد بود و فقط به نام آن شخص بزرگ تمام میشود، اما حتی در همین حد نیز از بزرگمنشی خبری نیست!
بزرگانی که با اهتمام به بستن بازوبند و اثبات برتری خویش، حتی از دعوا در رختکن پرهیز نمیکنند و در زمین بازی، حتی در سطح مسابقات جهانی، به همتیمیهای خود پاس نمیدهند! اما در عوض فقط خواهان بهرهمندی از مزایای بزرگ بودن هستند و هیچ توجهی به وظایف و مسئولیتهای ناشی از این مقام ندارند!
بیشتر بخوانید: پایان تلخ برای ابراسطوره؛ مسی در قدم آخر نخواست مارادونا شود/ سکوت کرد، اشک ریخت و گردن گرفت
