تحول در ارتش ایالات متحده و پیشرفت به سمت استفاده از سامانههای نوین، این نیرو را وادار کرده تا از هواپیماهای کهنه و قدیمی خود فاصله بگیرد. در عین حال، تأخیر در پروژههای مدرن و کندی زنجیره تأمین، باعث ایجاد یک شکاف عملیاتی عمیق شده است. به دلیل میانگین عمر ۳۲ ساله ناوگان هوایی، نرخ آمادگی عملیاتی این هواپیماها به شدت کاهش یافته و فشار بر روی خلبانان و تیمهای فنی تعمیر و نگهداری شدت گرفته است.
ناوگان کوچکترین نیروی هوایی در طول ۷۸ سال اخیر
تصمیم به بازنشستگی گسترده جنگندهها با هدف کاهش هزینهها و سرمایهگذاری در فناوریهای جدید اتخاذ شده است. این فرآیند به قدری سریع پیش میرود که ظرفیت تولید صنایع دفاعی قادر به پرکردن خلا ناشی از بازنشستگی این هواپیماها نیست.
فرانک کندال، رئیس نیروی هوایی ایالات متحده، تأکید کرده که این کاهش ظرفیت، خطری است که با هدف تقویت ساختار دفاعی برای سالهای آینده قبول شده است. با این وجود، گزارشها حاکی از آن است که میانگین آمادگی عملیاتی به ۶۲ درصد کاهش یافته که این امر نسبت به دهههای گذشته کاهشی قابل توجه به شمار میرود.
چالشهای تولید و توسعه جنگندههای پیشرفته
برنامههای نوسازی مانند جنگنده F-35 Lightning II و پروژه F-47 با موانع فنی و هزینههای بالا مواجه هستند. بر اساس گزارشها، هزینه هر واحد F-47 ممکن است به ۳۰۰ میلیون دلار برسد که عملاً امکان خرید انبوه آن را غیرممکن میسازد.
جاری، نیروی هوایی ایالات متحده بر روی همکاری با هواپیماهای بدون سرنشین و پهپادهای وفادار متمرکز شده تا بتواند از داراییهای با ارزش خود حفاظت بهینه کند. این استراتژی در حال اجرا میباشد، در حالی که صنعت دفاعی هنوز قادر به پاسخگویی به تقاضای سالانه ۷۲ فروند هواپیمای جدید نیست.
