نیمکتِ بیصدا؛ فاطمه یزدانپناه
ساعت 24 - تهران - ایرنا - بیتردید مرگ، به سن و سال، به جایگاه و زمان و مکان کاری ندارد؛ با این حال، جان باختن شماری از دانشآموزان یک مدرسه هیچ توجیهی برای پذیرفته شدن ندارد. هر اندازه جنگ چهرهای خشن و بیرحم از خود به نمایش بگذارد، باز هم موشکبارانِ یک مدرسه—محیطی که در هیچ نزاع و جنگی نقشی ندارد—در هیچ ذهن منطقی، قابل باور نیست.
جنایت علیه کودکان مدرسه شجره طیبه میناب، زخمی عمیق و داغی ماندگار است؛ زخمی که هیچگاه در دلهای ما فروکش نمیکند. اکنون بر آنیم تا حرارت مظلومیت آن فرزندان بیدفاع—کسانی که جز معصومیت چیز دیگری نداشتند—به دورترین نقاط جهان برسد. میخواهیم وجدانهای بیدار بشر، از این جنایت سنگین و نابخشودنی خبر بگیرند و نسبت به آن واکنش نشان دهند؛ واکنشی متناسب با شأن انسان و حقیقتِ انسانیت. بیایید جهان را با نیمکتهای خالی همان دبستان، روبهرو کنیم؛ نیمکتهایی که هر کدام گواهی خاموش بر فقداناند. این فیلم کوتاه، در هر نوبت نمایش، نام و بیگناهی یکی از شهدای این حادثه را دوباره زنده میکند و اجازه نمیدهد این درد در سکوت فراموش شود.
