گزینه پرسپولیس، قربانی تصمیمهای پدر؟ نه پای اسلحه در میان بود و نه خبری از اجبار؛ امضایی که ثبت کردید، مسئولیتش را هم بپذیرید!
پرونده پیوستن کسری طاهری به پرسپولیس، بیتردید یکی از پیچیدهترین و در عین حال مبهمترین ماجراهای نقلوانتقالاتی فوتبال ایران در سالهای اخیر به شمار میرفت؛ پروندهای که در نهایت به نتیجه نرسید و انتقالی که قرار بود شکل بگیرد، عملی نشد.
روایت ماجرا این بود که پرسپولیس برای جذب کسری طاهری به توافقهایی دست یافته بود و همهچیز نشان میداد این مهاجم جوان قرار است لباس سرخ بپوشد، اما ناگهان نساجی وارد این ماجرا شد، مبلغ رضایتنامه او را به روبین کازان پرداخت کرد و خودِ این بازیکن را به فهرست نفراتش اضافه کرد.
با این حال، پرسش اصلی همچنان بیپاسخ مانده است: نساجی دقیقاً با چه نیتی رضایتنامه کسری طاهری را خرید و قرار بود پس از آن چه رخ دهد؟ آیا برنامه این بود که او در ادامه راهی پرسپولیس شود؟ آیا قرار بود میان طرفهای درگیر پولی ردوبدل شود؟ جزئیات این پرونده هیچگاه بهصورت شفاف روشن نشد و نمیتوان با اطمینان درباره آن حکم قطعی صادر کرد؛ با این وجود، ابهامهای موجود در این داستان کم نیست و اتفاقاتی که رخ داده، پرسشهای جدی و قابل تأملی را بهوجود آورده است. افزون بر این، با رسانهای شدن موضوع و در نظر گرفتن مقررات نقلوانتقالاتی فیفا، عملی شدن چنین سناریویی در عمل بسیار دشوار و حتی نزدیک به ناممکن بود.
اکنون اما گفته میشود کسری طاهری از منتفی شدن حضورش در پرسپولیس دلخور است و حتی به او وعده حضور در این باشگاه داده شده بود. با این حال، یک سؤال ساده مطرح میشود: چه کسی جز خود کسری قرارداد نساجی را امضا کرده است؟
کسری طاهری را که با اجبار و زور اسلحه وادار به امضای قرارداد با نساجی نکرده بودند. او و خانوادهاش در جریان تمام جزئیات ماجرا بودند و در نهایت تصمیم گرفتند پای آن قرارداد را امضا کنند. اگر وعدهای به آنها داده شده، اگر تصور میکردند این توافق در نهایت به حضور کسری در پرسپولیس ختم میشود یا اگر پشت پرده موضوع، سناریوی دیگری وجود داشته، باید همان زمان به پیامدهای این تصمیم هم فکر میکردند.
از این رو، اینکه امروز کسری از نرسیدن به پرسپولیس ناراضی باشد، چندان منطقی و قابل درک به نظر نمیرسد. وقتی یک بازیکن قرارداد رسمی با باشگاهی را امضا میکند، باید مسئولیت انتخاب خود را نیز بپذیرد. نمیشود در لحظه امضا همه چیز را پذیرفت و سپس وقتی شرایط مطابق انتظار پیش نرفت، بار مسئولیت را به دوش دیگران انداخت.
نکته مهمتر، نقش پدر کسری طاهری است؛ پدری که بیشک فرزندش را دوست دارد، خیرخواه اوست و بهترین آینده را برایش میخواهد. اما گاهی همین دلسوزی، اگر از مرز تعادل عبور کند، میتواند بهجای کمک، به مسیر پیشرفت یک بازیکن جوان آسیب برساند.
پدر کسری تقریباً در همه جا همچون سایهای در کنار او حضور دارد و در تصمیمهای مربوط به فوتبالش دخالت میکند. اگر این روند ادامه پیدا کند، میتواند برای آینده حرفهای این بازیکن خطرآفرین باشد. کسری در سنی قرار دارد که بیش از هر چیز به آرامش، تمرکز و استقلال نیاز دارد؛ نه حاشیه، نه جنجال و نه تصمیمهایی که دیگران بهجای او بگیرند.
اینکه یک پدر نگران آینده فرزندش باشد، کاملاً طبیعی است؛ اما گاهی بهترین حمایت از یک فوتبالیست جوان این است که اجازه بدهیم خودش تصمیم بگیرد، خودش اشتباه کند، مسئولیت انتخابهایش را بپذیرد و مسیر فوتبالیاش را دور از حاشیه دنبال کند.
کسری طاهری استعداد دارد و آیندهاش روشن است و حیف خواهد بود اگر چنین حاشیههایی به بخش همیشگی اطراف او تبدیل شود. اگر قرار است او واقعاً در فوتبال ایران به چهرهای بزرگ بدل شود، باید هرچه زودتر از این فضای پرحاشیه فاصله بگیرد.
بیشتر بخوانید: مربی سابق پرسپولیس برای همراهی استقلال در راه ایران