به مناسبت 15 مهر زادروز سهراب سپهری
به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من
سایت خبری تحلیلی ساعت 24 - سهراب سپهری از جمله شاعرای معاصر ایران است که در شعرهایش به نرمی با مخاطب ارتباط برقرار می کند. او در شعر صدا پای آب با ظرافت خاصی از همه دلبستگی های زندگی خود از جمله مادر سخن می گوید.
سپهری که پانزدهم مهرماه ماه سال ۱۳۰۷ در کاشان دیده به جهان گشود در لابلای شعرهایش با زبان نرم مقصود خود را به خواننده می رساند و مخاطب با شعرهایش به آرامش خاصی می رسد.
شعر سپهری صمیمی، سرشار از تصویرهای بکر و تازه است که همراه با زبانی نرم، لطیف، پاکیزه و منسجم تصویر سازی می کند. از معروف ترین شعرهای وی می توان از نشانی، صدای پای آب و مسافر را نام برد که شعر صدای پای آب یکی از بلندترین شعرهای نو زبان فارسی است.او شعر صدای پای آب را نثار شبهای خاموش مادرش می کند و با همین شعر نیز به شهرت می رسد.
اهل کاشانم
روزگارم بد نیست.
تکه نانی دارم ، خرده هوشی، سر سوزن ذوقی.
مادری دارم ، بهتر از برگ درخت.
دوستانی ، بهتر از آب روان.
و خدایی که در این نزدیکی است:
لای این شب بوها، پای آن کاج بلند.
سپهری در شعرهایش به درستی عناصر طبیعت و همچنین دلبستگی های زندگی خود را در کنار هم قرار می دهد. او در شعر صدای پای آب از درگذشت پدر می گوید مرگی که اثر عمیقی در او بجا می گذارد.
پدرم پشت دو بار آمدن چلچله ها ، پشت دو برف،
پدرم پشت دو خوابیدن در مهتابی ،
پدرم پشت زمان ها مرده است.
پدرم وقتی مرد. آسمان آبی بود،
مادرم بی خبر از خواب پرید، خواهرم زیبا شد.
پدرم وقتی مرد ، پاسبان ها همه شاعر بودند.
مرد بقال از من پرسید : چند من خربزه می خواهی ؟
من از او پرسیدم : دل خوش سیری چند؟
پدرم نقاشی می کرد.
تار هم می ساخت، تار هم می زد.
خط خوبی هم داشت.
سپهری یک مسلمان زاده است و با زبان نرم و لطیف مذهب خود را به تصویر می کشد. او دراین شعر از قبله، جانماز، سجاده، اذان، کعبه و حجرالاسود سخن می گوید.
من مسلمانم.
قبله ام یک گل سرخ.
جانمازم چشمه، مهرم نور.
دشت سجاده من.
من وضو با تپش پنجره ها می گیرم.
در نمازم جریان دارد ماه ، جریان دارد طیف.
سنگ از پشت نمازم پیداست:
همه ذرات نمازم متبلور شده است.
من نمازم را وقتی می خوانم
که اذانش را باد ، گفته باد سر گلدسته سرو.
من نمازم را پی 'تکبیره الاحرام' علف می خوانم،
پی 'قد قامت' موج.
کعبه ام بر لب آب ،
کعبه ام زیر اقاقی هاست.
کعبه ام مثل نسیم ، می رود باغ به باغ ، می رود شهر به شهر.
'حجر الاسود' من روشنی باغچه است.
سهراب سپهری هم شاعر بود و هم نقاش. آثار نقاشی او در بسیاری از نمایشگاه های بزرگ بین المللی شرکت کرد. دوره ی لیسانس نقاشی را در دانشکده ی هنرهای زیبا با دریافت نشان نخست علمی به پایان رساند.او همزمان به مطالعه ی نقاشی، آموختن و تدریس آن مشغول شد، تا جایی که برخی او را «شاعری نقاش» و «نقاشی شاعر» نامیدند.
تابلو درخت سهراب سپهری در نقاشی از دستاوردهای زیبایی شناختی شرق و غرب بهره مند گشته بود که این تاثیرها در آثارش جلوه گر بودند. در آثار نقاشی اش رویکرد نوین و متفاوتی داشت به طوریکه فرم های هندسی نخودی و خاکستری رنگش با تمامی نقاشان فیگوراتیو همزمانش متفاوت بود.
او در نقاشی به شیوه ای موجز، نیمه انتزاعی دست یافت که برای بیان مکاشفه های شاعرانه اش در طبیعت کویری کارگشا بود. سپهری بیشتر نمایشگاه های داخلی آثار نقاشی اش را در «گالری سیحون» بر گزار می کرد و عادت نداشت که برای روز معرفی در نمایشگاه شرکت کند.
او هنر نقاشی خود را چنین توصیف می کند:
پیشه ام نقاشی است:
گاه گاهی قفسی می سازم با رنگ ، می فروشم به شما
تا به آواز شقایق که در آن زندانی است
دل تنهایی تان تازه شود.
چه خیالی ، چه خیالی ، ... می دانم
پرده ام بی جان است.
خوب می دانم ، حوض نقاشی من بی ماهی است.
وقتی سهراب به مهمانی دنیا می رود این گونه می شود:
من به مهمانی دنیا رفتم:
من به دشت اندوه،
من به باغ عرفان،
من به ایوان چراغانی دانش رفتم.
رفتم از پله مذهب بالا.
تا ته کوچه شک ،
تا هوای خنک استغنا،
غروب سهراب
سهراب سپهری در سال ۱۳۵۸ به بیماری سرطان خون مبتلا شد و به همین سبب در همان سال برای درمان به انگلستان رفت، اما بیماری بسیار پیشرفت کرده بود و وی ناکام از درمان به تهران بازگشت. او سرانجام در غروب ۱ اردیبهشت سال ۱۳۵۹ در بیمارستان پارس تهران به علت ابتلا به بیماری سرطان خون درگذشت. صحن امامزاده سلطان علی بن محمد باقر روستای مشهد اردهال واقع در اطراف کاشان میزبان ابدی سهراب شد.
در ابتدا یک کاشی فیروزه ای در محل دفن سهراب سپهری نصب شد، و سپس با حضور خانواده وی سنگ سفید رنگی جایگزین آن گردید که بر روی آن قسمتی از شعر «واحه ای در لحظه» از کتاب حجم سبز با خطاطی رضا مافی حکاکی شده بود.
به سراغ من اگر می آیید
نرم و آهسته بیایید
مبادا که ترک بردارد
چینی نازک تنهایی من
شعر سپهری صمیمی، سرشار از تصویرهای بکر و تازه است که همراه با زبانی نرم، لطیف، پاکیزه و منسجم تصویر سازی می کند. از معروف ترین شعرهای وی می توان از نشانی، صدای پای آب و مسافر را نام برد که شعر صدای پای آب یکی از بلندترین شعرهای نو زبان فارسی است.او شعر صدای پای آب را نثار شبهای خاموش مادرش می کند و با همین شعر نیز به شهرت می رسد.
اهل کاشانم
روزگارم بد نیست.
تکه نانی دارم ، خرده هوشی، سر سوزن ذوقی.
مادری دارم ، بهتر از برگ درخت.
دوستانی ، بهتر از آب روان.
و خدایی که در این نزدیکی است:
لای این شب بوها، پای آن کاج بلند.
سپهری در شعرهایش به درستی عناصر طبیعت و همچنین دلبستگی های زندگی خود را در کنار هم قرار می دهد. او در شعر صدای پای آب از درگذشت پدر می گوید مرگی که اثر عمیقی در او بجا می گذارد.
پدرم پشت دو بار آمدن چلچله ها ، پشت دو برف،
پدرم پشت دو خوابیدن در مهتابی ،
پدرم پشت زمان ها مرده است.
پدرم وقتی مرد. آسمان آبی بود،
مادرم بی خبر از خواب پرید، خواهرم زیبا شد.
پدرم وقتی مرد ، پاسبان ها همه شاعر بودند.
مرد بقال از من پرسید : چند من خربزه می خواهی ؟
من از او پرسیدم : دل خوش سیری چند؟
پدرم نقاشی می کرد.
تار هم می ساخت، تار هم می زد.
خط خوبی هم داشت.
سپهری یک مسلمان زاده است و با زبان نرم و لطیف مذهب خود را به تصویر می کشد. او دراین شعر از قبله، جانماز، سجاده، اذان، کعبه و حجرالاسود سخن می گوید.
من مسلمانم.
قبله ام یک گل سرخ.
جانمازم چشمه، مهرم نور.
دشت سجاده من.
من وضو با تپش پنجره ها می گیرم.
در نمازم جریان دارد ماه ، جریان دارد طیف.
سنگ از پشت نمازم پیداست:
همه ذرات نمازم متبلور شده است.
من نمازم را وقتی می خوانم
که اذانش را باد ، گفته باد سر گلدسته سرو.
من نمازم را پی 'تکبیره الاحرام' علف می خوانم،
پی 'قد قامت' موج.
کعبه ام بر لب آب ،
کعبه ام زیر اقاقی هاست.
کعبه ام مثل نسیم ، می رود باغ به باغ ، می رود شهر به شهر.
'حجر الاسود' من روشنی باغچه است.
سهراب سپهری هم شاعر بود و هم نقاش. آثار نقاشی او در بسیاری از نمایشگاه های بزرگ بین المللی شرکت کرد. دوره ی لیسانس نقاشی را در دانشکده ی هنرهای زیبا با دریافت نشان نخست علمی به پایان رساند.او همزمان به مطالعه ی نقاشی، آموختن و تدریس آن مشغول شد، تا جایی که برخی او را «شاعری نقاش» و «نقاشی شاعر» نامیدند.
تابلو درخت سهراب سپهری در نقاشی از دستاوردهای زیبایی شناختی شرق و غرب بهره مند گشته بود که این تاثیرها در آثارش جلوه گر بودند. در آثار نقاشی اش رویکرد نوین و متفاوتی داشت به طوریکه فرم های هندسی نخودی و خاکستری رنگش با تمامی نقاشان فیگوراتیو همزمانش متفاوت بود.
او در نقاشی به شیوه ای موجز، نیمه انتزاعی دست یافت که برای بیان مکاشفه های شاعرانه اش در طبیعت کویری کارگشا بود. سپهری بیشتر نمایشگاه های داخلی آثار نقاشی اش را در «گالری سیحون» بر گزار می کرد و عادت نداشت که برای روز معرفی در نمایشگاه شرکت کند.
او هنر نقاشی خود را چنین توصیف می کند:
پیشه ام نقاشی است:
گاه گاهی قفسی می سازم با رنگ ، می فروشم به شما
تا به آواز شقایق که در آن زندانی است
دل تنهایی تان تازه شود.
چه خیالی ، چه خیالی ، ... می دانم
پرده ام بی جان است.
خوب می دانم ، حوض نقاشی من بی ماهی است.
وقتی سهراب به مهمانی دنیا می رود این گونه می شود:
من به مهمانی دنیا رفتم:
من به دشت اندوه،
من به باغ عرفان،
من به ایوان چراغانی دانش رفتم.
رفتم از پله مذهب بالا.
تا ته کوچه شک ،
تا هوای خنک استغنا،
غروب سهراب
سهراب سپهری در سال ۱۳۵۸ به بیماری سرطان خون مبتلا شد و به همین سبب در همان سال برای درمان به انگلستان رفت، اما بیماری بسیار پیشرفت کرده بود و وی ناکام از درمان به تهران بازگشت. او سرانجام در غروب ۱ اردیبهشت سال ۱۳۵۹ در بیمارستان پارس تهران به علت ابتلا به بیماری سرطان خون درگذشت. صحن امامزاده سلطان علی بن محمد باقر روستای مشهد اردهال واقع در اطراف کاشان میزبان ابدی سهراب شد.
در ابتدا یک کاشی فیروزه ای در محل دفن سهراب سپهری نصب شد، و سپس با حضور خانواده وی سنگ سفید رنگی جایگزین آن گردید که بر روی آن قسمتی از شعر «واحه ای در لحظه» از کتاب حجم سبز با خطاطی رضا مافی حکاکی شده بود.
به سراغ من اگر می آیید
نرم و آهسته بیایید
مبادا که ترک بردارد
چینی نازک تنهایی من
