محمد طبیبیان خطاب به حسین راغفر
آدم خوبی هستید اما بگویید طرفدار چه اقتصادی هستید ؛ دولتی یاکمونیستی
ساعت24-محمد طبیبیان اقتصادادن ایرانی و از مدیران ارشد سازمان برنامه و بودجه دولت سازندگی از انگشت شمارمدیران ایرانی است که وقتی دید بین شغل و باورهای علمی اش باید یکی را انتخاب کند باورهای کارشناسی اش را ترجیح داد و از معاونت سازمان برنامه و بودجه رفت .
این اقتصاددان ارشد ایران چندین دهه است با شجاعت از اقتصادرقابتی حمایت کرده است و باوردارد اقتصادایران بدون آموزه های اقتصادرقابتی درجا زده و روندی کاهنده را از نظر کمیت و کیفیت سیاستگذاری تجربه خواهد کرد. محمد طبیبیان و چند اقتصاددان دیگر که دنبال رقابتی کردن اقتصاد ایران بوده و هستند اما در همه 30 سال اخیر از سوی یک گروه از اقتصاددانان و همچنین سیاسیون منتسب به یک جناح سیاسی متهم هستند که آموزه های لیبرالیستی را براقتصاد ایران حاکم کرده و موجب شکست اقتصادایران شده ند. حسین راغفر اقتصاددانی که به اقتصاددان نهادگرا مشهورشده است اما درحرف دست کم بیشتر به باورهای اقتصاددولتی گرایش نشان می دهد از فضای سیاسی کشور استفاده کرده و در هر سخنرانی اش در هرموضوع و در هرجایی باحمله به اقتصاد سالهای 1368 تا 1376 می خواهد همه کاستی ها را بردوش اقتصادمشهور به اقتصادی که سیاستهای تعدیلی دارد بیندازد . او باردیگر در یک میز گرد همین حرفها راتکرار کرده است که باانتقاد طبیبیان مواجه شده است. نوشته طبیبان را از روی صفحه تلگرام او نقل می کنیم:
گرفتاری اقتصاد لیبرالیستی. به این اظهار نظر عجیب توجه کنیم:
'به گزارش فارس، حسین راغفر اقتصاددان و عضو هیات علمی دانشگاه در میزگردی که در حزب ندای ایرانیان برگزار شد، اظهار داشت: جامعه ایران آبستن بحران های خودساخته است و ریشه آن سیاست های تعدیل ساختاری لیبرالیستی بعد جنگ تحمیلی تاکنون است و ما شاهد تشکیل جامعه بازار محور هستیم که در آن شرط بندی امری ناگزیر است و زندگی افراد دستخوش بخت و اقبال بازار است و بر این اساس نابرابری هایی ایجاد می شود.'
آیا آقای دکتر راغفر سیاست هایی که در کشور پیاده شده را لیبرالیستی می داند؟ آیا کشوری که همه ظرفیت های تولید در اختیار حکومت است و اگر ظرفیتی نیز یافت شود که همه در اختیار حکومت نیست مانند بخش کشاورزی از ابتدا تا انتها از نهاده ها تا محصول تحت کنترل حکومت است، اگر واحد های تولیدی دولتی قرار بوده 'خصوصی' شود بر عکس 'واگذاری' شده و عاید خصولتی ها شده، تجارت مستقیم و غیر مستقیم در کنترل دولت و سایر بخش های حکومتی است و تجارت بین الملل خصوصی مردم عادی بیشتر بر گرده کول بر ها انجام میشود، اقتصادی که ساخت و ساز های بزرگ در اختیار نهاد های دولتی، خصولتی، نهادی و مانند آن است، اقتصادی که اگر بخش خصوصی جزیی موجود است دائم در پیچ و خم انواع محدودیت ها و دخالت ها گرفتار است و زیر فشار فزاینده پرداخت مالیات قرار دارد- که البته اکثر حکومتی ها از آن شانه خالی می کنند. اقتصادی که به جز خرده فروشی، گوشه هایی از بازار سیاه، و کرایه کشی فعالیت آزاد قابل ملاحظه ای برای مردم معمولی باقی نمانده . این می شود اقتصاد لیبرالیستی و اقتصاد بازار محور؟ نمی دانم خط و خطوط سیاسی و اغراض مربوط تا کجا می تواند انسان را به اظهار نظر های غیر قابل تایید بر اساس واقعیت ها سوق دهد. یک گرفتاری ما متاسفانه اجتناب از رو راست بودن و صداقت است. ایشان که شخصا انسان خوبی هستند باید می گفتند طرفدار چه اقتصادی هستند. اگر طرفدار اقتصاد دولتی و حکومتی هستند بفرمایید 'هاذا بین یدیک'. همین است که می بینید و از آن شاکی هستید. اگر طرفدار اقتصاد کمونیستی هستید آن را هم دیده اید. اگر طرفدار چیز دیگری هستید بفرمایید که دیگران هم مطلع شوند. بهانه گیری و اتهام زنی و انگشت برزخم های جامعه قرار دادن وقتی حرف حساب ندارید کارساز و اخلاقی هم نیست.
گرفتاری اقتصاد لیبرالیستی. به این اظهار نظر عجیب توجه کنیم:
'به گزارش فارس، حسین راغفر اقتصاددان و عضو هیات علمی دانشگاه در میزگردی که در حزب ندای ایرانیان برگزار شد، اظهار داشت: جامعه ایران آبستن بحران های خودساخته است و ریشه آن سیاست های تعدیل ساختاری لیبرالیستی بعد جنگ تحمیلی تاکنون است و ما شاهد تشکیل جامعه بازار محور هستیم که در آن شرط بندی امری ناگزیر است و زندگی افراد دستخوش بخت و اقبال بازار است و بر این اساس نابرابری هایی ایجاد می شود.'
آیا آقای دکتر راغفر سیاست هایی که در کشور پیاده شده را لیبرالیستی می داند؟ آیا کشوری که همه ظرفیت های تولید در اختیار حکومت است و اگر ظرفیتی نیز یافت شود که همه در اختیار حکومت نیست مانند بخش کشاورزی از ابتدا تا انتها از نهاده ها تا محصول تحت کنترل حکومت است، اگر واحد های تولیدی دولتی قرار بوده 'خصوصی' شود بر عکس 'واگذاری' شده و عاید خصولتی ها شده، تجارت مستقیم و غیر مستقیم در کنترل دولت و سایر بخش های حکومتی است و تجارت بین الملل خصوصی مردم عادی بیشتر بر گرده کول بر ها انجام میشود، اقتصادی که ساخت و ساز های بزرگ در اختیار نهاد های دولتی، خصولتی، نهادی و مانند آن است، اقتصادی که اگر بخش خصوصی جزیی موجود است دائم در پیچ و خم انواع محدودیت ها و دخالت ها گرفتار است و زیر فشار فزاینده پرداخت مالیات قرار دارد- که البته اکثر حکومتی ها از آن شانه خالی می کنند. اقتصادی که به جز خرده فروشی، گوشه هایی از بازار سیاه، و کرایه کشی فعالیت آزاد قابل ملاحظه ای برای مردم معمولی باقی نمانده . این می شود اقتصاد لیبرالیستی و اقتصاد بازار محور؟ نمی دانم خط و خطوط سیاسی و اغراض مربوط تا کجا می تواند انسان را به اظهار نظر های غیر قابل تایید بر اساس واقعیت ها سوق دهد. یک گرفتاری ما متاسفانه اجتناب از رو راست بودن و صداقت است. ایشان که شخصا انسان خوبی هستند باید می گفتند طرفدار چه اقتصادی هستند. اگر طرفدار اقتصاد دولتی و حکومتی هستند بفرمایید 'هاذا بین یدیک'. همین است که می بینید و از آن شاکی هستید. اگر طرفدار اقتصاد کمونیستی هستید آن را هم دیده اید. اگر طرفدار چیز دیگری هستید بفرمایید که دیگران هم مطلع شوند. بهانه گیری و اتهام زنی و انگشت برزخم های جامعه قرار دادن وقتی حرف حساب ندارید کارساز و اخلاقی هم نیست.
