روزنامه اطلاعات :

روایت اطلاعات از بحران نقدینگی در تامین اجتماعی و مطالبات بر زمین مانده باز نشستگان

ساعت ۲۴- تاخیر در پرداخت بدهی‌های دولت به سازمان تامین اجتماعی، توان مالی این سازمان را کاهش داده و نگرانی‌ها درباره خدمات و تعهدات آن را افزایش داده است.

اگر دولت دیون انباشته را در زمان خود به صورت نقدی به سازمان تامین اجتماعی پرداخت می‌کرد، سازمان می‌توانست این مازاد منابع را در دهه‌های ۴۰، ۵۰ و ۶۰ در بازارهای مولد و سرمایه‌ای کشور نظیر ارز، بازار سهام، مسکن، زمین و طلا سرمایه‌گذاری کند. اگر این سرمایه‌گذاری‌ها صورت می‌گرفت، امروز ارزش واقعی این دارایی‌ها و سرمایه‌ها حداقل ۵ تا ۷ برابر رقم ریالی و اسمی بدهی‌هایی بود که دولت فعلا فقط ۷۰۰ همت از آن را به عنوان دیون خود پذیرفته است.

اطلاعات نوشت: البته دولت در لایحه بودجه امسال متعهد شده است دست‌کم ۲۷۰ هزار میلیارد تومان از این دیون را به سازمان تامین اجتماعی تسویه کند؛ ولی با گذشت ۴ ماه از آغاز سال ۱۴۰۵، تحقق این وعده همچنان در هزارتوی بوروکراسی معطل مانده و رنگ تحقق به خود نگرفته است. رویه کنونی دولت نه تنها مرهمی بر زخم کهنه این بدهی‌ها نیست، بلکه به شکل روزافزونی بر حجم آن‌ها می‌افزاید.

در حال حاضر وقتی کارفرمایان بخش خصوصی حق بیمه را به موقع پرداخت نمی‌کنند، برای به‌روزرسانی این مبالغ جریمه‌های مشخصی اعمال می‌شود؛ اما متاسفانه دولت این مبالغ تعهدشده را به‌روز پرداخت نمی‌کند و حتی پرداخت آن را ماه‌ها و سال‌ها به تعویق می‌اندازد و جریمه هم نمی‌شود. بدیهی است وقتی دولت این مبالغ را به موقع پرداخت نمی‌کند، در نقطه مقابل، سازمان تامین اجتماعی مکلف و متعهد است که تمامی تعهدات خود اعم از خدمات درمانی، مستمری‌ها و مزایای کوتاه‌مدت و بلندمدت را به نرخ روز، به ارزش واقعی روز و براساس آخرین مصوبات شورای عالی کار یا دیگر ارکان عالی تصمیم‌گیر سازمان بپردازد. این در حالی است که حق بیمه‌های مربوطه که بر عهده دولت گذاشته شده، عملا به صورت نسیه درمی‌آید. سرمایه بازنشستگان کشور در صندوق سازمان تامین‌اجتماعی اکنون با یک تیغ دولبه مواجه است. از یک طرف به خاطر کاهش ارزش پول ملی و همچنین تورم‌های بالای ۴۰ درصد در طی یک دهه اخیر، ارزش مطالبات سازمان تامین اجتماعی از دولت به تدریج در حال ذوب شدن و از بین رفتن است و از طرف دیگر، سازمان برای دریافت منابع مالی جهت ایفای تعهدات جاری خود متحمل هزینه‌های گزاف تامین مالی و استقراض می‌شود. این فرآیند آسیب‌زا، ضرر و زیان بسیار زیادی را به بار می‌آورد که در نهایت، دود آن مستقیماً به چشم ذی‌نفعان اصلی سازمان تامین اجتماعی خواهد رفت.

اکنون عدم ایفای تعهدات بیمه‌ای دولت در قبال ذی‌نفعان این صندوق، چه در خصوص آن ۳ درصد سهم دولت (از مجموع ۳۰ درصد حق بیمه که ۲۰درصد آن را کارفرما و ۷ درصد را کارگر تادیه می‌کنند) و چه سایر حق بیمه‌هایی که به موجب قوانین و مقررات مصوب بعد از قانون تامین ز اجتماعی بر عهده دولت گذاشته شده، آشکارا مغایر با اسناد بالادستی است.