هدف های شوم پوتین : هل دادن ایران به جنگ گسترده تر
ساعت 24- تجربه تاریخی تحولات دیپلماتیک به ما میآموزد که مسکو هیچگاه یک متحد ایدئولوژیک یا استراتژیکِ بدون قید و شرط برای تهران نبوده و نخواهد بود.
روسیه یک قدرت کلان جهانی با محاسبات خودمحورانه است. برای پوتین، تعمیق جنگ ایران با آمریکا یا تشدید اصطکاکهای نظامی در خلیج فارس و دریای عمان، بهترین سوخت برای موتور جنگ فرسایشی او در اوکراین است.
دستگاه دیپلماسی و تصمیمگیرندگان عرصه امنیت ملی جمهوری اسلامی باید با هشیاری کامل، مرز میان «توسعه روابط متوازن با همسایگان» و «افتادن در تله بازیگری نیابتی برای قدرتهای بزرگ» را تفکیک کنند.
سخنان پوتین در تمجید از قایقهای تندرو و توان نظامی ایران را نباید به حساب دستاوردی دیپلماتیک گذاشت؛ این سخنان، تابلوی راهنمایی است که نشان میدهد کرملین تمایل دارد ایران تا آخر در خط مقدم مواجهه با آمریکا باقی بماند تا مسکو در پشت جبهه، منافع اقتصادی و سیاسی خود را با «دونالد ترامپ» چانهزنی کند.
راهبرد راهگشا برای تهران، نه آتشبیاری در تنشهای نیابتی روسها، بلکه «مدیریت هوشمندانه سطح اصطکاک با واشنگتن» و «شکستن انحصار دیپلماتیک» است. ایران زمانی میتواند از حقوق ملی خود دفاع کند که کنترل «ساعت تنش» را خود در دست داشته باشد، نه آنکه ریتم حرکت آن توسط «نئوتزار کرملین» تنظیم شود. هرچند بعید است که افراطیهای ایدئولوژیک در جبهه پایداری و اعضای لژ رسوفیل -کرواتی و دارای ریش- اجازه حرکت اصولی تهران بر«مدارمنافع ملی» را بهاین سادگیها بدهند.
بازی دوگانه کرملین در تنش تهران - واشنگتن
1. تشویق کلامی ایران به پایداری و رویارویی مستقیم با ایالات متحده
2. انحراف تمرکز تسلیحاتی و رسانهای غرب از جبهه نبرد اوکراین
3. بهرهبرداری اقتصادی از انزوای خاورمیانه و انسداد راههای ارتباطی غرب
4. نگهداشتن ایران در وضعیت نه جنگ آخرالزمانی، نه صلح و عادیسازی»
سود و زیان ایران در معامله بازی با کارت روسیه
هزینههای پرداختی ایران:
- تشدید تحریمهای اقتصادی و انزوای بینالمللی
- مسدود شدن روزنههای دیپلماسی و احیای توافقات با غرب
- قرار گرفتن در معرض تهدیدات نیابتی و سختافزاری
دستاوردهای حاصله ایران از حمایتهای لفظی روسیه:
- بیانیهها و تمجیدهای شفاهی پوتین، اولیانوف، لاوروف و پسکوف
- ادامه متناع مسکو از تحویل سامانههای حیاتی دفاعی و سوخو35ها
- استفاده ابزاری روسیه از کارت ایران در چانهزنیهای پنهان با آمریکا
دستگاه دیپلماسی و تصمیمگیرندگان عرصه امنیت ملی جمهوری اسلامی باید با هشیاری کامل، مرز میان «توسعه روابط متوازن با همسایگان» و «افتادن در تله بازیگری نیابتی برای قدرتهای بزرگ» را تفکیک کنند.
سخنان پوتین در تمجید از قایقهای تندرو و توان نظامی ایران را نباید به حساب دستاوردی دیپلماتیک گذاشت؛ این سخنان، تابلوی راهنمایی است که نشان میدهد کرملین تمایل دارد ایران تا آخر در خط مقدم مواجهه با آمریکا باقی بماند تا مسکو در پشت جبهه، منافع اقتصادی و سیاسی خود را با «دونالد ترامپ» چانهزنی کند.
راهبرد راهگشا برای تهران، نه آتشبیاری در تنشهای نیابتی روسها، بلکه «مدیریت هوشمندانه سطح اصطکاک با واشنگتن» و «شکستن انحصار دیپلماتیک» است. ایران زمانی میتواند از حقوق ملی خود دفاع کند که کنترل «ساعت تنش» را خود در دست داشته باشد، نه آنکه ریتم حرکت آن توسط «نئوتزار کرملین» تنظیم شود. هرچند بعید است که افراطیهای ایدئولوژیک در جبهه پایداری و اعضای لژ رسوفیل -کرواتی و دارای ریش- اجازه حرکت اصولی تهران بر«مدارمنافع ملی» را بهاین سادگیها بدهند.
بازی دوگانه کرملین در تنش تهران - واشنگتن
1. تشویق کلامی ایران به پایداری و رویارویی مستقیم با ایالات متحده
2. انحراف تمرکز تسلیحاتی و رسانهای غرب از جبهه نبرد اوکراین
3. بهرهبرداری اقتصادی از انزوای خاورمیانه و انسداد راههای ارتباطی غرب
4. نگهداشتن ایران در وضعیت نه جنگ آخرالزمانی، نه صلح و عادیسازی»
سود و زیان ایران در معامله بازی با کارت روسیه
هزینههای پرداختی ایران:
- تشدید تحریمهای اقتصادی و انزوای بینالمللی
- مسدود شدن روزنههای دیپلماسی و احیای توافقات با غرب
- قرار گرفتن در معرض تهدیدات نیابتی و سختافزاری
دستاوردهای حاصله ایران از حمایتهای لفظی روسیه:
- بیانیهها و تمجیدهای شفاهی پوتین، اولیانوف، لاوروف و پسکوف
- ادامه متناع مسکو از تحویل سامانههای حیاتی دفاعی و سوخو35ها
- استفاده ابزاری روسیه از کارت ایران در چانهزنیهای پنهان با آمریکا
