مترو و بیآرتی همین حالا هم جا ندارند!
در روزهایی که زمزمههای کاهش سهمیه دوم بنزین از ۷۰ به ۵۰ لیتر به گوش میرسد و گمانهزنیها درباره تغییرات احتمالی قیمت سوخت در دولت جدید شدت گرفته است، بحث رایگانسازی یا توسعه ناوگان حملونقل عمومی (مترو و بیآرتی) همچنان به نتیجه روشنی نرسیده است.
پیش از اجرای هرگونه تصمیم کلان در حوزه انرژی، حداقل میبایست به این پرسش کلیدی پاسخی قاطع داد: اگر بنزین گرانتر شود و بخش بزرگی از شهروندان استفاده از خودروی شخصی را کنار بگذارند، آیا ناوگان فرسوده حملونقل عمومی تهران گنجایش پذیرش مسافران جدید را دارد؟ پاسخ این پرسش را باید در میان روایتهای تلخ مردمی جستوجو کرد که روزانه با گوشت و پوست خود با این ناوگان سروکار دارند.
سمیرا کارمند است و هر روز پیش از ساعت هفتونیم صبح خودش را به ایستگاه متروی دروازه شمیران میرساند. او هرچند گاهی دو یا سه قطار را از دست میدهد، چرا که واگنها آنقدر پر هستند که ظرفیت ورود حتی یک نفر دیگر را هم ندارند. سمیرا در این باره میگوید: «در ساعتهای شلوغی، حتی نفس کشیدن هم برایمان سخت میشود. مترو همین حالا هم جای کافی برای مسافران فعلیاش ندارد. اگر بنزین هم گران شود، فقط اوضاع را از این چیزی که هست بدتر میکند.»
مترو چقدر ظرفیت دارد؟
مدیران شهری سالهاست که از بحران کمبود قطار و واگن در متروی تهران سخن میگویند. مهدی چمران، رئیس شورای شهر تهران، پیشتر این وضعیت بغرنج را در یک جمله کوتاه خلاصه کرده بود: «خط و ایستگاه داریم، اما واگن نداریم.»
برآوردهای جدید کارشناسی در سال جاری نشان میدهد که شبکه متروی پایتخت برای رسیدن به سرفاصله مناسب و پاسخگویی به حجم فزاینده سفرها، به بیش از ۱۵۰۰ واگن جدید نیاز فوری دارد. این در حالی است که ناوگان موجود به دلیل فرسودگی، تنها با بخشی از ظرفیت استاندارد و موردنیاز خود در حال خدمترسانی به شهروندان است.
احمد هفته گذشته، حوالی ساعت هشتونیم صبح با خیل عظیم جمعیت در ایستگاه دروازه دولت مواجه شد. ازدحام جمعیت به حدی بود که مسافران تا جلوی پلهبرقیها متوقف شده بودند. زمانی که قطار به ایستگاه رسید، همه با فشار تلاش میکردند وارد واگن شوند. او تجربه خود را اینگونه روایت میکند: «با چشم خودم دیدم که مردی یک پسربچه را از واگن بیرون کشید و خودش به جای او وارد قطار شد. در بسته شد و قطار به همین راحتی رفت.»
هر روز دعوا، هر روز تنش
متروی تهران بهشدت شلوغ است و مسافران در فضایی محدود به هم فشرده میشوند. اگر گرما، بوی نامطبوع، تماس دائمی بدنها با یکدیگر، عجله برای رسیدن به مقصد و نگرانی از جا ماندن از قطار بعدی را هم به این لیست اضافه کنید، متوجه حجم تنشهای روزمره خواهید شد.
فرارو