چرا ترامپ از تهدید خود برای حمله به تاسیسات زیربنایی ایران عقبنشینی کرد؟
به نقل از خبرآنلاین، محمدعلی مهتدی در روزنامه اطلاعات چنین نوشته است: در همین نقطه بود که مفهوم «بازی در لبه پرتگاه» معنای دقیق و عینی خود را آشکار کرد. ترامپ تا آستانه پرتگاه پیش رفت، اما آن سوی این مرز خطرناک، ایران را دید که نهتنها از ایستادن هراسی ندارد، بلکه خود را برای واکنشی سخت و سهمگین آماده کرده است. بازدارندگی صرفاً به معنای در اختیار داشتن سلاح نیست؛ بازدارندگی زمانی شکل میگیرد که طرف مقابل به این باور برسد که بهکارگیری قدرت، برای او هزینهای واقعی، سنگین و دردناک به همراه خواهد داشت. ایران در آن ساعات کوشید همین پیام را منتقل کند که خواهان جنگ نیست، اما اگر جنگ بر آن تحمیل شود، تنها طرف مهاجم نیست که دامنه و بهای نبرد را تعیین میکند.
در نهایت، ترامپ عقبنشینی کرد. شاید واشنگتن این عقبنشینی را با محاسبات سیاسی و ملاحظات دیپلماتیک توجیه کند، چنانکه خود نیز گفت این عقبنشینی به درخواست کشورهای متحد آمریکا در منطقه انجام شده است؛ با این حال، از زاویه راهبردی نمیتوان یک حقیقت روشن را نادیده گرفت: تهدید آمریکا نتوانست ایران را وادار به عقب رفتن کند و همین احتمالِ پاسخ سخت ایران، هزینه عبور از لبه پرتگاه را بهمراتب افزایش داد.
اگر واشنگتن به این نتیجه رسیده باشد که ایران همچنان توان پاسخگویی دارد و آمریکا نیز در صورت ورود به یک جنگ فراگیر، با نقاط آسیبپذیر فراوانی روبهروست، عقل راهبردی ایجاب میکند که دیگر یکبار دیگر بخت خود را در این نوع بازی پرخطر نیازماید. راهی که باقی میماند، دیپلماسی است؛ دیپلماسیای که بتواند برای آمریکا مسیری آبرومندانه و قابلقبول برای خروج از این باتلاق فراهم کند، بیآنکه تهران ناچار شود هزینه این خروج را بپردازد.
از این زاویه، شاید مهمترین دستاورد ایران در این مرحله نه آغاز یک درگیری، بلکه جلوگیری از وقوع جنگ از موضع اقتدار باشد؛ اینکه نشان دهد میتوان در برابر تهدید ایستاد، بازدارندگی ساخت و در عین حال، درِ مذاکره را هم نبست.
17302
