رأفت: این یک پرسپولیس تمامعیار و فول آپشن است
به نقل از «ورزش سه»، پس از اینکه مهدی تارتار سکان هدایت پرسپولیس را در دست گرفت، تب نقلوانتقالات این تیم هم کمکم بالا گرفت و نام چند نفر از بازیکنان به جمع سرخپوشان اضافه شد. با این حال، چون این نفرات عمدتاً جوان و تازهوارد هستند، میانگین سنی تیم نیز به شکل محسوسی کاهش پیدا کرد؛ تغییری که برای هواداران پرسپولیس همزمان دو حس متفاوت را زنده کرده است: از یک سو امید به آینده و از سوی دیگر نگرانی بابت اینکه این جوانی چگونه در میدان خودش را نشان میدهد.
با وجود این، پایان همکاری مهاجم سالهای دور پرسپولیس با آن دوران، هیچ نشانهای از نارضایتی در شرایط فعلی او ندارد و حتی نگاهش به تیم، رنگ رضایت و امیدواری به یک نتیجه خوب را دارد. برای دیدن جزئیات صحبتهایش، بخش کامل مصاحبه در ادامه را از دست ندهید:
* به خط حمله پرسپولیس و نفراتش از نظر شما چطور نگاه میکنید؟
در حال حاضر علیپور، سرگیف و شهرآبادی را در بخش مهاجمها داریم و اگر بخواهیم کلی مقایسه کنیم، وضعیت نسبت به فصل گذشته و حتی دو فصل قبل که گاریدو روی نیمکت بود بهتر شده. البته لازم میدانم یک نکته را هم روشن کنم: پرسپولیس در چند سال اخیر بیشتر به وینگرهایش اتکا داشته و تمرکزش روی همان مسیرها بوده است.
* علیپور فصل قبل را خوب شروع کرد، اما بعد روندش افت کرد. فکر میکنید امسال که کاپیتان هم شده، شرایطش بهتر خواهد شد؟
علیپور چندین سال است که در پرسپولیس حضور دارد و با فضای لیگ برتر و سبک تیمهای مقابل آشنایی کامل دارد. او یک مهاجم باهوش است که فقط در محوطه خلاصه نمیشود؛ در عین اینکه گلزنی میکند، زحمت زیادی هم در زمین میکشد. ضمن اینکه حالا که کاپیتان شده و باید نقشی را که امید و سروش انجام میدادند پوشش دهد، طبیعتاً مسئولیتش سنگینتر میشود و این انتظار هم وجود دارد که خودش را در نهایت به عنوان یک مهره اثرگذار نشان بدهد.
* سرگیف هم گفته میشد قرار است جدا شود؛ اما در نهایت ماندنی شد.
بله، سرگیف هم مهاجم توانمندی است و از نظر شناخت چهارچوبها و موقعیتها، مشخصات خوبی دارد. فقط چیزی که بین او و علیپور تفاوت ایجاد میکند این است که سرگیف برخلاف علیپور اصلاً دونده و فشارآور نیست؛ یعنی اینطور نیست که مدافع حریف را با تکلها و خرابکاریهای ریز از مسیرش خارج کند. او دقیقاً ویژگیهای یک مهاجم «باکس» را دارد و در همان سبک میتواند برای تیم نقشآفرین باشد.
* شهرآبادی چطور؟
شهرآبادی میتواند به عنوان مهاجم تعویضی کمک زیادی کند و خودش را در زمانهایی که فرصت به دست میآید، نشان بدهد. به نظرم تارتار تصمیم درست و فکرشدهای گرفته که او را جذب کرده؛ چون با آمدن شهرآبادی، کیفیت و شرایط خط حمله پرسپولیس بهتر از دورهای شده که هاشمیان یا اوسمار هدایت تیم را بر عهده داشتند.
* سیستمِ بازی هم موضوع مهمی است؛ بهخصوص اینکه چند مهاجم ثابت در زمین باشند.
بله، در حال حاضر سیستم رایجی که در اغلب کشورهای دنیا دیده میشود 1-3-2-4 است؛ البته میشود این آرایش را هم تبدیل کرد به 3-3-4، اما در نهایت این وظیفهای است که به بازیکن محول میشود و باید از عهدهاش برآید. مثلاً اگر یک هافبک نفوذی جلوتر بیاید، طبیعی است که سیستم از حالت اولیه خارج میشود و شکل دیگری به خود میگیرد. حتی در همان تغییرات کوتاه در فاصله ده یا بیست متری هم میشود سیستم را عوض کرد. برای نمونه، وقتی مقابل تیمی قرار میگیرید که همه بازیکنانش را کاملاً عقب نگه میدارد، الزام ندارد حتماً چهار مدافع پشت سر داشته باشید یا حتی چهار نفر حمله را هم یکدست به جلو ببرید؛ در چنین شرایطی میشود با چهار یا پنج بازیکن راهی کارزار شد و همان را به شکل مؤثر پیش برد. اصل ماجرا این است که بازیکن توان بازی کردن در چند سیستم مختلف را داشته باشد. مثلاً من تیمم را با 1-3-2-4 وارد زمین میکنم، اما بعد از حدود پانزده دقیقه و با توجه به شرایط تیم حریف، اینکه چرا باید عقب بایستیم یا چه زمانی بهتر است سیستم تغییر کند، تصمیم دیگری میگیرم. همه چیز به برداشت مربی، شخصیت تیم و شرایطی که حریف ارائه میدهد مربوط است.
* پس تارتار میتواند از دو مهاجم نوک به صورت همزمان استفاده کند؟
این موضوع تا حد زیادی به مهاجمان کناری خط میانی برمیگردد؛ چون اگر بخواهید در سیستم 2-4-4 بازی کنید، ارسالکنندههای خوبی لازم دارید. خوشبختانه هر سه مهاجم فعلی تیم هم از این نظر توان بالایی دارند. البته قبل از هر چیز باید ببینیم «یارگیری تیم خودمان» دقیقاً چقدر است و چه عیار و ظرفیتی در زمین داریم.
* احتمال دارد تارتار در همین بازی نخست از شهرآبادی در ترکیب اصلی استفاده کند و علیپور را نیمکتنشین کند؟
بله، در فوتبال هیچ چیز صددرصد قطعی نیست و هر سناریویی میتواند اتفاق بیفتد. این بازیکنان از آن دسته خوششانس هستند که احتمالاً نهایتاً مقابل حدود پنج هزار نفر بازی میکنند و مثل زمانهایی که ما میرفتیم زمین، دست و پایشان زیر فشار صدهزار نفر نمیلرزد؛ شرایط متفاوت است.
* پرسپولیس یک مهاجم جوان به نام کورش اژدهاکش را گرفت و امیرحسین محمودی هم میتواند در خط حمله بازی کند.
اینها همه جوان هستند و اگر هم قرار باشد مدتی بیرون بنشینند، غر نمیزنند و حاشیه نمیسازند. البته درباره محمودی باید گفت کسی که میتوانست جزو 25 نفر تیم ملی در جام جهانی باشد، قطعاً دوست دارد بازی کند و طبیعتاً انگیزه دارد که فرصت بگیرد.
* پرسپولیس در این خط دنبال کسری طاهری هم بود، اما آن انتقال انجام نشد.
در نهایت تیمهای دیگر هم برای خودشان مهاجم میخواهند و به سادگی چنین خواستههایی را رها نمیکنند. اینجا خلاقیت و کیفیت سایر بازیکنان و همچنین نظر مربی هم نقش دارد. با این حال پرسپولیس الان «فول آپشن» است؛ یعنی همه گزینهها را در اختیار دارد و دستش برای انتخاب بیشتر باز است.