چالش پهپادی ترامپ؛ زمانی که پدافند هوایی ایران برنامههای هوایی آمریکا را دچار اختلال کرد
ساعت 24 - نشریه «نشنال اینترست» در مقالهای اشاره کرده است که ساقط شدن مکرر پهپادهای پرهزینه «امکیو-۹ ریپر» در منطقه خاورمیانه، نیروی هوایی ایالات متحده را به بحران عمیقی دچار ساخته است.
باشگاه خبرنگاران جوان؛ ستایش اسکندری - در یادداشتی که توسط مجله «نشنال اینترست» منتشر شده، به این نکته اشاره شده است که این هزینهها آمریکا را به سمت استفاده از پهپادهای تولید انبوه و با هزینه کم سوق داده است.
به مدت نزدیک به دو دهه، پهپاد «امکیو-۹ ریپر» نماد بارز جنگهای بدون سرنشین آمریکا بوده و مسئولیتهای شناسایی، نظارت و انجام حملات دقیق را در صحنههای نبرد خاورمیانه بر عهده داشته است. با این حال، تجربههای اخیر در نبرد با ایران نشان دادهاند که سیستمهای پدافند هوایی پیشرفته، بهطرز قابل توجهی توازن اقتصادی جنگهای بدون سرنشین را از بین برده و دیگر ریپر مانند گذشته نمیتواند در امان بماند.
به حقیقت، نیروی هوایی آمریکا در جریان اقدامات خود علیه ایران، نزدیک به ۳۰ فروند از این پهپادها را از دست داده است؛ نابودی که هزینهاش بسیار بالا است، زیرا قیمت هر فروند ریپر حدود ۳۰ میلیون دلار برآورد میشود.
در مواجهه با سیستمهای پدافندی پیشرفته، ارتش آمریکا به دنبال یک مدل جدید است که به محوریت «تولید انبوه و کمهزینه» متکی باشد؛ استراتژی که بازتابدهنده تغییرات جدید در دنیای جنگهای امروزی و تمایل به استفاده از سامانههای خودکار و با هزینه پایین است.
جزئیات دقیقی از پهپاد جایگزین منتشر نشده، اما نام آن یعنی «هواگرد پیمانهای انبوه» به خوبی نشاندهنده این است که اولویت تازه پنتاگون، تولید در مقیاس گسترده و قابلیت پذیرش تلفات تجهیزاتی خواهد بود.
پهپاد ریپر هنوز هم یک پرنده فوقالعاده قدرتمند به حساب میآید؛ این پهپاد قادر به گشتزنی برای ساعاتی طولانی، جمعآوری اطلاعات، نابودی اهداف و حتی نشانهگذاری اهداف برای سایر جنگندههاست.
فرماندهان نیروی هوایی همیشه از ریپر به عنوان یکی از ارزشمندترین داراییهای خود در عملیاتهای اخیر یاد کردهاند.
با این حال، یکی از نقاط ضعف بزرگ ریپر برای ارتش آمریکا، قیمت بسیار بالا و گزاف آن است. این مورد در محیطهایی که تهدیدات پایینی وجود داشت و دشمن ابزار چندانی برای مقابله نداشتند، مشکلی ایجاد نمیکرد. اما هنگامی که با رقبایی مجهز به سیستمهای پدافند پیشرفته مانند ایران مواجه شدند، منجر به از دست رفتن تعداد قابل توجهی از این پهپادها گردید؛ وضعیتی که دیگر برای واشنگتن توجیهپذیر نیست.
بنابراین، نیروی هوایی به جای اعزام تعداد کمی از پهپادهای گرانقیمت، به دنبال استفاده از ناوگانی بزرگ شامل پهپادهای نسبتاً ارزانقیمت است؛ پرندههایی که حتی در صورت از دست رفتن چند فروند از آنها، کل سیستم تحت تاثیر قرار نگیرد و به عملیات خود ادامه دهد.
این استراتژی با اتکا به «تعداد بالا»، قصد دارد تا سیستم پدافند دشمن را اشباع و گیج کند. مقامات نظامی، برنامه جدید پهپادی آمریکا را چیزی میان یک موشک پیشرفته و یک هواپیمای سنتی توصیف میکنند. با توجه به ماهیت این پروژه، کنترل هزینهها به عنوان اولویت اصلی در طراحی در نظر گرفته خواهد شد.
واحد نوآوریهای دفاعی پنتاگون بهصراحت اعلام کرده است که دیگر استفاده از هواگردهایی با قیمت بالای ۳۰ میلیون دلار در هر فروند از نظر اقتصادی منطقی نخواهد بود. به همین دلیل انتظار میرود که پهپادهای جدید بهمراتب ارزانتر باشند تا تولید آنها نیز آسانتر انجام شود.
به مدت نزدیک به دو دهه، پهپاد «امکیو-۹ ریپر» نماد بارز جنگهای بدون سرنشین آمریکا بوده و مسئولیتهای شناسایی، نظارت و انجام حملات دقیق را در صحنههای نبرد خاورمیانه بر عهده داشته است. با این حال، تجربههای اخیر در نبرد با ایران نشان دادهاند که سیستمهای پدافند هوایی پیشرفته، بهطرز قابل توجهی توازن اقتصادی جنگهای بدون سرنشین را از بین برده و دیگر ریپر مانند گذشته نمیتواند در امان بماند.
به حقیقت، نیروی هوایی آمریکا در جریان اقدامات خود علیه ایران، نزدیک به ۳۰ فروند از این پهپادها را از دست داده است؛ نابودی که هزینهاش بسیار بالا است، زیرا قیمت هر فروند ریپر حدود ۳۰ میلیون دلار برآورد میشود.
در مواجهه با سیستمهای پدافندی پیشرفته، ارتش آمریکا به دنبال یک مدل جدید است که به محوریت «تولید انبوه و کمهزینه» متکی باشد؛ استراتژی که بازتابدهنده تغییرات جدید در دنیای جنگهای امروزی و تمایل به استفاده از سامانههای خودکار و با هزینه پایین است.
جزئیات دقیقی از پهپاد جایگزین منتشر نشده، اما نام آن یعنی «هواگرد پیمانهای انبوه» به خوبی نشاندهنده این است که اولویت تازه پنتاگون، تولید در مقیاس گسترده و قابلیت پذیرش تلفات تجهیزاتی خواهد بود.
پهپاد ریپر هنوز هم یک پرنده فوقالعاده قدرتمند به حساب میآید؛ این پهپاد قادر به گشتزنی برای ساعاتی طولانی، جمعآوری اطلاعات، نابودی اهداف و حتی نشانهگذاری اهداف برای سایر جنگندههاست.
فرماندهان نیروی هوایی همیشه از ریپر به عنوان یکی از ارزشمندترین داراییهای خود در عملیاتهای اخیر یاد کردهاند.
با این حال، یکی از نقاط ضعف بزرگ ریپر برای ارتش آمریکا، قیمت بسیار بالا و گزاف آن است. این مورد در محیطهایی که تهدیدات پایینی وجود داشت و دشمن ابزار چندانی برای مقابله نداشتند، مشکلی ایجاد نمیکرد. اما هنگامی که با رقبایی مجهز به سیستمهای پدافند پیشرفته مانند ایران مواجه شدند، منجر به از دست رفتن تعداد قابل توجهی از این پهپادها گردید؛ وضعیتی که دیگر برای واشنگتن توجیهپذیر نیست.
بنابراین، نیروی هوایی به جای اعزام تعداد کمی از پهپادهای گرانقیمت، به دنبال استفاده از ناوگانی بزرگ شامل پهپادهای نسبتاً ارزانقیمت است؛ پرندههایی که حتی در صورت از دست رفتن چند فروند از آنها، کل سیستم تحت تاثیر قرار نگیرد و به عملیات خود ادامه دهد.
این استراتژی با اتکا به «تعداد بالا»، قصد دارد تا سیستم پدافند دشمن را اشباع و گیج کند. مقامات نظامی، برنامه جدید پهپادی آمریکا را چیزی میان یک موشک پیشرفته و یک هواپیمای سنتی توصیف میکنند. با توجه به ماهیت این پروژه، کنترل هزینهها به عنوان اولویت اصلی در طراحی در نظر گرفته خواهد شد.
واحد نوآوریهای دفاعی پنتاگون بهصراحت اعلام کرده است که دیگر استفاده از هواگردهایی با قیمت بالای ۳۰ میلیون دلار در هر فروند از نظر اقتصادی منطقی نخواهد بود. به همین دلیل انتظار میرود که پهپادهای جدید بهمراتب ارزانتر باشند تا تولید آنها نیز آسانتر انجام شود.