چرا درهای لامبورگینی بهصورت قیچی باز میشوند؟ / عکس
امیرمسعود عابدین: چیزی در دنیای خودرو به اندازه یک لامبورگینی ۱۲ سیلندر با درهای بازشونده به سمت آسمان، جذاب و شناختهشده نیست. حرکات خیرهکننده درهای قیچیشکل (Scissor Doors) در پنج دهه گذشته به همان اندازهای جزئی از هویت این برند ایتالیایی شده است که صدای دلنشین موتورهای V۱۰ و V۱۲، طراحی خطوط تیز بدنه و رنگهای منحصر به فرد آن. اما چه دلیلی وجود دارد که لامبورگینی به اولین بار تصمیم به طراحی درهای عمودی گرفت؟ پاسخی که فراتر از «زیبایی صرف» است، موضوعی بسیار جالب و عمیقتر را در بر میگیرد.
شروع داستان از کونتاش
به نقل از motor۱، درهای نمادین و قیچیشکل لامبورگینی برای نخستین بار با مدل افسانهای کونتاش در سال ۱۹۷۴ به دنیای خودرو راه یافتند. مارچلو گاندینی، طراح برجسته موسسه برتونه، با طراحی کونتاش انقلابی در زبان طراحی ایجاد کرد که هنوز بر محصولات لامبورگینی سایه افکنده است. کونتاش خودرویی با ارتفاع کم و بدنهای عریض به شمار میرفت که همین موضوع منجر به بروز یک چالش عملی شد: درهای معمولی نیاز به فضای گستردهای در اطراف داشتند تا بهراحتی باز شوند. راهحل خلاقانه گاندینی این بود که از یک لولای ثابت در جلوی در استفاده کند تا درها ابتدا کمی بچرخند و سپس کاملاً به سمت بالا حرکت کنند.
مزیتهای درهای عمودی برای رانندگان
بالا رفتن درها نه تنها چالش پارک در فضاهای کوچک را حل کرد، بلکه یک مزیت جالب دیگر نیز به دنبال داشت. دید پشت در لامبورگینی کونتاش به شدت محدود و ضعیف بود. رانندگان برای انجام پارک دوبل یا دنده عقب، ترفند خاصی را توسعه دادند: آنها در را به سمت بالا باز میکردند، روی لبه رکاب خودرو نشسته و با بیرون آوردن بدن خود، از بالا به پشت سر نگاه میکردند! این روش هرگز به اندازه سیستمهای مدرن پارک راحت نبود، اما به یکی از نشانههای جذاب و یادگاری کونتاش تبدیل شد.
آیا درهای قیچیشکل واقعاً عملکرد بهتری نسبت به درهای معمولی دارند؟
پاسخ به این پرسش بهطور مختصر «خیر» است. پیچیدگی مهندسی این درها بهمراتب بیشتر از درهای استاندارد است؛ چرا که هماهنگی اجزای لولا، جکهای گازی، ساختار در و آببندی لاستیکها نیازمند دقت بسیار بالایی در فرایند مونتاژ است. افزون بر این، باز کردن این درها در گاراژهایی با ارتفاع سقف کم، احتیاط بیشتری میطلبد. اما هدف لامبورگینی خلق کاربردیترین در در دنیای خودرو نبود؛ بلکه آنها در تلاش بودند سوپراسپرتی بسازند که هیچگاه مشابهی در خیابان نداشته باشد و در این زمینه بهخوبی موفق شدند.
امضای خاص پرچمداران ۱۲ سیلندر
پس از کونتاش، درهای قیچیشکل به نماد مخصوص و الگوهای پرچمدار ۱۲ سیلندر این برند تبدیل شدند. مدلهای بعدی مانند دیابلو، مورسیهلاگو، اونتادور و هایپرکار هیبریدی روئلتو این سنت را ادامه دادند. در دنیای سوپراسپرتها، همهچیز به اعداد و دادههای فنی محدود نمیشود. وقتی یک لامبورگینی ۱۲ سیلندر در کنار خودروهای دیگر پارک میکند، باز شدن درهای آن به سمت بالا یک نمایش واقعی ایجاد میکند که احساسی از خاص بودن را حتی قبل از روشن شدن موتور به راننده منتقل میکند.
چرا همه مدلهای لامبورگینی دارای درهای قیچیشکل نیستند؟
نکتهای که باید اشاره کرد این است که همه محصولات لامبورگینی از درهای قیچیشکل بهره نمیبرند. مدلهای ۱۰ سیلندر نظیر هوراکان و جانشین جدیدش تمراریو، همچنین شاسیبلند اوروس، همگی دارای درهای معمولی هستند. لامبورگینی بهطور عمدی و به عنوان یک سنت دیرینه، این ویژگی را فقط برای پرچمداران V۱۲ و همچنین مدلهای فوقالعاده خاص و نسخههای محدود خود نگهداری کرده است تا تفاوت میان مدلهای مختلف و جایگاه ویژه پرچمدارانش در بازار را تضمین کند.
ارثیهای که اصالت لامبورگینی را نمایان میسازد
با پیشرفتهای مهندسی بدنه، امروزه لامبورگینی دیگر از نظر فنی به استفاده از درهای عمودی نیازی ندارد. حفظ این درها بیشتر ناشی از ارتباط با اصالت و میراث برند است. این درها نمایانگر ارتباط مستقیم بین محصولات امروزی و کونتاش دهه ۷۰ هستند؛ خودرویی که موفق به نجات لامبورگینی از ورشکستگی شد. درهای عمودی لامبورگینی فقط باز نمیشوند، بلکه نماد وجود یک افسانه در خیابانها هستند؛ بهگونهای که وقتی در یک هتل یا پارک باز میشوند، هیچکس توانایی اشتباه گرفتن آن را با یک خودروی معمولی ندارد.
۵۸۳۲۱
کد مطلب 2259046
