از حضور ۱۸ سرمربی بومی تا وداع با کادرهای خارجی
ساعت 24 - در فصل جدید لیگ فوتبال ایران، هر یک از ۱۸ تیم شرکتکننده با مربیان ایرانی به رقابتها قدم میگذارند و دیگر اثری از سرمربیان خارجی بر روی نیمکتهای فنی نخواهیم دید.
باشگاه خبرنگاران جوان؛ مریم طایفه - روز جمعه ۲۳ مرداد ماه، لیگ بیست و ششم فوتبال به صورت رسمی آغاز خواهد شد. در این فصل، شاهد رقابت ۱۸ تیم خواهیم بود که همگی دارای سرمربیانی از ملیت ایرانی هستند و هیچ یک از تیمها به استخدام سرمربی خارجی اقدام نکردهاند. همچنین، میانگین سنی مربیان در این لیگ به طرز قابل توجهی کاهش یافته و تیمها بیشتر به سمت استخدام مربیان جوان میل کردهاند.
غیر از اعتماد باشگاهها به توانایی مربیان ایرانی، دلایل دیگری از جمله مشکلات مالی، افزایش هزینههای ارزی، دشواریهای مربوط به پرداخت قراردادهای مربیان خارجی و نیز شرایط جنگی کشور، باعث شده که امسال هیچ سرمربی خارجی در لیگ حضور نداشته باشد و کلیه تیمها با مربیان ایرانی به رقابت بپردازند.
مدیران باشگاهها در این فصل بر این باورند که با انتخاب گزینههای بومی میتوانند مشکلات مالی خود را مدیریت کنند و از بروز مجدد پروندههای حقوقی در دادگاه بینالمللی ورزش جلوگیری کنند.
فصل جدید فوتبال در حالی آغاز میشود که نبود سرمربی خارجی در لیگ، در تضاد با سابقه طولانی حضور مربیان غیر ایرانی در فوتبال ایران است. برخی از مربیان خارجی در این کشور موفقیتهای بزرگی کسب کردهاند و جمعی دیگر بدون افتخار، ایران را ترک کردهاند و حتی شکایات آنها منجر به بسته شدن پنجرههای نقل و انتقالاتی و دریافت غرامت از تیمهای قبلیشان گردیده است.
وجود نداشتن سرمربیان خارجی در لیگ ایران کاملاً به نفع فوتبال ما نیست، چرا که مربیان خارجی باکیفیت میتوانند دانش مربیگری را در کشور ما ارتقا بخشند و روشهای نوین را به مربیان ایرانی آموزش دهند. بهعنوان مثال، مربیانی چون برانکو، استراماچونی و اسکوچیچ توانستند تأثیرات مثبتی بر روی تیمهای مانند پرسپولیس، استقلال و تراکتور بگذارند و بخشهایی از تکنیکهای تمرینی و مدیریتی خود را به فوتبال ایران منتقل کنند.
اکنون تمامی نیمکتهای تیمهای لیگ برتر در اختیار مربیان ایرانی قرار دارد و آنها باید از این فرصت برای نشان دادن قابلیتهای خود بهرهبرداری کنند تا به مدیران باشگاهها证明 کنند که اعتماد به مربیان داخلی میتواند به رشد و پیشرفت فوتبال ایران منجر شود و دیگر نیازی به صرف هزینههای سنگین برای جذب سرمربیان خارجی نخواهد بود.
همچنین، مدیران لیگ بیست و ششم، هیچیک از سرمربیان را بالای ۶۰ سال نمیدانند که این نشاندهنده حضور قابل توجه نسل جوان مربیان در این عرصه است. میانگین سنی ۱۸ سرمربی در فصل ۱۴۰۶-۱۴۰۵ برابر با ۴۸ سال و ۳ ماه است که این آمار به وضوح نمایانگر جوانگرایی و تغییرات در نیمکتهای مربیگری تیمهاست.
حداکثر سن مربیان موجود در لیگ برتر امسال با ۵۵ سال متعلق به عبدالله ویسی است که متولد دوم فروردینماه ۱۳۵۰ میباشد و دو ماه از ساکت الهامی بزرگتر است. زمانی مربیان غالباً بیش از ۶۰ و ۷۰ سال عمر داشتند، اما اکنون ویسی به عنوان مسنترین سرمربی در میان مربیان به شمار میرود. از طرفی، جوانترین سرمربی لیگ برتر نیز سعید اخباری از چادرملو است که تنها ۴۱ سال سن دارد.
در این فصل نیز حرکت مربیان بین تیمهای لیگ برتری ادامه دارد و همچنان شاهد تغییر و جابهجایی بالای مربیان هستیم و تنها ۲ مربی جدید به این لیگ افزوده شدهاند که شامل شهبا سرمربی تیم مس شهر بابک و محمد نوری سرمربی تیم صنعت نفت آبادان هستند.
مجید جلالی، کارشناس فوتبال، در این باره گفت: لیگ برتر فوتبال با سرمربیان ایرانی برپا خواهد شد و همه این مربیان باید با تلاش فراوان در راستای ارتقاء کیفیت فوتبال کشور کوشش کنند.
او ادامه داد که مربیان جوان باید فضایی مساعد برای فعالیت همکاران خود فراهم آورند.
جلالی همچنین درباره فقدان مربی خارجی در لیگ امسال اظهار داشت: این شرایط فرصتی مناسب برای مربیان جوان است تا از این موقعیت به خوبی بهره ببرند و به گونهای کار کنند که زمینه را برای همکاران دیگر خود و مربیان جوانتر بهتر سازند. امیدوارم مربیان داخلی این کار را به انجام رسانده و با تشکیل کادر فنی تخصصی، کیفیت لیگ را پس از سالها ارتقا بخشند.
اصغر مازیار، کارشناس دیگر فوتبال نیز در خصوص نبود سرمربی خارجی در تیمها بیان کرد: حضور مربی و بازیکن خارجی در صورتی که در سطح کیفی مناسبی باشند، میتواند به فوتبال کشور ما یاری رساند. با این حال، گاهی مربیانی به ایران میآمدند که کیفیت لازم را نداشتند و پس از اتمام قرارداد، با مشکلاتی مواجه میشدند. بنابراین، در شرایط فعلی، با اعطای اعتبار و فرصت به مربیان داخلی میتوان شاهد پیشرفت بیشتری در فوتبال کشور بود.
مازیار همچنین درباره مشکل جابهجایی مربیان گفت: این حالت به ضعف عمومی فوتبال ایران برمیگردد و به باور من، دلیل آن به مدیران باشگاهها مربوط میشود که باید به مربیان اعتماد کنند. متاسفانه، شرایط به گونهای است که این فرهنگ اعتماد شکل نمیگیرد. زمانی که مربیان با انتخابهای محدود مواجه هستند، تلاش آنها برای بهبود دانش فنیشان کاهش مییابد.
او در پایان افزود: برای حل این معضل، ضروری است که مدیران باشگاهها اعتماد بیشتری به مربیان داشته باشند و اجازه دهند که مربیان جدیدی به چرخه مربیگری اضافه شوند، چرا که این مسائل به امنیت شغلی مربیان و آینده لیگ برتر نیز ارتباط دارد.
غیر از اعتماد باشگاهها به توانایی مربیان ایرانی، دلایل دیگری از جمله مشکلات مالی، افزایش هزینههای ارزی، دشواریهای مربوط به پرداخت قراردادهای مربیان خارجی و نیز شرایط جنگی کشور، باعث شده که امسال هیچ سرمربی خارجی در لیگ حضور نداشته باشد و کلیه تیمها با مربیان ایرانی به رقابت بپردازند.
مدیران باشگاهها در این فصل بر این باورند که با انتخاب گزینههای بومی میتوانند مشکلات مالی خود را مدیریت کنند و از بروز مجدد پروندههای حقوقی در دادگاه بینالمللی ورزش جلوگیری کنند.
فصل جدید فوتبال در حالی آغاز میشود که نبود سرمربی خارجی در لیگ، در تضاد با سابقه طولانی حضور مربیان غیر ایرانی در فوتبال ایران است. برخی از مربیان خارجی در این کشور موفقیتهای بزرگی کسب کردهاند و جمعی دیگر بدون افتخار، ایران را ترک کردهاند و حتی شکایات آنها منجر به بسته شدن پنجرههای نقل و انتقالاتی و دریافت غرامت از تیمهای قبلیشان گردیده است.
وجود نداشتن سرمربیان خارجی در لیگ ایران کاملاً به نفع فوتبال ما نیست، چرا که مربیان خارجی باکیفیت میتوانند دانش مربیگری را در کشور ما ارتقا بخشند و روشهای نوین را به مربیان ایرانی آموزش دهند. بهعنوان مثال، مربیانی چون برانکو، استراماچونی و اسکوچیچ توانستند تأثیرات مثبتی بر روی تیمهای مانند پرسپولیس، استقلال و تراکتور بگذارند و بخشهایی از تکنیکهای تمرینی و مدیریتی خود را به فوتبال ایران منتقل کنند.
اکنون تمامی نیمکتهای تیمهای لیگ برتر در اختیار مربیان ایرانی قرار دارد و آنها باید از این فرصت برای نشان دادن قابلیتهای خود بهرهبرداری کنند تا به مدیران باشگاهها证明 کنند که اعتماد به مربیان داخلی میتواند به رشد و پیشرفت فوتبال ایران منجر شود و دیگر نیازی به صرف هزینههای سنگین برای جذب سرمربیان خارجی نخواهد بود.
همچنین، مدیران لیگ بیست و ششم، هیچیک از سرمربیان را بالای ۶۰ سال نمیدانند که این نشاندهنده حضور قابل توجه نسل جوان مربیان در این عرصه است. میانگین سنی ۱۸ سرمربی در فصل ۱۴۰۶-۱۴۰۵ برابر با ۴۸ سال و ۳ ماه است که این آمار به وضوح نمایانگر جوانگرایی و تغییرات در نیمکتهای مربیگری تیمهاست.
حداکثر سن مربیان موجود در لیگ برتر امسال با ۵۵ سال متعلق به عبدالله ویسی است که متولد دوم فروردینماه ۱۳۵۰ میباشد و دو ماه از ساکت الهامی بزرگتر است. زمانی مربیان غالباً بیش از ۶۰ و ۷۰ سال عمر داشتند، اما اکنون ویسی به عنوان مسنترین سرمربی در میان مربیان به شمار میرود. از طرفی، جوانترین سرمربی لیگ برتر نیز سعید اخباری از چادرملو است که تنها ۴۱ سال سن دارد.
در این فصل نیز حرکت مربیان بین تیمهای لیگ برتری ادامه دارد و همچنان شاهد تغییر و جابهجایی بالای مربیان هستیم و تنها ۲ مربی جدید به این لیگ افزوده شدهاند که شامل شهبا سرمربی تیم مس شهر بابک و محمد نوری سرمربی تیم صنعت نفت آبادان هستند.
مجید جلالی، کارشناس فوتبال، در این باره گفت: لیگ برتر فوتبال با سرمربیان ایرانی برپا خواهد شد و همه این مربیان باید با تلاش فراوان در راستای ارتقاء کیفیت فوتبال کشور کوشش کنند.
او ادامه داد که مربیان جوان باید فضایی مساعد برای فعالیت همکاران خود فراهم آورند.
جلالی همچنین درباره فقدان مربی خارجی در لیگ امسال اظهار داشت: این شرایط فرصتی مناسب برای مربیان جوان است تا از این موقعیت به خوبی بهره ببرند و به گونهای کار کنند که زمینه را برای همکاران دیگر خود و مربیان جوانتر بهتر سازند. امیدوارم مربیان داخلی این کار را به انجام رسانده و با تشکیل کادر فنی تخصصی، کیفیت لیگ را پس از سالها ارتقا بخشند.
اصغر مازیار، کارشناس دیگر فوتبال نیز در خصوص نبود سرمربی خارجی در تیمها بیان کرد: حضور مربی و بازیکن خارجی در صورتی که در سطح کیفی مناسبی باشند، میتواند به فوتبال کشور ما یاری رساند. با این حال، گاهی مربیانی به ایران میآمدند که کیفیت لازم را نداشتند و پس از اتمام قرارداد، با مشکلاتی مواجه میشدند. بنابراین، در شرایط فعلی، با اعطای اعتبار و فرصت به مربیان داخلی میتوان شاهد پیشرفت بیشتری در فوتبال کشور بود.
مازیار همچنین درباره مشکل جابهجایی مربیان گفت: این حالت به ضعف عمومی فوتبال ایران برمیگردد و به باور من، دلیل آن به مدیران باشگاهها مربوط میشود که باید به مربیان اعتماد کنند. متاسفانه، شرایط به گونهای است که این فرهنگ اعتماد شکل نمیگیرد. زمانی که مربیان با انتخابهای محدود مواجه هستند، تلاش آنها برای بهبود دانش فنیشان کاهش مییابد.
او در پایان افزود: برای حل این معضل، ضروری است که مدیران باشگاهها اعتماد بیشتری به مربیان داشته باشند و اجازه دهند که مربیان جدیدی به چرخه مربیگری اضافه شوند، چرا که این مسائل به امنیت شغلی مربیان و آینده لیگ برتر نیز ارتباط دارد.