ایرج؛ نماد و معیار صدا در موسیقی ایران/ حمیدرضا نوربخش: ایرج جزیی جدانشدنی از تاریخ موسیقی ایران است
عطا نویدی: آیین وداع با ایرج (حسین خواجه‌امیری)، خواننده جوان‌مرد موسیقی ایرانی، در روز جمعه ۲۳ مردادماه ۱۴۰۵ به‌صورت باشکوهی برابر تالار وحدت برگزار شد. در این مراسم، هنرمندانی چون محمد موسوی (نوازنده و معلم نی هفت‌بند)، داوود گنجه‌ای (مدرس و نوازنده کمانچه و ویولن)، علی جهاندار (خواننده و مدرس آواز ایرانی)، علی‌اصغر شاه‌زیدی (خواننده و مدرس آواز ایرانی)، میلاد کیایی (موسیقی‌دان، نوازنده سنتور و آهنگساز)، هوشنگ کامکار (آهنگساز، پژوهشگر و استاد موسیقی)، اردشیر کامکار (نوازنده کمانچه، قیچک و ویولن)، پشنگ کامکار (نوازنده سنتور)، حمیدرضا نوربخش (خواننده و مدیرعامل خانه موسیقی)، حسام‌الدین سراج (خواننده)، علیرضا افتخاری (خواننده) و احسان خواجه‌امیری (خواننده موسیقی پاپ و فرزند مرحوم حسین خواجه‌امیری) حضور داشتند.
در میان مدیران حاضر در این مراسم که با آوازخوانی علی جهاندار، علیرضا افتخاری و احسان خواجه‌امیری و نواختن نی توسط محمد موسوی همراه بود، مهدی شفیعی؛ معاون امور هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، احمدحسین فتایی؛ مشاور اجرایی معاون امور هنری، محمد الله‌یاری فومنی؛ مدیرعامل بنیاد رودکی و بابک رضایی؛ مدیرکل دفتر موسیقی نیز به چشم می‌خوردند. مسئولیت اجرای این برنامه به عباس سجادی سپرده شده بود.
حمیدرضا نوربخش: ایرج نماد صدا بود
حمیدرضا نوربخش، خواننده و مدیر عامل خانه موسیقی، در شروع این مراسم بیان داشت: «ایرج را نمی‌توان از موسیقی این سرزمین جدا انگاشت. او نماد صدا بود و همچنان باقی خواهد ماند. شیوه آوازخوانی او تحت تأثیر آوازخوانی اصفهانی بوده و او در جوانی سبک خاص خود را کشف کرد.»
نوربخش همچنین در ادامه سخنانش تصریح کرد: «سعی در ایجاد دوقطبی در دنیای موسیقی به‌عنوان یک تلاش همیشگی مطرح بوده است، ولی زمانی که زنده‌یاد محمدرضا شجریان به ایرج عنوان «پهلوان آواز ایران» را می‌دهد، این امر نشان‌دهنده بزرگواری مردی است که خود خدمات زیادی به فرهنگ و هنر این سرزمین کرد. بنابراین وقتی بزرگان با یکدیگر چنین رفتار می‌کنند، ما نیز باید از ایجاد دوقطبی دوری کنیم.»
علیرضا افتخاری، خواننده موسیقی ایرانی نیز در بخش دیگری از این مراسم عنوان کرد: «۱۲ ساله بودم که استاد (ایرج) قرار بود اجراهایی در اصفهان داشته باشد. آن روز به مدرسه نرفتم، زیرا می‌خواستم او را ببینم و از همان زمان عاشق هنر او شدم. این عشق به گونه‌ای بود که اگرچه سعی می‌کردم از او تقلید نکنم، نمی‌دانم چرا انگار ناخواسته همیشه به سمت صدایش کشیده می‌شدم.» افتخاری پس از بیان این سخنان، یک قطعه آوازی را اجرا کرد.
۲۴۳۲۴۲