نیاز بدن به نور خورشید در فصل تابستان یکسان نیست

طبق گزارش ایسنا، برخی افراد تنها با چند دقیقه قرار گرفتن در معرض نور خورشید می‌توانند ویتامین دی مورد نیاز خود را دریافت کنند، در حالی که عده‌ای دیگر به دلیل ویژگی‌های فردی همچون رنگ پوست، محل سکونت و وضعیت سلامتی برای دریافت همان میزان ویتامین دی به زمان بیشتری احتیاج دارند.

در اوایل تا میانه قرن بیستم، هلیوتراپی یا درمان با آفتاب (استفاده پزشکی از نور خورشید) برای درمان بیماری‌هایی نظیر نرمی استخوان و سل در آسایشگاه‌ها انجام می‌شد؛ اما پس از گذشت یک قرن، ارتباط ما با نور خورشید به مراتب پیچیده‌تر شده است. در ۵۰ سال گذشته، افزایش موارد ابتلا به سرطان پوست موجب شده است که جامعه پزشکی به بازنگری در این زمینه پرداخته و کمپین‌های بهداشت عمومی به سمت کاهش تماس با نور خورشید حرکت کنند، به طوری که استفاده از کرم‌های ضدآفتاب به شدت ترویج یافته است. شواهد موجود همچنان ارتباط قرارگیری بیش از حد در معرض نور خورشید با افزایش خطر ابتلا به سرطان پوست را تأیید می‌کنند.

با این وجود، در سال‌های اخیر تحقیقاتی نشان داده‌اند که تماس متعادل با نور خورشید، که شامل دوره‌های کوتاه و محدود در میانه روز باشد، برای بهبود سلامت روان، تأمین ویتامین دی و تقویت سیستم ایمنی بدن سودمند است. همچنین مطالعات تاکید می‌کنند که این عمل می‌تواند خطر ابتلا به برخی از سرطان‌ها را کاهش دهد، به بهبود سلامت قلب و عروق کمک کند و عملکردهای شناختی و خواب را بهتر سازد.

بنابراین اکنون این پرسش مطرح می‌شود که چگونه می‌توانیم از مزایای نور خورشید بهره‌مند شویم و در عین حال از خطرات آن در امان بمانیم و واقعاً چه مقدار نور خورشید نیاز داریم؟

علیرغم اینکه توصیه‌ها بسته به سن، موقعیت جغرافیایی و نوع پوست متفاوت است، کارشناسان معمولاً پیشنهاد می‌کنند که فرد به طور منظم و به مدت کوتاهی در معرض نور خورشید قرار گیرد. آنها تأکید می‌کنند که برای تولید ویتامین دی، مواجهه «کوتاه اما مکرر در میانه روز»، که زمان اوج پرتوهای فرابنفش نوع بی (UVB) است، بیشترین اثر را دارد.

به افرادی با پوست روشن توصیه می‌شود که در اکثر روزهای هفته، چند دقیقه در هر مرتبه و در حالی که قسمت‌هایی از بدن مانند دست‌ها، بازوها یا پاها معرّض نور هستند، در معرض خورشید قرار گیرند. اما در مناطق با سطح بالای پرتو فرابنفش، این قرار گیری باید به جاهایی چون اوایل صبح یا اواسط بعدازظهر موکول شود.

در عوض، افراد با پوست تیره ممکن است نیاز به تماس بیشتری با نور خورشید داشته باشند زیرا وجود ملانین بیشتر، تولید ویتامین دی تحت تأثیر نور خورشید را به زمان بیشتری احتیاج دارد. تحقیقی نشان داده است که افرادی با پوست قهوه‌ای تیره در فصل‌های بهار و تابستان در بریتانیا برای تأمین ویتامین دی کافی باید حدود ۲۵ دقیقه در ظهر در زیر آفتاب قرار بگیرند.

ضرورت قرارگیری در معرض نور خورشید

مواجهه متعادل با نور خورشید به بدن کمک می‌کند تا ویتامین دی تولید کرده و این ویتامین برای سلامت استخوان‌ها و عملکرد مناسب عضلات ضروری است. به نقل از ایندیپندنت، تحقیقات نشان می‌دهند که سطح بالای ویتامین دی می‌تواند خطر ابتلا به سرطان و مرگ و میر ناشی از آن را کاهش دهد و همچنین خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ را پایین بیاورد.

نور خورشید همچنین می‌تواند به کاهش فشار خون کمک کند. زمانی که پرتوهای فرابنفش نوع ای (A) یا یووی‌ای (UVA) به پوست برخورد می‌کنند، موجب آزادسازی اکسید نیتریک می‌شوند که منجر به گشاد شدن رگ‌های خونی می‌گردد. این روند خطر بروز حمله قلبی و سکته مغزی را کاهش می‌دهد.

ربه‌کا میسون، استاد فیزیولوژی در دانشگاه سیدنی استرالیا، بیان می‌کند که سطح مناسب ویتامین دی به کاهش التهاب، واکنش نسبت به عوامل بیماری‌زا و تنظیم سیستم ایمنی کمک می‌کند تا از حمله این سیستم به سلول‌های خودی جلوگیری شود.

همچنین مشخص شده که نور خورشید کیفیت خواب را بهبود می‌بخشد و سلامت شناختی را تقویت می‌کند. نور صبحگاهی خورشید حاوی امواج نوری آبی است که به مغز اعلام می‌کند روز شروع شده و منجر به افزایش میزان کورتیزول و مهار ترشح هورمون خواب‌آور ملاتونین می‌شود. این فرآیند باعث می‌شود که احساس هوشیاری و انرژی بیشتری داشته باشیم. قرار گیری بیشتر در معرض نور طی روز می‌تواند به بهبود عملکردهای شناختی، افزایش سرعت واکنش و بهبود حافظه کمک کند.

حضور در معرض نور خورشید همچنین سطح سروتونین، یکی از مواد شیمیایی مغزی که حس آرامش و تمرکز را افزایش می‌دهد، بالا می‌برد. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که بیمارانی که برای درمان افسردگی شدید در فضاهای آفتابی تحت درمان قرار می‌گیرند، سریع‌تر بهبود می‌یابند. از سوی دیگر، عدم قرارگیری کافی در معرض نور روز می‌تواند به افزایش خطر افسردگی، کاهش خلق و خو و بی‌خوابی منجر شود.

انتهای پیام