افراد به بهانههایی مشغولند و ۱۴۰ میلیارد تومان پاداش دریافت میکنند!
در عرصه فوتبال، اعداد شگفتانگیزی نظیر ۲۰۰ میلیارد، ۱۰۰ میلیارد، ۷۰ میلیارد و موارد مشابه بهطور مکرر به گوش میرسد؛ ارقامی که برای بخش عمدهای از جامعه حتی در خواب نیز دستیابی به آنها قابل تصور نیست. جدیدترین صحبتها در این زمینه، دوشنبهشب در یک برنامه تلویزیونی مطرح شد، جایی که مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال و رامین رضائیان، بازیکن تیم ملی فوتبال بهراحتی به ذکر ارقام نجومی و چند ده یا چند صد میلیاردی پرداختند.
اگر شما هم در دنیای فوتبال فعال باشید، حتماً با عدد ۱۴۰ میلیارد آشنا هستید؛ رقمی که بهعنوان پاداش امیر قلعهنویی برای صعود تیم ملی به جام جهانی تعلق گرفت. او در یک برنامه تلویزیونی در ماه گذشته، این پاداش را حق مسلم خود دانسته و ابراز کرده که برای دریافت پاداش ریالی بهجای دلاری، ایثار کرده است.
او در همین برنامه تأیید کرد که از پاداش خود حدود ۷۰ میلیارد تومان را دریافت کرده است. این مبلغ به خاطر صعود در دورانی که آسیا ۸ سهمیه داشت، به او پرداخت شد! وقتی او به این رقم اشاره میکرد، بر این باور بود که این مقدار هنوز هم برای وی کافی نیست و مستحق افزایش بیشتری است.
حال به برنامه تلویزیونی دوشنبهشب برمیگردیم، جایی که رئیس فدراسیون فوتبال بهنوعی به همین مقدار ۷۰ میلیارد پاداش قلعهنویی اشاره کرد و به نظر میرسید که پرداخت چنین رقمی چندان بزرگ محسوب نمیشود و نباید مسئولان ورزش کشور را به خاطر صدور چنین پاداشهایی به سرمربی تیم ملی در زمانهای که ۸ تیم آسیایی برای حضور در جام جهانی سهمیه داشتند، سرزنش کرد.
جالب است که مدیر فوتبال خود را در پرداخت این ارقام محق میداند و در سوی مقابل، مربیان و بازیکنان نیز دریافت چنین مبالغی را حق قانونی خود تلقی میکنند.
رضائیان هم در همان برنامه تلویزیونی از ارقام ۱۰۰ میلیارد و ۲۰۰ میلیارد صحبت به میان آورد، ارقامی که بهنظر میرسد بهدلیل lack of oversight and regulations in football، بهعنوان حداقل پیشنهادات بازیکنان فوتبال تبدیل شده است، بدون توجه به اینکه مطرح کردن چنین اعدادی میتواند تأثیرات منفی بر جامعه داشته باشد و فوتبال را به تبعیضی آشکار دچار کند.
بدون شک فوتبال بهعنوان ورزشی پولساز، قراردادهایش همواره بالاتر از دیگر رشتههاست، اما در همه جای دنیا از منابع درآمدی برای هزینه کردن استفاده میشود، برخلاف وضعیت فوتبال کشور ما که همواره فقط با استفاده از منابع عمومی هزینه میشود و هیچ درآمدی در دسترس نیست.
در چنین شرایطی، ذکر رقمهای چند ده میلیاردی برای پاداش و چند صد میلیاردی برای قرارداد، بهگفته امیررضا واعظ آشتیانی، مدیرعامل اسبق استقلال، فقط به درد بیشتر مردم میافزاید.
با این وجود، مدیران و بازیکنان فوتبال، چه در سطوح باشگاهی و چه ملی، بدون در نظر گرفتن رخدادهای جامعه و وضعیت اقتصادی در سالهای اخیر، از ابراز و به زبان آوردن چنین اعداد هنگفت وحشتی ندارند. آنها در بسیاری از موارد بر این احساس تأکید میکنند که اگر در دیگر کشورها بودند، احتمالاً درآمد بیشتری کسب میکردند، بدون اینکه شفافسازی کنند که این درآمد نه از محل درآمد فوتبال بلکه از منابع عمومی و جیب همان هواداران و تماشاگران در جامعه به جیب مربیان، مدیران و بازیکنان میریزد.
نکتهی عجیب اینجاست که مربی یا بازیکن حتی با وجود مطرح کردن ارقام نجومی برای پاداش یا قرارداد، همچنان به صحبت از مردم مشغولاند، یکی از مربیها ادعا میکند که ایثار کرده و دیگری خود را از قماش مردم میداند و واژه مردم را در طول گفتوگو فراموش نمیکند.
بهنظر میرسد که فوتبالیها دچار تناقضی بارز شدهاند؛ از یکسو از طرح رقم ۱۴۰ میلیارد پاداش و قرارداد ۲۰۰ میلیاردی در شرایط اقتصادی سخت بیشرمانه سخن میگویند و از سوی دیگر خود را به عنوان افراد مردمی معرفی میکنند.
این تضاد در گفتن چنین اعداد و دم از مردم زدن با یکدیگر سازگاری ندارد. بهطور کلی شاید بهتر باشد که اهالی فوتبال با توجه به عدم نظارت و همچنین ولخرجی مدیران فوتبال دولتی که بدون در نظر گرفتن وضعیت اقتصادی کشور، هر ساله هزینهها را بهطور نجومی افزایش میدهند و از سطح آگاهی مردم دور میشوند، سکوت کنند.
سکوت شاید بهترین گزینه باشد تا از افزایش درد جامعه جلوگیری شود. همچنین بهتر است که از نمایشهای ظاهری و ژستهای مردمی دوری کنند که بهطوری که کمترین سهمی از مردم آن را باور دارند.