چنگیز شیخلی دار فانی را وداع گفت
بر اساس گزارش ایسنا، چنگیز شیخلی، که مدتی را به خاطر بیماری در بستر گذرانده بود، در تاریخ ۲۸ آبان ۱۴۰۵ به دیار باقی شتافت. به وی لقب «پدر غارنوردی و غارشناسی ایران» اعطا شده بود.
چنگیز شیخلی در سال ۱۳۰۶ در مشهد متولد شد، و در سال ۱۳۳۱ موفق به اخذ مدرک دیپلم ادبی گردید. او در انجمن فرهنگی ایران و انگلیس، بهصورت مکاتبهای، مشغول به تحصیل رشته باستانشناسی در دانشگاه کمبریج شد که در سه سال به اتمام رسانید. از ۱۲ سالگی وارد عرصه کوهنوردی شده و فعالیتهای خود را از کوه سنگی در مشهد آغاز کرد. او در مرداد ۱۳۲۴ به قله کلکچال و در خرداد ۱۳۲۶ به قله توچال صعود نمود و بعد از آن، قله دماوند را نیز فتح کرد. در مرداد ۱۳۲۶ به عضویت باشگاه «نیرو و راستی»، که یکی از اولین کلوپهای کوهنوردی در ایران به شمار میرود، درآمد.
نخستین تجربه چنگیز شیخلی در غارنوردی به سال ۱۳۲۲ خورشیدی و منطقه حصار مربوط میشود، که شوق وی به دنیای شگفتانگیز زیرزمینی را برانگیخت. او در سال ۱۳۲۵ هیأت غارنوردی ایران را تأسیس کرد که سیروس مستوفی و اکبر شفیعزاده نیز از دیگر اعضای آن بودند. در این سالها، چندین برنامه غارنوردی نیز از سوی سازمان جغرافیایی کشور و فدراسیون کوهنوردی ایران به این هیأت واگذار شد و با همکاری عبدالواحد خنجی برای نقشهبرداری از غارهای منطقه چهارمحال و بختیاری به میدان رفتند که نتایج این نقشهبرداریها هماکنون در سازمان جغرافیایی ارتش موجود است.
شیخلی به مدت بیش از ۷۰ سال در عرصه غارنوردی فعالیت کرد و به عنوان یکی از پیشگامان این عرصه و یکی از کاشفان بزرگ غارهای ایران شناخته میشود. در طول این سالها، او موفق به کشف بیش از ۵۰۰ غار گشت و ۱۶ جلد کتاب در رابطه با این موضوع نوشت، اما همچنان ناشناخته باقی ماند.
جواد نظامدوست، غارنورد و غارشناس، اظهار داشت: «چنگیز شیخلی» که یکی از قدیمیترین چهرههای کوهنوردی به شمار میرود، در دهه ۳۰ خورشیدی بهطور خاص به غارنوردی پرداخته و نخستین انجمن غارشناسی ایران را تأسیس کرد. او بیشتر فعالیتهای خود را بر روی غارهای افقی متمرکز کرد و در دهه ۴۰ توانست بسیاری از غارهای ایران را مورد پیمایش قرار دهد.
انتهای پیام