اقدامات سریع در واکنش به یک شادی گل جنجالی؛ دعوت به تیم ملی ممنوع!
موضوع تنها به یک شادی جنجالی در یک رقابت باشگاهی محدود نمیشود. بازیکنان در فوتبال باشگاهی میتوانند هر نوع شادی را برای خود به نمایش بگذارند و حتی پس از پایان مسابقه، این نوع شادی را به عنوان روش خود معرفی کنند. بسیار خوب؛ این انتخاب کاملاً در دست خودشان است. اما هنگامی که صحبت از پیراهن تیم ملی به میان میآید، شرایط تنها به تصمیمگیری شخصی ختم نمیشود.
تیم ملی یک جامعه بزرگ از طرفداران دارد و بازیکنی که این پیراهن را بر تن میکند، تنها نماینده فردی خود نیست.
اگر یک بازیکن پس از گلزنی یا شکست دادن رقیب حرکتی تحریکآمیز انجام دهد، در فوتبال باشگاهی ممکن است این رفتار بخشی از هیجان حاکم بر مسابقه تلقی شود؛ اما آیا این رفتار در همان زمان که با پیراهن تیم ملی تکرار شود، باز هم باید نادیده گرفته شود؟
دقیقاً در اینجا است که باید در مورد اصول و معیارها پرسشهایی مطرح کنیم: تیم ملی ایران آیا دارای یک کد اخلاقی برای انتخاب بازیکنانش هست؟
اگر چنین کدی وجود دارد، چرا هیچ خبری از آن نمیرسد؟ و اگر وجود ندارد، چرا نباید داشته باشد؟
تیم ملی نباید صرفاً به جمعآوری بهترین بازیکنان لیگ خلاصه شود که تنها بر اساس فرم و کیفیت فنی در کنار هم قرار میگیرند. ملیپوش شدن، یک مقام عادی در دنیای فوتبال نیست. بازیکنی که پیراهن ایران را به تن میکند، باید آگاه باشد که بخشی از رفتار او تحت نظر میلیونها ایرانی قرار دارد.
هیچکس نسبت به این مسئله اصرار نمیورزد که بازیکن پس از گل بهعنوان یک مجری در مراسم رسمی عمل کند یا هیجان خود را کنترل نماید. فوتبال بدون احساس و هیجان، essence خود را از دست میدهد. اما بین شادی و تحریک تماشاگران، تفاوتی وجود دارد که نمیتوان آن را نادیده گرفت.
اگر فدراسیون و کادرفنی بر این باورند که رفتار بازیکنان هیچ مرتبطی با انتخاب آنها ندارد، باید بهطور واضح اعلام کنند. اما اگر برای پیراهن تیم ملی احترامی و استانداردی وجود دارد، بهتر است که این استاندارد برای تمام بازیکنان، از جمله ستارهها و کاپیتان تیم ملی رعایت شود...
بیشتر بخوانید: واکنش هواداران سپاهان به شادی عجیب شجاع خلیلزاده