آیا سیب سبز از سیب قرمز سالمتر است؟
فرارو- چه برای خوراکی در مدرسه انتخاب شوند، چه در رویه تهیه پای مورد استفاده قرار گیرند، چه با کارامل یا کره بادامزمینی سرو شوند و چه بهصورت تازه و بدون هیچ افزودنی ارائه گردند، سیبها با گذر نسلها همواره جزئی جداییناپذیر از سبد غذایی خانوادهها بودهاند. بافت ترد و شیرینی طبیعی این میوه در کنار کاربردهای گوناگون آن، باعث محبوبیت بالای آن در سطح جهان شده است.
به گزارش فرارو به نقل از یو اس تودی، یکی از دلایل جذابیت سیب، راحتی و سهولت استفاده از آن است. بانی تاب-دیکس (Bonnie Taub-Dix)، متخصص تغذیه و نویسنده کتاب «پیش از خوردن، بخوانید: از برچسب تا سفره»، بیان میکند: «سیب یک غذای طبیعی و آسان برای مصرف است. حمل و نقل آن ساده و قیمتش مناسب است، در طول سال در دسترس قرار دارد و دیگر نیازی به آمادهسازی ندارد.»
در حالی که افراد غالباً به نوع خاصی از سیب تمایل دارند، اما بسیاری از آنها کنجکاو هستند که آیا واقعاً بین سیبهای سبز و قرمز در زمینه ارزش غذایی تفاوتی وجود دارد یا خیر؛ و اینکه آیا انتخاب یکی از آنها نسبت به دیگری اهمیت چندانی دارد یا نه. در ادامه، به بررسی نکاتی در مورد تفاوتهای سیب سبز و قرمز، فواید مشترک آنها برای سلامتی و این که آیا یکی از آنها برای قرارگیری دائم در ظرف میوهتان مناسبتر است یا خیر، خواهیم پرداخت.
سیب سبز در برابر سیب قرمز: تفاوتها چیست؟
با اینکه ممکن است این دو میوه ظاهر متفاوتی داشته باشند، اما سیبهای قرمز و سبز در واقع گونههای مختلفی از یک نوع گیاه به حساب میآیند. دکتر کارولین نیوبری (Carolyn Newberry)، پزشک و پژوهشگر تغذیه در مرکز پزشکی «ویل کورنل» (Weill Cornell Medicine) اظهار میکند که ژنتیک این میوهها مشخصکننده رنگ، طعم، بافت و ترکیب مواد مغذی آنهاست.
سیبهای سبز، مانند گونه «گرنی اسمیت» (Granny Smith)، به خاطر پوست سبز روشن، بافت سفت و طعم ترش خود شناخته میشوند؛ در حالی که انواع قرمز از جمله «گالا» (Gala)، «فوجی» (Fuji)، «هانیکریسپ» (Honeycrisp) و «رد دلیشز» (Red Delicious) معمولاً طعمی شیرینتر، آبدارتر و ملایمتر دارند.
این تفاوتها از مراحل رشد میوه آغاز میشود؛ سیبهای قرمز رنگدانههای «آنتوسیانین» تولید میکنند، که عامل رنگ قرمز آنها محسوب میگردد، در حالی که سیبهای سبز بیشتر «کلروفیل» را حفظ میکنند؛ همان رنگدانهای که سبزی آنها را به ارمغان میآورد.
تاب-دیکس بیان میکند که اگرچه انواع سیب از نظر بافت و اسیدیته نیز متفاوتاند، اما «بزرگترین تفاوت میان سیبهای قرمز و سبز، طعم آنهاست.»
طعم آنها نیز ناشی از تفاوت در ترکیب قندهای طبیعی و اسیدهای آلی است. سیبهای سبز به طور معمول حاوی اسید «مالیک» بیشتری هستند که به آنها طعمی ترش میبخشند. نیوبری میگوید: «به همین دلیل سیبهای سبز معمولاً قند طبیعی کمتری دارند و نسبت به همتایان قرمز خود آبدارترند.» در مقایسه، سیبهای قرمز شیرینتر هستند، که تا حدی به دلیل وجود مقادیر بیشتری قند طبیعی و کمتر بودن اسیدیته آنهاست.
این انواع همچنین برای کاربردهای مختلف در آشپزی مناسباند. نیوبری توضیح میدهد که سیبهای سبز به خاطر حفظ شکل خود در طول پخت، محبوبیت زیادی در تهیه پای، چیپس و سالاد دارند. بسیاری از انواع قرمز نرمتر و آبدارتر هستند و بهخصوص برای تهیه سس سیب، آبمیوه و مصرف بهصورت تازه برای طرفداران زیادی برخوردارند.
تاب-دیکس تأکید میکند که «سیبهای قرمز و سبز هر دو دارای فواید تغذیهای مشابهی هستند. هر دو منبع قابلتوجهی از فیبر بوده و همچنین ویتامین C، پتاسیم و ترکیبات گیاهساز را که به حفظ سلامتی کمک میکنند، فراهم میکنند.»
نیوبری توضیح میدهد که فیبر به پشتیبانی از هضم غذا کمک کرده، حس سیری را افزایش میدهد و به کنترل قند خون سالم یاری میرساند، در حالی که ویتامین C باعث تقویت سیستم ایمنی و تشکیل کلاژن میشود و پتاسیم به تنظیم فشار خون و حفظ عملکرد سالم عضلات و اعصاب کمک میکند.
هر دو نوع سیب سرشار از آنتیاکسیدانها هستند، هرچند که ترکیبات مشخص آنها ممکن است کمی متفاوت باشند. آنتوسیانینهای موجود در سیبهای قرمز به سلامت قلب و مغز مرتبط هستند، در حالی که کلروفیل در سیبهای سبز ممکن است از طریق کاهش استرس اکسیداتیو به حمایت از سلولهای سالم کمک کند.
نیوبری اشاره میکند که چون سیبهای سبز قند کمتری دارند، «تراکم کالری آنها همچنین اندکی کمتر است.» او همچنین بیان میکند که «اگر فردی تحت رژیم غذایی دقیقی با قند پایین و کربوهیدرات کنترلشده قرار دارد، ممکن است ترجیح دهد سیب سبز را انتخاب کند؛ هرچند که در شرایط معمول، این تفاوت چندان حائز اهمیت نیست.»
علاوه بر این، سیبهای سبز نسبت به بسیاری از گونههای قرمز، از مقداری بیشتری ویتامین A نیز برخوردارند، هرچند که هیچکدام به عنوان منبع اصلی این ماده مغذی محسوب نمیشوند.
نیوبری توصیه میکند تا حد امکان پوست سیب را جدا نکنید، زیرا او میگوید محبوبیت سیب بیعلت نیست؛ چرا که بخش زیادی از فیبر و بسیاری از آنتیاکسیدانها در پوست آن متمرکز شدهاند.
برای بسیاری از بزرگسالان سالم، عادت به خوردن روزانه یک سیب، عادتی سودمند است؛ زیرا مصرف منظم سیب با بهبود کیفیت کلی رژیم غذایی و کاهش خطر ابتلا به بیماریهای مزمن متعددی مرتبط بوده است.
با این حال، نکات مهمی وجود دارد که باید در نظر داشت. تاب-دیکس میگوید که از آنجا که سیب شامل فیبر، فروکتوز و کربوهیدراتهای قابل تخمیر (فودمپها یا FODMAPs) است، «برخی افراد با دستگاه گوارش حساسی ممکن است متوجه شوند که مصرف سیب میتواند موجب نفخ یا ناراحتی در سیستم گوارشی آنها گردد.»
افراد مبتلا به دیابت نیز بهتر است در مورد اندازه وعدهها و ترکیب مواد غذایی با یکدیگر دقت کنند. تاب-دیکس توصیه میکند: «از آنجا که سیب حاوی قندهای طبیعی و کربوهیدرات است، افراد دیابتی باید سیب را به همراه پروتئین یا چربیهای سالم مانند مغزها، کره دانهها یا پنیر مصرف کنند تا به تثبیت سطح قند خون کمک نمایند.»
همچنین برخی از محصولات سیب و نه خود میوهی کامل ممکن است با داروها تداخل ایجاد کنند. مثلاً، مشهور است که آب سیب میتواند با ایجاد اختلال در عملکرد پروتئینهای انتقالدهنده در روده، جذب برخی از داروها را کاهش دهد. بنابراین، اگر داروهای تجویزی مصرف میکنید، از پزشک یا داروساز خود بپرسید که آیا تداخل غذایی خاصی در این زمینه وجود دارد یا نه.
نیوبری اشاره میکند که «تفاوتهای تغذیهای میان سیبهای قرمز و سبز معمولاً ناچیز است»، بنابراین انتخاب نهایی به سلیقه فردی مربوط میشود. تاب-دیکس تأکید میکند: «اگر به طعم میوههای شیرینتر علاقه دارید، سیب قرمز میتواند بهخوبی خواستهی شما را برطرف کند؛ اما اگر مزه ترش را میپسندید، سیب سبز گزینه بهتری خواهد بود.»