«سوخو ۵۷» با قابلیت منحصر به فردش به عرصه جنگ پیوست/ لیزر در برابر موشکها
بر اساس گزارش منتشر شده توسط خبرآنلاین، سامانه ۱۰۱KS-O DIRCM این قابلیت را دارد که با بهرهگیری از فناوری لیزر، عملکرد سنسورهای فروسرخ موشکهای مهاجم را مختل کرده و به این ترتیب از هدایت دقیق آنها به سمت جنگنده جلوگیری کند. در گزارشی از The Aviation Geek Club، به ویژگیهای متمایز این سامانه در سوخو-۵۷ اشاره شده است.
DIRCM که به اختصار به معنای اقدامات مقابلهای هدفدار در طیف فروسرخ است، به طور خاص برای مقابله با موشکهایی طراحی شده که برای شناسایی و پیگیری اهداف از حسگرهای فروسرخ بهره میبرند. بر خلاف روشهای سنتی مانند فلر که با تولید اهداف حرارتی جعلی سعی در منحرف کردن موشک دارند، DIRCM به صورت مستقیم سنسور موشک را مورد هدف قرار میدهد.
سامانه ۱۰۱KS-O در جنگنده سوخو-۵۷ شامل دو برجک لیزری است. یکی از این برجکها بهطور همسطح با بدنه هواپیما در بالای کابین خلبان و دیگری در زیر کابین نصب شده است. این طراحی به سیستم امکان میدهد که پوشش دفاعی مؤثری در اطراف جنگنده فراهم آورد.
زمانی که یک موشک با جستوجوگر فروسرخ شناسایی شود، سامانه دفاعی قادر است پرتو لیزر را به سوی حسگر موشک هدایت کند. هدف اصلی این اقدام، ایجاد اختلال در عملکرد جستوجوگر موشک است تا نتواند مکان جنگنده را بهطور دقیق دنبال کند. در این حالت، احتمالاً موشک قادر به حفظ مسیر خود به سمت هدف نخواهد بود.
کانر دالتون، پژوهشگر در حوزه هواپیما و سوانح هوایی، خاطرنشان میکند که نصب برجک DIRCM در قسمت بالایی بدنه بسیار حائز اهمیت است. سیستمهای پیشین معمولاً در قسمت زیرین هواپیما تعبیه میشدند و عمدتاً برای مبارزه با موشکهای دوشپرتاب طراحی شده بودند. اما در سوخو-۵۷، طراحی سامانه به گونهای است که مقابله با موشکهای هوابههوا نیز یکی از کارکردهای آن به شمار میرود.
این ویژگیها در کنار کاهش سطح مقطع راداری، طراحی محفظههای داخلی تسلیحات و دیگر سامانههای دفاعی، جزئی از استراتژی سوخو-۵۷ برای افزایش ماندگاری در میدان نبرد به حساب میآید. با این حال، عملکرد واقعی DIRCM و میزان اثربخشی آن در میادین جنگی تحت تأثیر عواملی چون نوع موشک مهاجم، نوع حسگر آن، فاصله درگیری و شرایط محیطی میباشد و اطلاعات عمومی در دسترس برای ارزیابی دقیق عملکرد عملیاتی آن کافی نیست.
۵۸۵۸