هواپیماهای جنگنده به لحاظ قابلیت مانور و سرعت نسبت به هواپیماهای مسافربری تجاری از توان بیشتری برخوردارند و نحوه فرود آنها نیز تابع طراحی ویژهای است که برای این نوع پرندهها در نظر گرفته شده است. در حالی که هواپیماهای تجاری با هدف فرودهای ملایم و آرام طراحی شدهاند، جتهای جنگنده نیازمند فرودهایی سریعتر هستند تا از خطرات ناشی از واماندگی جلوگیری کنند و خلبانان نظامی نیز به شرایط فرود با فشار بالا عادت کردهاند.
سرعت فرود جنگندهها در باند عادی
هواپیماهای تجاری به طور معمول با سرعتهایی بین ۲۱۰ تا ۲۵۰ کیلومتر بر ساعت فرود میآیند. اگرچه جتهای جنگنده نیز به قوانین فیزیک مشابهی پایبند هستند، اما به دلیل طراحی خاصی که برای پرواز با سرعتهای مافوق صوت دارند، معمولاً با سرعت بیشتری فرود میآیند. به طور متوسط، یک جت جنگنده با سرعتی بین ۲۷۰ تا ۳۴۰ کیلومتر بر ساعت به زمین مینشیند. این سرعت بالاتر نه تنها ناشی از توانمندیهای جنگنده است، بلکه برای جلوگیری از واماندگی در سرعتهای کمتر نیز ضروری به نظر میرسد.
طراحی جنگندهها بیشتر بر روی سرعت و قابلیت مانور تأکید دارد تا راحتی در فرود. به همین دلیل است که فرودهای ملایم ممکن است خطر واماندگی را افزایش دهند. در نتیجه، نشستن با سرعت ۳۴۰ کیلومتر بر ساعت بر روی یک باند زمینی ممکن است به طور ظاهری خشن به نظر برسد، اما در واقع این روش ایمنترین راه برای فرود آوردن یک جت جنگنده به شمار میآید.
فرود روی ناو هواپیمابر
فرود یک جت جنگنده بر روی ناو هواپیمابر به دلیل فضای محدود و حرکت دائمی کشتی، به مراتب چالشی بزرگتر محسوب میشود. در این شرایط، جنگنده معمولاً با سرعتی در حدود ۲۴۰ کیلومتر بر ساعت به سمت ناو نزدیک میشود. نکته مهم این است که ناو هواپیمابر حتی در حالت سکون نیز بر روی آب در حال نوسان است و این موضوع باعث پیچیدگی بیشتر فرایند فرود میشود.
بعد از تماس هواپیما با عرشه ناو، باید در فاصلهای کمتر از ۱۰۷ متر متوقف شود. این توقف ناگهانی با استفاده از کابلهای بازدارنده که با قلاب مستقر در قسمت پشتی ارابه فرود جنگنده مرتبط هستند، انجام میپذیرد. به عنوان مثال، یک F/A-18 سوپر هورنت باید هنگامی که بر روی ناو هواپیمابر یواساس تئودور روزولت فرود میآید، در عرض چند ثانیه از سرعت ۱۵۰ مایل بر ساعت به صفر برسد. این فرودهای خطرناک و سریع نیازمند مهارت و شجاعت بالای خلبانان هستند.