کشورهایی که بیشترین منابع آب را در اختیار دارند

طبق اطلاعات جمع‌آوری‌شده از سوی ایسنا، تجزیه و تحلیل داده‌های منبع Our World in Data و استاتیستا در زمینه میزان آب شیرین قابل تجدید و میزان برداشت آب به ازای هر فرد بیانگر این است که کشورهای دارای منابع وسیع آب، در همه‌ حال بهره‌برداری برابر یا حداکثری از این منابع ندارند.

ایسلند با دسترسی به ۱۵.۷ میلیون فوت مکعب آب شیرین تجدیدپذیر به ازای هر نفر در سال، در زمره کشورهای برجسته جهانی از لحاظ منابع آب شیرین قرار دارد. این میزان تقریباً ۵۰ برابر بیشتر از سطح دسترسی به این منابع در ایالات متحده است. پس از ایسلند، کشورهای گویان و سورینام به ترتیب با ۱۰.۴ میلیون فوت مکعب و ۵.۶ میلیون فوت مکعب در رده‌های دوم و سوم قرار دارند.

کشورهایی از جمله بوتان با ۳.۵ میلیون فوت مکعب، پاپوآ گینه نو با ۲.۸ میلیون، کانادا با ۲.۶ میلیون، نروژ با ۲.۵ میلیون، گابن با ۲.۴ میلیون، نیوزیلند با ۲.۳ میلیون و جزایر سلیمان با دو میلیون فوت مکعب آب شیرین به ازای هر نفر، در زمره ده کشور برتر قرار می‌گیرند. همچنین، کشورهای پرو، شیلی، کلمبیا، بلیز و لیبریا نیز در رتبه‌های بعدی قرار دارند.

بسیاری از کشورهای اولی این لیست دارای جمعیت نسبتاً کمی هستند و از منابع زیادی چون رودخانه‌ها، دریاچه‌ها، بارش‌های فراوان و یا یخچال‌های طبیعی گسترده بهره‌مند هستند.

کشور برزیل به‌عنوان مثالی از تأثیر جمعیت بر رتبه‌بندی سرانه محسوب می‌شود. اگرچه این کشور دارای منابع آبی بسیار بزرگ است، اما در زمینه منابع آب شیرین تجدیدپذیر به ازای هر فرد در رتبه ۲۴ قرار دارد که سرانه آن معادل ۹۵۱ هزار فوت مکعب است.

آمریکا، با ۲۹۷ هزار فوت مکعب آب شیرین قابل تجدید به ازای هر نفر، در رتبه ۵۴ جهانی ایستاده، اما وقتی به میزان برداشت آب پرداخته می‌شود، موقعیت این کشور به طرز قابل توجهی بهبود یافته و در کل به رتبه ششم جهان صعود می‌کند.

مونته‌نگرو رکورددار برداشت آب!

رتبه‌بندی کشورهای جهان از حیث سرانه برداشت آب شیرین کاملاً متفاوت است. در این رده‌بندی، مونته‌نگرو با ۱۲۷ هزار فوت مکعب به ازای هر نفر در مقام نخست قرار دارد و بلافاصله پس از آن ترکمنستان با ۸۵ هزار فوت مکعب و گویان با ۶۲ هزار فوت مکعب جای می‌گیرند.

کشور شیلی با ۵۹ هزار فوت مکعب و اروگوئه با ۴۷ هزار فوت مکعب در مقام‌های چهارم و پنجم قرار دارند. سپس ایالات متحده با ۴۶ هزار فوت مکعب در جایگاه ششم قرار دارد. ازبکستان و جمهوری آذربایجان با ۴۵ هزار فوت مکعب، قزاقستان با ۴۴ هزار فوت مکعب، مقدونیه شمالی با ۴۲ هزار فوت مکعب، قرقیزستان با ۳۹ هزار فوت مکعب و ارمنستان با ۳۸ هزار فوت مکعب در رده‌های بعدی هستند.

ایران با میزان برداشت سالانه ۳۷ هزار فوت مکعب آب به ازای هر نفر، در جایگاه سیزدهم جهانی قرار دارد.

پس از ایران، سورینام با ۳۵ هزار فوت مکعب و لائوس با ۳۴ هزار فوت مکعب در مقام‌های چهاردهم و پانزدهم قرار دارند.

در مورد ایالات متحده، جایگاه بالا در میزان برداشت آب چندان به خروج آب از لوله‌های منازل مرتبط نیست، بلکه بیشتر به سیستم‌های تأمین‌کننده زندگی روزمره ارتباط دارد. مزارع آمریکا به‌طور میانگین در بازه ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰ روزانه ۱۰۵ میلیارد گالن آب برای آبیاری محصولات کشاورزی برداشت کرده و نیروگاه‌ها نیز به طور میانگین روزانه ۸۳ میلیارد گالن آب شیرین نیاز داشته‌اند.

با این حال، برداشت آب معادل مصرف آب نیست. بخش عمده آبی که توسط نیروگاه‌ها برداشت می‌شود، به چرخه آب برمی‌گردد، در حالی که قسمت بیشتری از آبی که در کشاورزی مصرف می‌شود، به کلی استفاده می‌گردد.

منابع آبی زیاد، تضمینی برای امنیت آبی نیستند!

عوامل جغرافیایی در تعیین مقدار آب تجدیدپذیر موجود در اختیار کشورها نقش بسزایی دارند، اما مواردی نظیر کشاورزی، صنعت، تولید انرژی و حجم جمعیت نیز تأثیری مستقیم بر میزان برداشت آب دارند.

این تفاوت با شهری شدن، فرآیند توسعه کشاورزی، گسترش مراکز داده، فعالیت کارخانه‌ها و بالارفتن تقاضای منابع آب برای تولید انرژی بیشتر خود را نمایان ساخته و ممکن است همه این موارد در برخی مناطق بر سر منابع آب به رقابت بپردازند.

طبق گزارش وب‌سایت ویژوال کپیتالیست، نتیجه این وضعیت آن است که حتی کشورهای با منابع آبی وسیع نیز ممکن است در سوژه‌های خاص با فشار بر منابع آبی خود مواجه شوند. همچنین، در کشورهایی که از منابع کمتری برخوردارند، حتی افزایش جزئی در تقاضا برای آب می‌تواند بار قابل توجهی بر منابع موجود بگذارد.

انتها پیام