شیشه‌های طلایی که بر روی کلاه‌خودهای فضانوردان قرار گرفته، عنصری کلیدی در حفاظت از بینایی آن‌ها در برابر اشعه‌های مضر خورشید در محیط فضایی به شمار می‌رود. این لایه نازک طلا دارای کارکردهای شگفت‌انگیزی است.

از زمان آغاز سفرهای فضایی، فضانوردان همواره به دنبال راه‌حل‌هایی برای مقابله با شرایط دشوار فضا بوده‌اند و یکی از بزرگ‌ترین چالش‌ها، حفاظت از چشم‌ها در برابر نور قوی خورشید و پرتوهای فرابنفش آن بوده است.

محافظت از چشمان فضانوردان با لایه طلایی

یکی از بارزترین مشخصه‌های کلاه‌خودهای فضانوردان، وجود لایه‌ی نازکی از طلا در روی شیشه‌های آن‌ها است. این لایه، که برای نخستین بار در دهه‌ی 1960 در ماموریت‌های جمینای به کار گرفته شد، وظیفه مهمی در حفاظت از چشمان فضانوردان در مقابل نور شدید و پرتوهای مضر خورشید ایفا می‌کند.

طلا به دلیل ویژگی‌های چکش‌خواری فوق‌العاده‌ی خود، قابلیت این را دارد که به ضخامتی بسیار کم (حدود 0.000002 اینچ) تبدیل شود و در عین حال خاصیت انعکاس اشعه‌های فرابنفش و فروسرخ را حفظ کند. این ویژگی به نور مرئی اجازه می‌دهد تا عبور کند و در عین حال، پرتوهای مضر را دفع می‌کند و از بروز آسیب‌های جدی به شبکیه چشم جلوگیری می‌کند. این فناوری همچنین در کلاه فضایی جدید آکسیوم (AxEMU) ناسا نیز به کار گرفته شده است.

تاریخچه استفاده از طلا در کلاه فضایی

فرآیند استفاده از شیشه‌های طلایی در کلاه‌خودهای فضانوردان به دهه 1960 بازمی‌گردد؛ زمان آغاز برنامه آپولو که در آن ایالات متحده هدف داشت انسان را به ماه بفرستد. فضانوردانی نظیر نیل آرمسترانگ و باز آلدرین در مأموریت تاریخی خود به ماه، از کلاه‌خودهایی با این نوع شیشه استفاده کردند.

این لایه طلای نازک نه تنها با حفاظت از چشمان آن‌ها در برابر نور شدیدی که از خورشید ساطع می‌شد، کمک می‌کرد، بلکه تابش خیره‌کننده را نیز کاهش می‌داد و دیدی واضح برایشان فراهم می‌آورد. جالب است که به دلیل قابلیت بالای هدایت الکتریسیته و مقاومت در برابر خوردگی، طلا همچنین در دیگر جنبه‌های اجزای ماهواره‌ها و تجهیزات فضایی نیز به کار گرفته می‌شود.