نزدیک تر شدن فاصله تحریم تاجنگ

با این همه  ، حالا پی از سپری شدن 6 ماه از جنگ مشهور به جنگ 40 روزه راهبرد نبرد با امپریالیسم آمریکا یا همان استکبار در میان رهبران امروز در دستور کار است و گامی به پس نهاده نشده است. .
 جمهوری اسلامی باوردارد شهروندان ایرانی بازهم  با آنها مداراخواهند کرد و بازهم سفره خود را کوچک تر خواهند کرد اما به اعتراض خیابانی نمی پیوندند. بنابراین اداره کنندگان جنگ وکشور در برابر تهدیدهای اجرایی و بلوف های سیاسی آمریکا ایستادگی می کنند. 
از سوی مقامهای آمریکایی برای درهم شکستن اراده  مدیران جمهوری اسلامی به این می اندیشند که بر شدت تحریم های اقتصادی به ویژه بستن حلقه های انتقال پول از خارج به ایران ونیز با کاستن از صادرات نفت ودیگر کالاهای صادراتی بر شدت تحریم ها بیفزایند.. تحریم هایجدید و  5 سویه آمریکا با این راهبرد تعریف شده که باید روزنه های کسب درامد ارزی را بست حتی اگر این روزنه ها به سوی چین باز باشند. 
آمریکایی ها ادعا می کنند تنگه هرمز را مین روبی کرده و راه آمد و شد کشتی ها از مسیرایران و به وویژه راه دریایی تازه ساخته شده باز است. ترامپ و حلقه اول یارانش می گویند محاصره دریایی را نیز با قوت اجرا می کنند و راه ورود وخروج کشتی های ایرانی مسدود است واز این راهبرد نیز علیه اقتصاد جمهوری اسلامی فعالیت می کنند.
مقامهای اداره کننده جنگ وجمهوری اسلامی دربرابر این یورش های پی در پی آمریکا از یک سو آماده  سازی زمینه های ذهنی  مقاومت مردم در برابر سختی های معیشتی امروزوفردا را در دستور کار قراردارند و از سوی دیگر بر شدت ودرجه و شمار خواسته های خود برای ادامه مذاکره می افزایند تا بتوانند به چند امتیاز ویژه دست یابند.
 واگرایی مقامهای مسئول در کشور با یکدیگرکه  البته پنهان کردنی نیست می تواند از برنامه ریزی بلند مدت سرچشمه بگیرد .در حال حاضر رییس دولت و رییس مجلس می خواهند با نرمش در چارچوب های سختگیرانه گامها برای تعامل صلح آلود را شتاب دهند. از سوی دیگر نیروهایی در درون حاکمیت مثل رییس دبیرخانه شورای امنیت ملی خواستار جنگ با آمریکا در صورت ادامه وضع موجود هستند. 
واقعیت این است جمهوری اسلامی زیر فشار تامین معیشت شهروندان قراردارد و کوشش برای اینکه امنیت را هم تراز معیشت قراردهد نزد شهروندان به دلیل شدت فشارهای تورمی و رشدهای پایین اقتصادملی و بدتر شدن قدرت خرید مزد و حقوق بگیران کم رنگتر شده است. 
به این ترتیب احتمال اینکه جمهوری اسلامی بخواهد به درگیری های محدود دامن بزند هرروز بیشتر می شود. در چنین وضعیتی جمهوری اسلامی با ایجاد راه بندان راه آمد وشد کشتی هادر تنگه هرمز و آبهای ساحلی دیگر  را با استفاده از توانایی های رزمی خود می بندد. جمهوری اسلامی از اینکه با استفاده از تجهیزات نظامی عبور ومرور نفت از تنگه هرمز را نا آرام سازد ابایی ندارد ونیز اگر راه هموارشود شاید بخواهد با یورش نظامی محاصره دریایی را بشکند. 
آمریکایی ها در همین روزهای تازه سپری شده عبارت های دقیقی به کار می برند که اگر جمهوری اسلامی به نیروی نظامی برای بستن کامل هرمز و شکست محاصره دریایی اقدام کند آنها هم مقابله به مثل خواهند کرد. 
آیا ادامه محاصر اقتصادی ونیز تشدید تحریم ها به نقطه ای می رسد که جمهوری اسلامی ماشه را فشار دهد؟ در صورتی که این وضعیت ادامه داشته باشد این احتمال افزایش می یابد.