تنشهای پرسپولیس با فدراسیون فوتبال پیش از دربی به اوج رسید؛ زور و تهدید هیچ مشکلی را حل نمیکند!
تیم امید ایران از امروز فعالیتهای خود را در هتل المپیک آغاز میکند و بازیکنان منتخب قرار است در تاریخ دهم شهریور به اردوی خارجی اعزام شوند. در لیست حسین عبدی، سه بازیکن از پرسپولیس شامل دانیال ایری، پوریا لطیفیفر و پوریا شهرآبادی نیز به چشم میخوردند؛ بازیکنانی که باشگاه پرسپولیس سرمایهگذاری زیادی بر روی آنها انجام داده و قطعاً در طرحهای مهدی تارتار برای ادامه فصل جا دارند.
با توجه به اینکه پرسپولیس، استقلال و تراکتور در رقابتهای آسیایی غایب هستند، فدراسیون انتظار داشت که باشگاهها بازیکنان امید خود را در اختیار تیم ملی قرار دهند. اما به نظر میرسد پرسپولیس هنوز این تصمیم را بهدست نگرفته است. مهدی تارتار در کنفرانس خبری پیش از بازی با ملوان صراحتاً ابراز داشت که با این اردو مخالف است و معتقد است نیاز به این بازیکنان در باشگاه وجود دارد. او همچنین تأکید کرد که مخالفت خود را به اطلاع مدیریت باشگاه رسانده و به نظر میرسد که مدیران پرسپولیس نیز نظرش را تایید میکنند.
اما نکته حائز اهمیتتر، نوع واکنش فدراسیون به این موضوع است. چند روز پیش فدراسیون باشگاهها را با تهدید مواجه کرد که اگر بازیکنان خود را در اختیار تیم امید نگذارند، با مجازات سنگین و حتی محرومیت مواجه خواهند شد. واقعاً آیا چنین رویکردی برای جذب بازیکن به تیم ملی امید درست است؟
اگر مساله ناشی از یک الزام قانونی است، باید این قانون بهصورت واضح بیان شود؛ اما اگر قرار است باشگاهها تحت فشار قرار بگیرند بدون اینکه دلیل قانونی وجود داشته باشد، پرسپولیس هم حق دارد که منافع خود را حفظ کند. باشگاهی که برای جذب و عقد قرارداد با این بازیکنان هزینه کرده، نمیتواند در لحظات حساس فصل، بهویژه در آستانه بازیهای مهمی مانند دربی، تنها به خاطر یک اردوی خارج از فیفادی برنامههای خود را کنار بگذارد.
از سوی دیگر، اگر فدراسیون واقعاً تمایل دارد که موفقیت تیم امید را ارتقا دهد و بر این باور باشد که حضور بازیکنان باشگاهی برای آمادگی این تیم ضروری است، یک راه کاملاً منطقی وجود داشت: توقف لیگ. بههمان شکل که لیگ به دلایل مختلف در اوقات معین متوقف شده، در صورتی که تیم امید در اولویت باشد، میتوانستند برنامه مسابقات را به گونهای تنظیم کنند که تیمهای باشگاهی مجبور به انتخاب میان منافع خود و تیم ملی نشوند.
حتی اگر توقف کامل لیگ امکانپذیر نبود، میشد زمان مسابقات تیمهایی که بازیکن در تیم امید دارند تغییر داد یا با مذاکره زمان اعزام بازیکنان را جابهجا کرد. کمبود راهحل وجود نداشت؛ آنچه که بهنظر میرسد، فقدان اراده برای یافتن راهحل است. تیم امید به بازیکنانش نیاز دارد و پرسپولیس نیز به اعضاء خود احتیاج دارد. پس چرا باید موضوع به تقابل و تهدید تبدیل شود؟
تیم ملی و باشگاهها نباید بهعنوان دشمنان یکدیگر دیده شوند. اگر فدراسیون واقعاً به دنبال موفقیت فوتبال ایران است، باید میان منافع تیم ملی و باشگاهها توازن برقرار کند، نه اینکه با تهدید جریمه و محرومیت، باشگاهها را به کنار گذاشتن برنامههایشان مجبور کند. رویکرد صحیح، زورگویی نیست؛ بلکه باید با تعامل، برنامهریزی و یافتن راهی پیش رفت که نه تنها تیم امید به نتیجه برسد بلکه باشگاهها نیز به کار خود ادامه دهند. اگر موفقیت تیم امید به این اندازه برای فدراسیون مهم است که حاضر به تهدید باشگاهها شده، باید در همین راستا اصلاحاتی در برنامه مسابقات لیگ هم لحاظ کند.
بیشتر بخوانید: از سپاهان هم شکایت شد؛ کسری طاهری غیرقانونی بازی میکند؟