سال‌هاست که شرکت‌های تولید کننده گوشی‌های هوشمند، به‌ویژه برندهایی چون اچ‌تی‌سی و اپل، به کارگیری فلز در ساختار بدنه محصولات پرچمدار خود را انتخاب کرده‌اند. این ماده حس کیفیت و دوام را به کاربر انتقال می‌داد و به مدت طولانی به‌عنوان گزینه‌ای برتر شناخته می‌شد. اما اکنون تغییرات اساسی در طراحی گوشی‌ها را شاهد هستیم؛ جایی که ساختار شیشه‌ای دو طرفه با قاب فلزی باریک به یک استاندارد در میان گوشی‌های میان‌رده و رده‌بالا تبدیل شده است. این تحول در عرصه تکنولوژی از کجا آغاز شده و چه دلایلی منجر به عدم استفاده از بدنه‌های تمام‌فلزی شده است؟
شارژ بی‌سیم؛ دلیل اصلی انتقال به شیشه
مهم‌ترین و نخستین دلیل کنار گذاشتن بدنه فلزی در گوشی‌ها، ظهور فناوری شارژ بی‌سیم است. زمانی که کنسرسیوم برق بی‌سیم (Wireless Power Consortium) نخستین نسل از استاندارد شارژ بی‌سیم Qi را ارائه کرد، عملی‌کردن این فناوری در گوشی‌هایی که دارای بدنه فلزی بودند، عملاً غیر ممکن بود. اگرچه کوالکام تکنولوژی شارژ بی‌سیمی به نام WiPower را توسعه داد که با دستگاه‌های فلزی سازگار بود، اما این فناوری در نهایت نتوانست در بازار با Qi رقابت کند.
استاندارد Qi که به تکنولوژی غالب در گوشی‌های هوشمند بدل شد، به‌طور خاص برای کار کردن با بدنه‌های فلزی طراحی نشده است. از منظری فنی، شارژ Qi می‌تواند با فلز کار کند، اما فلز ممکن است در فرآیند شارژ اختلال ایجاد کرده و حرارت بسیاری تولید کند که به قطعات داخلی گوشی آسیب برساند. به عنوان مثال، گوگل پیکسل ۵ نمونه‌ای بارز از راه‌حل‌هایی است که تولیدکنندگان برای غلبه بر این محدودیت‌ها ارائه کردند.
گوگل به‌جای بهره‌برداری از فناوری کوالکام، حفره‌ای در بدنه آلومینیومی پیکسل ۵ ایجاد کرد تا فضای کافی برای سیم‌پیچ شارژ بی‌سیم فراهم شود. سپس این شکاف و سایر نقاط بدنه را با لایه‌ای نازک از رزین زیستی (bio-resin) بسیار مقاوم پوشاند تا گوشی بدون مشکل از شارژ Qi استفاده کند.
فراتر از شارژ بی‌سیم؛ کیفیت سیگنال و افزایش مقاومت
شرکت‌های تولید گوشی‌های هوشمند به دلایل دیگری نیز از فلز فاصله گرفتند. بدنه شیشه‌ای به گوشی‌ها امکان می‌دهد به وب‌سایت‌ها و شبکه‌ها به طور بهتری و با قابلیت اتصالی پایدارتری دسترسی داشته باشند که در عصر شبکه‌های فوق‌سریع 5G و سیگنال‌های وای‌فای ۵ و ۶ گیگاهرتز بسیار حیاتی است. این سیگنال‌ها، به‌خصوص 5G mmWave و وای‌فای ۶ گیگاهرتز، به آسانی تضعیف می‌شوند.
در صورتیکه گوشی‌های مدرن دارای بدنه‌های فلزی بودند، طراحی سیستم‌های آنتنی برای دستیابی به قدرت سیگنال قوی و سرعت بالای داده در شبکه‌های 5G و باندهای وای‌فای ۵ و ۶ گیگاهرتز با دشواری بیشتری مواجه می‌شد؛ چرا که فلز به عنوان مانعی در برابر سیگنال‌های RF (فرکانس رادیویی) عمل کرده و آنها را مختل می‌کند. یکی از دلایل اصلی برند سامسونگ برای انتخاب شیشه به جای فلز در پشت گلکسی اس ۶، که نقطه عطفی در طراحی گوشی‌های شیشه‌ای محسوب می‌شود، این بود که بدنه شیشه‌ای اجازه می‌داد سیگنال‌های تلفن همراه به‌درستی انتقال یابند.
واقعاً بدنه فلزی می‌تواند به میزانی در سیگنال‌های شبکه‌های سلولی و وای‌فای اختلال ایجاد کند که حتی گوشی‌های مدرن با طراحی ساندویچی شیشه‌ای نیز مجدداً نوارهای پلاستیکی را در فریم فلزی خود برای عبور سیگنال‌ها از فریم جای می‌دهند. به عنوان مثال، گوگل پیکسل ۱۰ پرو دارای ۶ نوار پلاستیکی دور فریم فلزی خود است.
در نهایت، شیشه‌ای که برای پوشش جلویی و پشتی گوشی‌ها به‌کار می‌رود، به مرور زمان به طرز فزاینده‌ای مستحکم‌تر و مقاوم‌تر در برابر سقوط شده است. شرکت کورنینگ با تولید گوریلا گلس پیشرفت‌های قابل توجهی داشته و اگرچه هنوز هم بدنه‌های شیشه‌ای در مقایسه با فلز بیشتر در معرض آسیب هستند، اما به طور شگفت‌آوری مقاوم بوده و می‌توانند در برخورد با سطوح سخت آسیب را تحمل کنند، در حالی که احتمال شکستگی در نسل‌های قدیمی‌تر شیشه بیشتر بود.
مزایای طراحی و هزینه؛ چرا تولیدکنندگان شیشه را ترجیح می‌دهند؟
علاوه بر مزایای ذکر شده در خصوص عدم تداخل سیگنال و پشتیبانی از شارژ بی‌سیم، شیشه به گوشی‌های رده‌بالا ظاهری جذاب و لوکس می‌بخشد. گزارشی از کانترپوینت در سال ۲۰۱۸ بیان می‌کند که شیشه مدرن‌ترین متریال در این صنعت است و بر اساس مطالعات صورت‌گرفته در سال ۲۰۲۲، شیشه به عنوان یک ماده مدرن شناخته می‌شود، در حالی که پلاستیک و فلز، لااقل در مقایسه با شیشه، به‌نظر منسوخ آمده‌اند.
شیشه همچنین به برندهای تولید گوشی آزادی عمل بیشتری در طراحی می‌دهد. از سوی دیگر، کار با فلز دشوارتر است و گزینه‌های کمتری برای پوشش‌ها، رنگ‌ها و جلوه‌های بصری ارائه می‌دهد، به‌ویژه آن‌هایی که در طول زمان خراشیده یا فرسوده نمی‌شوند. در نهایت، لازم به ذکر است که هزینه تولید بدنه فلزی گوشی بیشتر نسبت به طراحی‌های شیشه‌ای است.
پلاستیک؛ گزینه‌ای اقتصادی با سابقه‌ای چالش‌برانگیز
یک ماده دیگر نیز وجود دارد که به‌خوبی با شارژ بی‌سیم و سیگنال‌های بی‌سیم سازگار است، در هر رنگی قابل تولید است، محکم و خوناشا بوده و در برابر شکست مقاوم است و همچنین از نظر اقتصادی به صرفه است: پلاستیک. در گذشته، پلاستیک به عنوان ماده اصلی در تولید گوشی‌های هوشمند استفاده می‌شد. گوشی‌های اولیه، از جمله دستگاه‌های سیمبین نوکیا، گوشی‌های اندرویدی و آیفون 3G و 3GS، عمدتاً از پلاستیک ساخته می‌شدند و هیچ‌کس اعتراضی نداشت.
اما به ناگاه، افزایش محبوبیت گوشی‌های فلزی دیدگاه عمومی نسبت به پلاستیک را دچار تغییر کرد و تا میانه دهه ۲۰۱۰، پلاستیک در گوشی‌های رده‌بالا پذیرفته نمی‌شد. بسیاری از منتقدان و هواداران سامسونگ گلکسی اس ۵ را به خاطر بدنه پلاستیکی‌اش نقد کردند، در دورانی که برندهای بزرگ همچون اپل و اچ‌تی‌سی به سمت گوشی‌هایی با بدنه آلومینیومی با کیفیت‌تر روی آورده بودند.
- آیا آیفون تاشو با قلم استایلوس عرضه می‌شود؟
- افتضاحی که گلکسی زد فولد ۸ اولترا در تست مقاومت بر جای گذاشت!
- هزینه تعویض نمایشگر آیفون اولترا بیش از هزار دلار است
- چرا اپل ساخت آیفون مینی را متوقف کرده است؟
این انتقادات منجر به این شد که پلاستیک به عنوان یک گزینه نامناسب برای گوشی‌های پرچمدار تصویر شود. اگرچه برخی کاربران، از جمله خودم، از داشتن گوشی با بدنه باکیفیت پلی‌کربنات استقبال می‌کنند، اما احساس منفی عمومی نسبت به پلاستیک در گوشی‌های رده‌بالا به حدی شدید شده که به سختی می‌توان انتظار داشت یک پرچمدار با بدنه پلاستیکی به بازار عرضه شود.
در نهایت، شیشه لزوماً برتری خاصی نسبت به بدنه فلزی گوشی‌ها ندارد، اما به‌خصوص در مورد بدنه‌های گوشی‌های هوشمند، به مراتب انعطاف‌پذیرتر و اقتصادی‌تر است. با وجودی که بسیاری هنوز به فلز به عنوان ماده اصلی برای بدنه گوشی علاقه‌مند هستند و آرزوی بازگشت به دوران سلطه گوشی‌های تمام‌فلزی را در سر دارند، آن زمان به سر آمده و هم‌اکنون فلز به فریمی نازک و مقاوم بین دو پنل شیشه‌ای محدود شده است.