کلوب| سهم رامین رضاییان و شجاع خلیلزاده در فحاشی چقدر بود؟
آنچه در ورزشگاه یزد در خلال مسابقه تراکتور و چادرملو روی داد و همچنین وقایع بازی استقلال و فولاد، بدون در نظر گرفتن نتیجه، نشاندهنده این واقعیت است که با افزایش سالهای برگزاری لیگ، چالشهای فرهنگی بر روی سکوها نیز به همان نسبت نمود بیشتری پیدا کردهاند.
فحاشی تماشاگران در ورزشگاهها -به ویژه در فوتبال- به یک علت خاص بازنمیگردد. این پدیده ترکیبی است از فشاری که بر روح و روان افراد وارد میشود، هویت فردی و جمعی، شرایط مسابقه، احساس نابرابری، فرهنگ طرفداری، کنترل اجتماعی و... به همراه مسائل منفی زندگی اجتماعی، چالشهای معیشتی، حس قربانی بودن، تعرض و تبعیضهای بیرونی که همگی به تشدید پرخاشگری هواداران کمک میکند.
نمیتوان علت فحاشی را تنها به احساس عصبانیت نسبت به داور یا بازیکن رقیب تقلیل داد، چرا که میدان رقابت تنها فضایی برای تخلیه فشارها و تنشهاست و بسیاری از افراد به ورزشگاه میآیند در حالی که آمادگی رفتارهای اینچنینی را دارند. به این موارد، رفتارهای پیشین بازیکنان و خاطرات تداعیاش را نیز اضافه کنید، در این حالت، محیط ورزشگاه به افراد القا میکند که فحاشی امری طبیعی است و همه به این کار مشغولند!
فوتبال برای بسیاری از طرفداران، عنصر جداییناپذیری از هویت اجتماعی آنها محسوب میشود. مرز بین خودی و رقیب به نوعی نمایانگر دو قطبی فعلی در جامعه ماست. اگر این عوامل را کنار هم قرار دهیم، روشن میشود که همان دو فصل گذشته که شجاع خلیلزاده در این ورزشگاه یزد رفتاری ناپسند از خود بروز داد، ماحصل آن، فی الواقع بذر ناپسند فحاشی امروز را در دل خود کاشت.
رامین رضاییان، با تمامی محبوبیتش در بین استقلالیها، در همان شب برنامه تلویزیونی فضایی را فراهم کرد. گرچه این تنها بخشی از دلایل فحاشی به شمار میرود، دلیل عمده به ضعف فرهنگسازی در باشگاهها و فدراسیون فوتبال برمیگردد که به واقع هیچ اقدام موثر و هدفمندی انجام نمیدهند.
مسعود تلاشان-باشگاه خبرنگاران آزاد
شما همراهان عزیز در خبرورزشی میتوانید برای برقراری ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشتهای خود، بر روی این لینک کلیک کنید.