راز سرنوشت ساز در دربی تهران مشخص شد؛ آیا رامین رضاییان به استقلال میرود یا به پرسپولیس؟!
پس از پایان دربی تهران، ویدیویی کوتاه از پسربچهای در فضای مجازی در حال انتشار بود که نشان میداد او تقریباً هیچ اطلاعاتی از نام بازیکنان دو تیم ندارد. این موضوع شاید در نگاه اول چندان حائز اهمیت نداشته باشد، اما حقیقت این است که این کودک تنها نیست؛ بخش قابل توجهی از نسل جدید فوتبال ایران، حتی بازیکنان استقلال و پرسپولیس را نیز بهخوبی نمیشناسند.
نسلی که احتمالاً آخرین ستاره شناختهشده دو تیم را در چهره رامین رضاییان به یاد میآورد و پس از آن، با انبوهی از بازیکنانی مواجه شده که هنوز نتوانستهاند هویتی جدی و قابل توجه در فوتبال ایران برای خود ایجاد کنند.
این بار، سهراب بختیاریزاده و مهدی تارتار با ترکیبهایی به میدان رفتند که شامل جوانانی پرشور و باانگیزه بودند.
استقلال: حبیب فرعباسی، رستم آشورماتوف، عارف آقاسی، سامان فلاح، صالح حردانی، حسین گودرزی، امیرمحمد رزاقینیا، اسماعیل قلیزاده، یاسر آسانی، علیرضا کوشکی و سعید سحرخیزان.
پرسپولیس: پیام نیازمند، مهدی زارع، حسین کنعانیزادگان، مهدی تیکدری، مجید عیدی، پویا پورعلی، محمد خدابندهلو، محمدمهدی محبی، تیوی بیفوما، ایگور سرگیف و علی علیپور.
محصول این دو ترکیب در دربی تهران تماشایی و شگفتانگیز بود. یک بازی زنده، پرتحرک و پر از موقعیتهای گلزنی که بهوضوح در مقایسه با بسیاری از دربیهای کسالتآور سالهای اخیر، نهتنها قابل تحمل بود، بلکه از دقایق بسیاری از آن لذت نیز برده شد.
دربی ۱۰۷ با نتیجه یک-یک به پایان رسید؛ پرسپولیس با گل محمدمهدی محبی پیش افتاد و یاسر آسانی برای استقلال پاسخ داد. اما ممکن است نتیجه، مهمترین بخش این مسابقه نبوده باشد. از آنچه مهمتر، کیفیت بازیای بود که شاهدش بودیم؛ بازیای که در آن بازیکنان جوان و تازهکار، بدون اینکه سالها با عنوان «ستاره» شناخته شده باشند، توانستند یک دربی واقعی و جذاب خلق کنند.
اینجاست که ضروری است سوالی جدی از فوتبال ایران مطرح شود. چرا اینقدر به نامها وابستهایم؟
چرا ما تصور میکنیم استقلال و پرسپولیس حتماً باید با ترکیبی از بازیکنان مشهور و گرانقیمت به میدان بروند تا بتوانند بازی کنند؟
حقیقت تلخ این است که بسیاری از این «نامها»، حتی دیگر آن اعتبار سابق را نیز ندارند. بازیکنانی که گاهاً به دلیل بازار نقلوانتقالات، تبلیغات، دلالی و حواشی مربوط به فوتبال، قراردادهای میلیاردی و پر منفعتی با دیگران منعقد میکنند؛ در حالی که هنوز نتوانستهاند جایگاه واقعی خود را در دنیای فوتبال پیدا کنند.
دربی ۱۰۷ اما یک نکته دیگر را نیز به ما یادآوری کرد؛ جوانگرایی لزوماً به معنای ضعف نیست.
استقلال و پرسپولیس میتوانند به بازیکنان جوانتر میدان دهند. به جای اینکه همواره به دنبال نامهای بزرگ باشند، میتوانند بازیکنانی را انتخاب کنند که گرسنه پیشرفت هستند، انگیزه دارند و میخواهند خود را ثابت کنند.
واقعاً شاید فوتبال ایران بیش از هر زمان دیگری به این تغییر در رویکرد نیازمند باشد. لازم نیست هر بازیکنی که چند فصل در لیگ بازی کرده، به محض پیوستن به استقلال یا پرسپولیس تبدیل به «ستاره» شود و قراردادهای هنگفتی ببندد. ستاره باید در زمین بازی شکل بگیرد، نه در اتاق مذاکره و در بازار نقلوانتقالات.
دربی ۱۰۷ نشان داد که میتوان بدون آن همه نام و ادعا نیز فوتبال زیبایی را تماشا کرد؛ میشود بازیکنانی را دید که شاید هنوز خیلیها هیچ شناختی از آنها ندارند اما در زمین نقش مهمی ایفا میکنند.
در همین خصوص: درباره دربی ۱۰۷ چه نظری دارید؟ شما بگویید: استقلال بهتر بود یا پرسپولیس؟