۴ نکته کلیدی از دربی ۱۰۷؛ دلیل هیجانانگیزی و جذابیت نبرد استقلال و پرسپولیس در نقشجهان چیست؟
دربی تهران این بار از پایتخت جا به جا شد و به اصفهان منتقل گردید؛ این تغییر بخاطر عدم آمادگی ورزشگاه آزادی انجام شد و نه به انتخاب دو تیم. انتقال اجباری این مسابقه که به عنوان یکی از مهمترین بازیهای فوتبال ایران شناخته میشود، به یکی از متمایزترین دربیهای اخیر منجر شد. آنچه در میدان به وقوع پیوست بیانگر این بود که کیفیت یک بازی تنها به نام ورزشگاه و مکان برگزاری وابسته نیست. دربی ۱۰۷ با نتیجه مساوی پایان یافت، اما تعداد فرصتهای ایجادشده، حملات متقابل و اشتیاق دو تیم برای گلزنی باعث شد این بازی خلاف بسیاری از دربیهای کمموقعیت، تا آخرین لحظه جذاب باقی بماند.
نقشجهان؛ به طور ناخواسته یاریگر فوتبال
علت ابتدایی را باید در کیفیت زمین جستوجو کرد. ورزشگاه آزادی که سالهاست در حال بازسازی است و همچنان از چرخه میزبانی جدا مانده، نشاندهنده وضعیتی غیرقابل قبول است و فوتبال ایران به سبب آن آسیبهای زیادی را متحمل شده است. این شرایط در نهایت باعث انتقال دربی به اصفهان گردید؛ اما نقشجهان با داشتن چمن مناسب و شرایط ایدهآل، امتیاز مهمی برای برگزاری مسابقه داشت و اجازه میداد توپ با سرعت و دقت بیشتری روی زمین حرکت کند.
هر دو تیم به بازیکنان تکنیکی و علاقمند به بازی با توپ مجهز بودند و برای چنین سبکی از فوتبال، وجود زمین مناسب ضروری میباشد. کیفیت چمن نقشجهان موجب شد پاسهای کوتاه، حمل توپ و حرکات ترکیبی به شکل بهتری انجام شود و بازیکنان کمتر با مشکلات زمین دست و پنجه نرم کنند. شاید این تصور عجیب به نظر برسد، اما یکی از دلایل جذابیت این دربی، همان جابجایی اجباری از تهران بود.
این بار نیمکتها به دنبال حفظ امتیاز نبودند
عامل دیگر مربوط به تصمیمگیریهای فنی دو سرمربی بود. تارتار و بختیاریزاده برخلاف نگرش محتاطانهای که غالباً در چنین مسابقاتی مشاهده میشود، تیمهای خود را با هدف پیروزی به میدان فرستادند. نشانه این رویکرد را میتوان در نحوه بازی دو تیم و تعداد بازیکنانی که در فاز هجومی حاضر بودند، مشاهده کرد.
هیچ یک از این دو مربی از ابتدا به دنبال حفاظت از دروازه خود نبوده و سپس به گلزنی بیندیشند. این رویکرد منجر به این شد که بازی بارها از یک محوطه جریمه به دیگری منتقل گردد و هر دو دروازه در طول مسابقه تحت فشار قرار گیرند.
جوانانی که از شکست هراسی نداشتند
عوامل دیگری از جذابیت این دربی به ترکیب بازیکنان دو تیم مربوط میشد. حضور بازیکنان جوان و کمتجربهتر در چنین دیداری ممکن بود چالشی جدی باشد، اما این بار به عنوان یک نقطه قوت جلوه کرد. این بازیکنان که برخلاف همتایانی که سالها در این مسابقات سابقه دارند، ریسک کمتری میکردند و با اشتیاق به دنبال برد بودند؛ کمتر تمایلی به کنار گذاشتن ریسک حمله نشان میدادند.
برای بخشی از این جوانان، این مسابقه فرصتی برای نشان دادن تواناییهای خود بود و همین انگیزه باعث شد در دقایق زیادی، جسارت جای ترس از اشتباهات را بگیرد. آنها به دنبال پیروزی بودند، نه فقط عدم باخت.
تعویضهایی با پیامهای واضح
حتی تعویضها نشاندهنده این بود که نگرش مربیان به بازی، بر حفظ نتیجه و کنترل بازی متمرکز نبوده است. در طول مسابقه، تغییرات بیشتر برای تقویت خط حمله انجام شد و تصمیماتی که تنها برای کاهش سرعت بازی و نگهداری نتیجه اتخاذ شود، کمتر مشاهده گردید.
این رویکرد حتی در دقایق پایانی نیز ادامه یافت؛ زمانی که معمولاً مربیان ترجیح میدهند ریسک نکنند و یک امتیاز را حفظ نمایند. اما دربی ۱۰۷ فاقد چنین فضایی بود و هر دو تیم همچنان به دنبال خلق موقعیتهای جدید بودند.
در نهایت، نتیجه به تساوی انجامید اما شیوه برگزاری مسابقه نشان داد که تساوی لزوماً به معنای یک بازی بیمزه نیست. زمین مناسب، فلسفه هجومی مربیان، انگیزههای بالا از سوی بازیکنان جوان و تعویضهایی که بیشتر به تغییر جریان بازی میپرداختند، دست به دست هم دادند تا دربی ۱۰۷ برخلاف بسیاری از رویدادهای پیشین، نمایشی پرتحرک و تماشایی را ارائه دهد؛ مسابقهای که هر چند نتیجهاش بدون برنده بود، اما از نظر کیفیت و هیجان، هر دو تیم و فوتبال ایران به شکل مثبت تحت تأثیر قرار گرفتند.
بیشتر بخوانید: ستارهها و ناکامان دربی؛ دو هم پست، ستارههای دربی و دو زوج ملی پوش، ناکامان بزرگ!